Mo's Blog

Laatste uurtjes

2011-11-27T17:14:00.000-04:00

En daar zit ik dan, de koffers gepakt en klaar voor vertrek. Nog een uurtje en dan gan we nog een hapje eten, voordat we naar de luchthaven gaan.

En ook deze twee weken zijn weer voorbij gevlogen. Zoals eigenlijk altijd als ik hier ben. En zoals altijd was het weer geweldig. Dat is denk ik ook de reden dat ik deze keer niet zo heel vaak een verhaaltje op mijn blog heb gepubliceerd. Hoewel dit werkbezoek weer anders was dan de andere keren, vind ik het toch steeds moeilijker een stukje “nieuws” te schrijven. Om nu elke keer te schrijven dat het zoveel prettiger werken is als je hier bent, het leven hier zo heerlijk relaxt is, het klimaat (met uitzondering van de buien die met name in het weekend vallen) fantastisch en de muggen ontzettend irritant, dat gaat toch op den duur ook vervelen om te lezen. Maar toch was het werken hier weer heel prettig, het leven relaxt, het klimaat (met uitzondering van de buien die met name in het weekend vallen) fantastisch en de muggen ontzettend irritant.

Wat was wel nieuw deze keer? Nou, dat ik met Warner op stap mocht deze keer bijvoorbeeld. Warner is mijn collega van de afdeling Kwaliteitszorg (wat ondertussen weer anders heet geloof ik). Een jongeman, ietsiepietsie jonger dan ik, waarmee ik wel behoorlijk op één lijn zit. En dat is wel prettig werken, maar vooral ook erg gezellig in de vrije uurtjes. Veel vrije uurtjes heb ik ook met Serge doorgebracht, die hier op duikvakantie was. Dus hebben we ook samen gedoken en af en toe samen gegeten. Heel gezellig beide heren, bedankt voor de leuke tijd!
En toch hoop ik dat ik de volgende keer kan schrijven dat Theo (en het liefst natuurlijk ook de meiden) mee is (zijn) als ik hier ben. Want ik weet dat zij hier ook heel graag weer heen willen. Theo had tot het laatste moment getwijfeld of ie toch ook niet mee zou gaan naar Bonaire. En ik weet zeker dat hij er best wel een beetje spijt van heeft dat hij het niet gedaan heeft. Maar wie weet, snel een volgende keer.
Eva heb ik daarentegen niet echt veel gezien naast het werk. Zij zat in een hotel (op eigen verzoek) terwijl Warner en ik in een fantastisch appartement zaten. Heerlijk, zo ’s ochtends gewoon je eigen boterhammetje smeren met vlokken en een kopje thee met melk. En helemaal een feest met een precies juist gekookt eitje.

Ook qua werk heb ik niet veel met Eva te maken gehad, ze zat wel bij ons op kantoor, maar daar hield de overeenkomst ook ongeveer mee op.

En wat was nog meer anders deze keer? Dat ik de Brandaris heb beklommen, voor de liefhebbers: een “berg” van 241m hoog. Vanmorgen om 8 uur vertrokken naar Washington Slagbaai, waar de berg ligt. Een beklimming van ongeveer een uur, erg mooi. Op een gegeven moment echt wel klimmen en klauteren.

Maar uiteindelijk de top bereikt, zelfs een “I-am-the-king-of-the-world” gedaan. Wel een beetje eng, met een redelijke wind daarboven. Maar ik heb het overleefd.

Ook leuk deze keer, de aankomst van Sint en zijn Pietermannen met de boot. Vooral die kleine kindjes die met gespannen gezichtjes staan te wachten tot Sint aan land komt.

En natuurlijk weer lekker bijgekletst met vrienden hier, uit eten geweest, mijn "oude" huis bezocht, bij JibeCity op het strand gelegen, etc. "Oud" nieuws.

Om 21.15 uur vertrekt het vliegtuig als het goed is. En dan zie ik morgenmiddag mijn mannetje en meisjes weer :-)

Hopelijk tot gauw op mijn blog.

Wat foto's van de afgelopen dagen

2011-11-24T16:47:00.000-04:00

Helaas, geen cola op het moment

Mijn appartement

Regenboog vanaf balkon appartement

Genietend van de ondergaande zon vanaf balkon

Studie-en Beroepenmarkt op Bonaire, warm!

Optreden op het cruiseschip

Genachtduikt

2011-11-23T22:21:00.000-04:00

Wat een bijzondere dag was het vandaag! Ten eerste regen, heel veel regen. De straten stonden bijna allemaal blank, het was echt slootje-springen om nog met enigszins droge voeten van de ene naar de andere kant van de straat te komen. Gelukkig werd het aan het eind van de dag weer droog, en dan is het gelijk weer heerlijk. En overdag zat ik toch binnen te werken, dus had ik er weinig last van.

Qua werk zag ik wat op tegen een videoconference die ik met twee partijen aan tafel op Bonaire had en het Ministerie van OCW in Den Haag. Maar het gesprek verliep bijzonder goed, en de uitkomsten waren erg positief. Ik keerde dan ook met een grote smile op mijn gezicht terug op kantoor bij Studiefinanciering. En die lieve schatten van collega’s van Studiefinanciering! Vanmiddag vroeg ik Shaniëla hoe dat soort koekje wat ik met haar op Curaçao had gekocht ook al weer heet (helaas ben ik de naam nu al weer vergeten) en of ze dat ook op Bonaire verkopen. Ik had namelijk opeens zin in wat lekker zoets, oftewel een zoetaanval volgens Jeff. Helaas kon ik het koekje in de twee winkels vlak bij kantoor niet vinden, dus heeft Jeff vervolgens met mij half Bonaire over gereden en bij allerlei lokale winkeltjes, de bakker, de slager, enzovoort, gekeken of dat koekje daar verkrijgbaar was. Wat helaas niet het geval was. Omdat ik om half vijf met Frank bij de duikschool had afgesproken, konden we niet nog verder op zoek, wat van mij overigens ook niet hoefde, zo graag wilde ik dat koekje nou ook weer niet. Een half uur later belt Jeff me om te vertellen dat hij die koekjes toch nog ergens had gevonden, en hoeveel hij er voor me moest meenemen. Lief he?

En vanavond dus een nachtduik gemaakt. Nouja, nacht, we lagen om ongeveer zeven uur in het water, maar dan is het hier inmiddels pikkedonker. Een hele bijzondere ervaring, zo’n duik in donker water. Ik vond het best wel spannend. Serge wist me van tevoren nog allerlei leuke zelfverzonnen verhalen te vertellen over dat de meeste ongelukken met duiken tijdens een nachtduik gebeuren, dat de verzekering ongevallen niet vergoed die tijdens een nachtduik zijn ontstaan, juist omdat het zo gevaarlijk is, etc. Theo had me al verteld dat er tijdens zo’n nachtduik ook tarpons op je af komen, grote vissen die jagen in het licht van je lamp. Best spannend dus. Maar Chris, de “baas” van de duikschool, vertelde me dat tarpons eigenlijk gewoon uit de kluiten gewassen haringen zijn en absoluut niet gevaarlijk, maar eigenlijk ontzettend irritant. Dat klonk al weer heel anders dan het beeld dat je kan hebben over dat er opeens van die grote jagers op je af komen zwemmen: het verschil tussen een soort kleine haai of een uit de kluiten gewassen haring, haha. En inderdaad, we kregen onderweg gezelschap van een stuk of zes van deze grote jongens. Hun ogen lichtten helemaal op in het licht van je lamp, wat er best wat luguber uitzag. Ik heb er zelfs nog eentje aangeraakt, vlak bij zijn staart. Maar dat vond ie blijkbaar niet leuk, want ik kreeg me daar toch een slag met die staart tegen mijn hand, ai! En ook eindelijk het zeepaardje gezien, een zwaar overschat dier moet ik eerlijk bekennen. De kreeften waren ook mooi om te zien, hun oogjes leken wel op te lichten, waardoor ze gemakkelijk te spotten waren onder water. En wat te denken van “slapende” vissen, een heel maf gezicht, zo’n vis die, uiteraard met open ogen, ligt te snurken op de zeebodem. Ook nog noemenswaardig, de prachtig lichtgevende visjes, geen idee hoe ze heten, maar bijzonder mooi. Het leek wel een soort sterrenhemel onder water.

Na het duiken nog even een heerlijk ijsje gegeten, maar nog lang niet alle smaken gehad, dus wat dat betreft kan ik hier nog wel een tijdje blijven. Maar helaas…

Op de Freewinds

2011-11-21T22:46:00.000-04:00

Ik kom net terug van een avondje uit. En hoognodig tijd om weer even te bloggen! Dus lig ik nu in bed nog een verhaaltje te typen.

Vanavond ben ik met Fleur en Hans naar een optreden geweest van een Venezuelaanse zangeres, waarvan ik de naam inmiddels al weer vergeten ben, die optrad met een aantal Bonairiaanse muzikanten en de band van Freewinds. Freewinds is een soort cruiseschip van de Scientology-beweging. Wat dat precies inhoudt moet ik nog even opzoeken, maar Fleur vindt het in ieder geval maar enge mensen. Het optreden was ook op de Freewinds, sowieso al leuk om eens op zo’n cruiseschip te kijken, ook al is dit maar een kleintje. Maar wel superdeluxe, dat zie je er van de buitenkant niet aan af. Het optreden was ook leuk, ze speelden allerlei soorten muziek. Heb wat opnames gemaakt, maar internet is hier zo traag, dat downloaden moet ik maar ergens anders doen.

Verder heb ik het hartstikke “druk” met allerlei leuke dingen. Zondag lekker met Serge gedoken. Eerste duik ging me niet helemaal naar de zin, maar was wel heel leuk. Tweede duik ging super en vlak voordat we weer naar boven gingen nog een paar minuten met een schildpad opgezwommen. Zo bijzonder!

Ook op het werk wat bijzondere dingen meegemaakt. Door allerlei verschillende achtergronden en informatie achterstanden hebben we vanmorgen een uur overlegd over een onderwerp waar je normaal gesproken vijf minuten over zou doen. Je moet er niet aan denken om zoiets telefonisch te moeten bespreken, dan was het nooit gelukt. Maar nu gelukkig wel. Helaas laat de techniek ons hier ook weer in de steek, zodat Warner behoorlijk chagrijnig werd omdat hij zo zijn instructie niet echt kan verzorgen. En dan heb ik het over de techniek uit Groningen, hier gaat het (tot nu toe, gelijk even afkloppen) prima. Vanmiddag heb ik even “baliedienst gedraaid”, omdat de medewerkers door Eva werden bijgepraat. Toen heb ik als een soort maatschappelijk werkster gefungeerd voor een oma, die haar verhaal kwam doen over haar kleindochter (een student van ons) die nu opgenomen is in een verpleeghuis in Nederland. Het ergste was geloof ik niet eens dat ze zo ziek is, maar op een zaal met nota bene twee mannen ligt. Aan dat soort dingen merk je toch wel goed het cultuurverschil tussen Caribisch en Europees Nederland.

Nu tijd om te gaan slapen, ik hoop snel weer van me te laten horen, heb gelukkig weer internet.

Bonaire!

2011-11-19T11:01:00.000-04:00

Zaterdagochtend, half elf. Terwijl ik dit zit te typen, zit ik op mijn balkonnetje van mijn prachtige appartement met een kopje koffie en een vers mueslibolletje. Het weer is wisselvallig, het ene moment schijnt het zonnetje, het volgende moment regent het dat het giet, maar ik ben weer p Bonaire!

Vandaag staat de Studie- en Beroepenmarkt van Bonaire op het programma. Gelukkig alleen de middag, dus nog 6 uur praten. Mijn stem is niet zo geschikt om lang, veel en hard gebruikt te worden. Maar die 6 uurtjes moet nog wel lukken.

Het werken op Curaçao was niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Of misschien had gehoopt. De Studie- en Beroepenmarkt was minder dan voorgaande jaren, om allerlei redenen. Maar gelukkig hebben we wel heel veel aanstaande studenten en hun ouders kunnen voorlichten, en dat is waarom we hier zijn. Maar het had veel beter gekund. Ben niet snel tevreden… En toen ik gisterochtend na mijn laatste werkbezoek, laat ik het netjes houden, enigszins teleurgesteld vertrok, dacht ik: O ja, dit is Curaçao, hier gaat het allemaal een beetje anders dan in Nederland. Weer even wennen, weer een beetje proberen aan te passen. Toen ik vervolgens bij het ophalen van Eva en Warner bij het hotel even goed had gefoeterd op die K..!@#$%^ Antillianen, kon ik het weer loslaten en me verheugen op de vervroegde reis naar Bonaire.

En natuurlijk was het ook fantastisch om op Curaçao te zijn. Helaas niet zoveel van het eiland gezien, maar woensdagavond gelukkig nog wel een kleine rondleiding van Shaniëla, een echte Curaçaose, gehad door het centrum van Willemstad. Met de auto uiteraard, ik zei al dat ze een echte Curaçaose is . Vervolgens nog een lekker broodje met vlees gehaald bij een trukki di pan, letterlijk vertaald broodjesauto (tenminste, dat is mijn vertaling ervan). En ontbeten met Barry Haye. Nouja, met, ik zat naast hem aan een tafeltje.

We zouden oorspronkelijk pas vrijdagavond om 21.15 uur naar Bonaire vliegen, maar we hadden ’s middags niks meer op het programma staan, dus wilden we wel eerder naar Bonaire. En dat kon, er was nog plek op de vlucht van 13.30 uur. Dus kon ik ’s middags mijn mooie appartement al betrekken. Toen ik binnenliep dacht ik heel decadent, hmm, best wel klein, slaapkamer zonder tv, badkamer, maar waar moet ik koken? Bleek dat er nog een hele verdieping boven zat, met luxe keuken! Na wat boodschappen te hebben gedaan en mijn koffers te hebben uitgepakt, ben ik naar de duikschool om de hoek gelopen, waar ik wist dat Serge dook. En die kwam net terug, zodat hij ook mee ging naar het happy-hour. Heerlijk met Warner, Serge, Marieke en Jochiem (2 collegae van Studiekeuze123) op Karel’s pier gezeten. Eva was er niet bij, die gaf de voorkeur aan het hotel geloof ik (ze zit ook niet bij ons in het appartementcomplex).

En dus vanmiddag weer aan het werk. Zonet even geshopt, voor zover dat kan op Bonaire en daarom niet met Warner, Marieke en Jochiem mee op siteseeing. Ik ken die slavenhuisjes zo langzamerhand wel, haha. Bovendien is Warner vandaag jarig, dus moest ik nog even een cadeautje voor hem kopen. Heb een doorzichtige glazen kersbal voor hem gekocht, met een palmboompje erin en om die bal nog gekleurde glazen kerstverlichtingslampjes. Lekker kits, maar daarom vond ik hem zo leuk. Hoop hij ook. En vanwege de verjaardag van Warner gaan we na de beurs met een stel op stap.

Zo, nu even snel naar de duikschool rennen om dit verhaaltje te publiceren, want met internet is het hier nog niet gelukt. Heb via de site wel minuten gekocht, maar vervolgens krijg ik volgens mij een mailtje waar de inlogcode in staat. Maar daarvoor moet ik dus naar mijn mailbox, en dat lukt niet als je geen internet hebt. Ik zal wel weer wat fout doen…

Upgrade

2011-11-17T00:04:00.000-04:00

Zo, was ik me daar vanochtend toch een potje chagrijnig! En dat lag natuurlijk vooral aan mezelf, maar dat is meestal zo als je chagrijnig bent. De Studie- en Beroepenmarkt (SBM) startte niet helemaal naar mijn zin. En ik kan er nu eenmaal slecht tegen als dingen niet naar mijn zin verlopen. Gaat eigenlijk helemaal nergens over, dus ik zal jullie er niet mee vermoeien. Gelukkig maakte de zon in de middaguren veel goed (de beurs is van 8 tot 2 en van 6 tot half 10). En vanwege mijn slechte humeur mocht ik wat eerder weg vanmiddag van mijn collegae. Zagen mij liever gaan dan komen waarschijnlijk.

Gisteren was daarentegen een hele leuke dag. Ik stond 's ochtends vroeg al op het vliegveld om Warner, Shaniëla en Iedra op te halen. Vervolgens de hele dag met Shaniëla en Iedra op stap (werkbezoeken op Curaçao) geweest. Leuk om ze weer te zien! Aan het eind van de middag met Warner naar Otrabanda geweest (heb vandaag geleerd dat dat "de andere kant" betekent) en daar met 2 collegae van Studiekeuze123 laatste stukje voetbal gekeken en daarna nog wat gegeten. Vervolgens naar de officiële opening van de SBM geweest en Eva de hele dag niet gezien!

Vandaag dus een beursdag, die 's avonds gelukkig wel naar mijn zin verliep :-) Ook weer een staaltje Antilliaanse bureaucratie meegemaakt. Warner had 3 doosjes brochures via de post opgestuurd. Om die af te halen van het postkantoor, was de "pakbon" nodig. Dat was van tevoren bekend, dus die had Warner dan ook meegenomen. Maar dat was deze keer niet voldoende, er moest ook nog een factuur worden overhandigd. Maar een factuur krijg je toch pas als je betaald hebt zou je zeggen. Deze factuur was echter weer nodig om te bepalen wat je alsnog moest betalen!?! Dus heeft Warner vervolgens zelf een factuur in elkaar gedraaid met ons logo en daarop vermeld dat het om brochures gaat met waarde 0. Dit bedrag bepaalde vervolgens de invoerrechten die betaald moesten worden. Je zou zeggen iets keer 0 is 0, maar hier gold blijkbaar een bijzondere formule, wat de kosten waren alsnog 62 gulden. Jaja.

Ook een bijzonder moment vanavond tijdens de beurs: plotseling hele harde muziek. Je kon jezelf niet eens meer horen praten. En dat is best lastig als je voorlichting aan het geven bent. Het beste wat je dan kunt doen is gewoon maar even stoppen met voorlichten en naar het bijbehorende dansen gaan kijken. En dat was leuk! Een groep van een stuk of 50 leerlingen, waaronder heel veel jongens, danste de sterren van de hemel. Daar kunnen de cheerleaders van Donar nog een puntje aan zuigen. Helaas was het leukste en spectaculairste gedeelte als eerst en heb ik alleen het laatste stukje kunnen filmen. Hieronder het resultaat.

En vergeet ik bijna nog de titel van deze blog toe te lichten. Ik had al eerder geschreven dat het zo vochtig was op mijn kamer. Dat had zondag vooral met de vele regenval te maken, maar bleef de dagen daarna ook zo. Vanochtend hebben ze geprobeerd iets met mijn airco te doen, maar dat hielp niet echt. Dus vandaag ben ik verhuisd naar de andere kant van het hotel, met uitzicht over zee :-)

Zo, nu ga ik lekker slapen, morgen is het weer vroeg dag.

Nat en vrij

2011-11-14T21:13:00.000-04:00

Over de zondag kan ik kort zijn. Namelijk volstaan met: regen. Maar kort zijn is nou niet mijn sterkste kant. Dus behalve te melden dat het zondag regende, veel regende, echt heel veel regende, regende het ook hard, heel hard en soms heel erg hard. En daardoor was het ook vochtig in de lucht, heel vochtig, ja, je raad het al, heel erg vochtig. Zo vochtig dat mijn spiegels, tv-scherm en het scherm van mijn netbook ervan besloegen. En voor het scherm van het netbook houd ik sowieso mijn hart al vast. Het netbook moet in een bepaalde hoek opengeklapt staan, anders is het beeld zwart. En wat zou ik zo ver van huis zonder mijn netbook moeten? Moet je toch niet aan denken. En dat doe ik dan ook maar niet.

Dus, verbannen op de hotelkamer vanwege de regen was het geen goed idee om mijn balkondeur open te zetten. Binnen een half uur voelde het alsof je in een Turks stoombad zat. Maar dan zonder de mintgeur. Dus toch de deur maar dicht en de airco aan. Over airco’s gesproken. Ik ken een stel dat al jaren bij elkaar is, maar waarvan je denkt: Hoe houden ze het in vredesnaam met elkaar uit? Zo’n relatie dat ze niet met, maar ook niet zonder elkaar kunnen. Zo’n soort relatie heb ik ook met een airco. Ik kan er niet met, maar helaas ook niet zonder hier in de Cariben.

Vandaag was het weer weer een heel stuk beter. En gelukkig maar, want ik had onverwacht een “vrije” dag. Mijn afspraak van vandaag werd door de andere partij, een Statenlid, afgezegd. Had ik speciaal voor haar de maandag vrijgehouden, werd de afspraak zonder blikken of blozen zomaar naar de dinsdag verplaatst. Maar op de dinsdag heb ik al andere afspraken staan. Ik probeerde daarom nog wat te gaan schuiven, toen al weer de volgende melding binnen kwam: doe maar naar de woensdag, dat kwam haar nog beter uit. Ja hallo! Ik ga niet gelijk mijn hele schema door de war gooien omdat het mevrouw beter uitkomt om van de ene naar de andere dag te hoppen. Maarja, dat kun je wel stoer denken, je moet je natuurlijk wel professioneel op te blijven stellen. Dus wordt het woensdag…denk ik.

Gelukkig kon ik me nog wel nuttig maken door vanmiddag een wipstoeltje voor collega op Bonaire te kopen in het Zuikertuintje. En ik kreeg nog geheel onverwacht een uitnodiging van een collega van het Ministerie OCW, die met vrouw en kind op Curaçao op vakantie is, om samen een biertje te drinken in de stad. Eef had niet zo’n zin om mee te gaan, dus ben ik alleen gegaan en heb daarna nog even een hapje gegeten. En als het goed is, gaat het werken dan morgen dan echt beginnen.

Achtergrondinformatie

2011-11-13T07:44:00.001-04:00

Laat ik eens beginnen met wat achtergrondinformatie over deze reis. Kan ik gelijk even oefenen met het schrijven van mijn blog, ik moet er altijd weer een beetje inkomen.

Maar voordat ik begin met de beschrijving van wat ik allemaal van plan ben te gaan doen en waar ik dat wil gaan doen, eerst met wie ik dat ga doen. Ik wil jullie voorstellen aan mijn reisgenoot tijdens dit werkbezoek: Eva, ook wel Eef genoemd.

De trouwe lezers van mijn blog, en uiteraard mijn DUO-collegae, kennen haar natuurlijk (nog) wel. Eef en ik hebben in 2009 ons eerste bezoek afgelegd aan alle eilanden van de voormalige Nederlandse Antillen en Aruba. Ook was Eef vorig jaar weer van de partij, toen DUO acte de presence heeft gegeven op de Studie- en Beroepenmarkt (SBM) op Curaçao en Bonaire.

En dat is dan gelijk een mooi bruggetje naar het reisdoel van dit werkbezoek, namelijk het geven van voorlichting op de jaarlijkse SBM. Daarom doen we zowel Curaçao als Bonaire aan deze keer. Het bezoek aan de SBM is dus een van de onderdelen van mijn werkzaamheden komende twee weken, maar dat is natuurlijk niet alles. Als je op de eilanden aanwezig bent, is het natuurlijk handig gelijk allerlei andere zaken te regelen. Zo zal ik op Curaçao o.a. spreken met de begeleiders die “onze” studenten (lees: de studenten afkomstig van Bonaire, Sint-Eustatius en Saba) begeleiden op Curaçao en een bezoek brengen aan de Stichting Studiefinanciering Curaçao, die de begeleiding van onze studenten in Nederland hebben verzorgd in het studiejaar 2010-2011. Na de werkweek op Curaçao volgt nog een week Bonaire. Ook daar dus de SBM, maar ook het “reguliere” werkbezoek aan mijn afdeling studiefinanciering van de Rijksdienst Caribisch Nederland (RCN-sf).

Zoals gezegd is mijn reisgenoot deze twee weken Eef. Maar ook een andere collega van DUO zal mij vergezellen, te weten Warner. Warner is reeds op 1 november vanuit Nederland afgereisd naar St. Maarten, om daar samen met collega Jeff van RCN-sf de SMB te bezoeken. Vervolgens zijn beide heren naar Saba en Sint-Eustatius gegaan om de aankomende studenten en hun ouders te assisteren met aanvragen studiefinanciering voor komend studiejaar. Vorig jaar heb ik dat samen met Jeff gedaan, wat erg leuk was. Dit jaar de eer aan een ander. Ok, toegegeven, wel een beetje met pijn in het hart.
Warner zal komende dinsdag samen met Shaniëla en Iedra (RCN-sf) ook naar Curaçao komen. Zo, nu heb ik de hoofdrolspelers voor deze blog qua werk wel voldoende geïntroduceerd denk ik.

En behalve een werkbezoek staat wat mij betreft ook weer het nodige genieten op het programma. Zo heb ik al een duikafspraak voor de zondag gemaakt op Bonaire, en hopelijk volgen er nog meer. Ik zou graag nog eens een nachtduik maken, en dat kan natuurlijk prima gedurende de werkweek. En ook staat de beklimming van de Brandaris op het programma. De Brandaris is een “berg”, 241 meter hoog, in het nationaal park Washington-Slagbaai. Deze berg hadden we tijdens de kerstvakantie vorig jaar op het programma staan, maar toen was het gebied helaas gesloten vanwege de vele regenval. En over regen gesproken, het regent dat het giet op het moment… Desalniettemin, genoeg om weer naar uit te kijken dus!

12 november is de dag...

2011-11-10T18:02:00.000-04:00

12 november is de dag, dat ik weer vliegen, dat ik weer vliegen
12 november is de dag, dat ik weer vliegen naar Curaçao mag

De laatste ochtend

2011-07-29T00:00:00.000-04:00

Ik had gehoopt dat ik tijdens het wachten op de luchthaven Flamingo Airport dit verhaaltje nog kon publiceren. Maar helaas kan ik daar het internet niet op. Ik krijg al bijna ontwenningsverschijnselen! Nu dan vanuit de trein op weg naar huis.

Ik dacht deze laatste ochtend op Bonaire nog even lekker aan te kunnen keutelen. Maar niets was minder waar, de plicht riep weer. Er moesten toch nog een aantal zaken geregeld worden voor de verzekering van de studenten die naar Nederland komen. Ik had daar gisteren tekst voor een persbericht aangeleverd bij de Communicatie-afdeling en de studenten waren per mail al gemeld dat het voor hen geregeld was, dus moesten we er wel voor zorgen dat het ook ècht geregeld was. Dat kostte toch nog de nodige tijd. Gelukkig stond Serge stand-by vanuit Nederland en die heeft mij er doorheen gesleept. Thanx Serz! Dankzij jou had ik nog even om een duik in het zwembad te nemen en de laatste zonnestraaltjes op te nemen.

Naar kantoor gereden, daar mijn doosje met restanten eten en drinken (wat klinkt dat vies zo) afgegeven en afscheid genomen. Terwijl ik dit typ, landt de KLM, mooi op tijd weer.
Auto inleveren, shit nog even tanken, bijna vergeten, inchecken en daar zit ik dan te wachten.

Ik luister dit verhaaltje op met nog een tweetal foto’s van opmerkelijke dingen die ik tegen kwam. En rest mij verder jullie hopelijk dit jaar nog een keer te kunnen uitnodigen op mijn blog, om te lezen over mijn volgende dienstreis ;-) Ajo.

Een kijkje in de keuken

2011-07-27T21:00:00.000-04:00

Woensdagavond, 8 uur. Ik zit op de porch in een heerlijk briesje en heb net het grootste gedeelte van mijn pizza achter de kiezen. Tijd voor een verhaaltje. Vandaag mogen jullie met mij mee op stap.

04.00 uur
Ik doe mijn ogen open, het is uiteraard nog donker. Hoe laat is het? 4 uur. Omdat ik weet dat ik toch niet meer kan slapen op dit moment gaat de computer aan. Even werkmail bekijken en kijken of er nog wat te chatten valt met Nederland.

05.00 uur
Werkmail grotendeels afgehandeld, toch nog even proberen of ik kan slapen. Warempel.

06.45 uur
Boterhammetjes eten, kopje thee (met melk) en nog even zwemmen. Aankleden en wandelend langs de boulevard naar kantoor. Hieronder een filmpje van ons kantoor. Filmpje heb ik later op de middag gemaakt, maar dan hebben jullie even een idee waar ik me vandaag (en de dagen hiervoor natuurlijk) bevond.

Jeff is de man die als eerste in beeld komt, Shaniëla als tweede, Alejandro is de jongen achter het kopieerapparaat en een vakantiekracht die ik heb ingehuurd om dossiers voor ons in Groningen te inventariseren en scannen en achter het glas zit Iedra in haar kantoortje.

08.00 uur
Mail die ondertussen binnengekomen is bekeken en geprioriteerd.

08.30 uur
"Cursus" geven aan de medewerkers over overgangsrecht en hardheidsclausule. Zeg maar: hoe ga ik om met bijzondere gevallen? Nou, er waren genoeg bijzondere gevallen te bedenken. Ik heb de medewerkers wat meer informatie over de mogelijkheden die de wet biedt gegeven, de medewerkers hebben mij informatie gegeven wat mij stof tot nadenken geeft of de wet nog aapgepast zou moeten worden.

09.30 uur
Naar de Botica (apotheek) gestuurd om hoestdrank te halen. Ik bleef er na een uur praten bijna in. Ik merk direct het resultaat. Is misschien wel psychisch, maar maakt niet uit, ik voel me weer beter.

10.00 uur
Gebeld met een zorgaanbieder in Nederland. Studenten die vanuit Bonaire in Nederland gaan studeren behouden hun zorgverzekering van Bonaire, maar die verzekering zal waarschijnlijk niet alle kosten dekken in Nederland. Afspraken met zorgverzekeraar gemaakt over pakket voor studenten. Dit is overigens niet een taak voor "studiefinanciering" natuurlijk, maarja... Somebody has to do the dirty job.
Vervolgens heftig mailverkeer met "Groningen". Er is bij het invoeren van de aanvragen om een voorschot van de student blijkbaar niet goed omgegaan met het aanvinken van een bepaald hokje. Met als resultaat dat het voorschot nog steeds niet is uitbetaald. "Groningen" kan dit blijkbaar niet herstellen. Maar de studenten zullen toch hun voorschot uitbetaald moeten krijgen. Helaas al eind van de middag in Nederland, valt dus niks meer te regelen op dit moment. Morgen verder. Maar hoe dan ook, die voorschotten gaan de deur uit!
Tenslotte met contracten voor de guia's (begeleiders) op Curaçao en Aruba bezig geweest.

12.00 uur
Pauze. Snel naar huis om te skypen met het thuisfront. Even gezellig bijgekletst met Theo, de meiden zaten net filmpje te kijken, dus die vonden het wel goed. "Hoi mam, dag mam". Ze juichten gelukkig wel dat ik zei dat ik over 2 nachtjes thuis kwam.

13.00 uur
Reactie op de aangepaste offerte van RCN-ICT gegeven, waar ik eerder deze week met Fleur en het afdelingshoofd ICT over had gesproken. Net gedaan alsof ik er heel veel verstand van had, maar had me laten influisteren van tevoren door mijn projectleider in Groningen.
Toen kwam NOS-tv (nee, niet die uit Nederland) langs om Jeff te interviewen. Zondag vertrekken de studenten van Bonaire die in Nederland gaan studeren. Daar wordt hier altijd veel aandacht aan geschonken, inclusief bobo's. De gedeputeerde van Onderwijs komt ze bijvoorbeeld uitzwaaien op het vliegveld. En ik mag ze als bobo welkom heten in Nederland maandag :-)
Hieronder filmpje van een stukje interview. Geluid is helaas niet echt goed.

15.00 uur
Afspraak met Fleur, naar haar kantoor gereden. Over allerlei lopende zaken gesproken, korte evaluatie van mijn werkbezoek en vooruitblik.

16.00 uur
Terug op kantoor (toen dat filmpje gemaakt). Een persbericht geschreven over ons succes dat we toch verzekering voor studenten hebben weten te regelen (je moet er toch niet aan denken dat ze maar half verzekerd in Nederland zouden rondlopen). Laatste mailtjes en tijd om er een einde aan te breien.

17.00 uur
Naar huis

17.05 uur
In bikini bij zwembad, met boekje, biertje, chipje, muziekje. Zie foto.

Daarna nog even gesnorkeld.

Het blijft onvoorstelbaar. Je stapt in zee, steekt je kop onder water en bevindt je gelijk tussen honderden vissen, in alle soorten en maten, heerlijk rustgevend. Je kijkt even boven water en ziet de mensen wandelend of in hun auto's voorbij komen. Wat een wereld van verschil, de boven- en onderwaterwereld.

18.45 uur
Snel naar de Warehouse gereden om een pizza op te halen. Toen een stukkie hardgelopen en vervolgens pizza gaan eten. En dat is waar ik begon met mijn verhaal, dus kan ik er nu mee stoppen.

Gegroet!

Eind in zicht

2011-07-26T19:41:00.000-04:00

Nog maar 2 nachtjes slapen en 1 nachtje vliegen en dan ben ik weer thuis. Het weinige slapen, de intensieve, lange werkdagen en het vervelende hoesten wat ondertussen gepaard gaat met keelpijn beginnen zijn tol zo langzamerhand te eisen.

Morgen de laatste werkdag. Vanmiddag als een soort afscheid weer met "mijn" mensen op de kunuku wezen eten, dat gaan we erin houden als traditie. Want wie weet mag ik wel weer een keer terugkomen. Teken ik direct voor.

Vanmiddag kwam ik een meisje uit Pascals klas van de school op Bonaire tegen met haar ouders. De ouders hebben allebei hun baan in Nederland opgezegd en zijn met hun 2 dochters (de oudste gaat al naar de middelbare school) hierheen verhuisd. Dat vind ik nogal een stap hoor, zeker met een tienerdochter! Maar ben stiekum ook wel een beetje jaloers op hen. "You only live once" of "wie dan leeft, wie dan zorgt" of trek het spreekwoordenregister maar verder open.

En het klinkt misschien allemaal wel zo mooi om op een eiland in de Cariben te wonen, maar dat is natuurlijk ook niet altijd het geval. Er gebeuren hier ook dingen waarvan je denkt "Kan dat nou niet anders". Maar het zijn wel de Cariben, en die cultuur moet je toch ook respecteren. Want wie zijn wij Nederlanders nou helemaal om te bepalen hoe het hier moet? Aan de andere kan, het kan vaak ook zoveel beter! Dat is wel een tweestrijd hoor, die ik hier ervaar.

Maar goed, nog 2 nachtjes slapen en 1 nachtje vliegen dus. En nu ga ik eerst een ijsje kopen. Ik krijg een zere keel van al dat geklets zo. :-)

Geen zin

2011-07-25T22:34:00.001-04:00

Niet iets speciaals te melden vandaag, behalve dat ik (helaas pas net) op het lumineuze idee kom om ook de voordeur open te zetten, zodat ik nu op mijn porch heerlijk in een verkoelend briesje zit.

Verder geen zin om te schrijven, dus: filmpjes deze keer. "Geschoten" (heet dat ook zo bij filmpjes?) aan het einde van de middag. Drie keer hetzelfde, maar dan vanaf andere plek op de boulevard.

Felis wikent

2011-07-24T20:29:00.000-04:00

Zoals ik al eerder geschreven heb, is het fantastisch om hier te werken. Maar het weekend is ook niet te versmaden! Wat is ook al weer de reden dat ik hier niet (meer?) woon? En “meer” kun je daarbij zowel lezen als bepaling van tijd als bepaling van hoeveelheid.
Een verslag.

Zaterdag
Ten eerste natuurlijk wakker geworden (gelukkig maar, maar ook niet verrassend, want ik heb laten berekenen dat mijn sterfdag 26 maart 2052 is). Ik had zowaar bijna 8 uur geslapen! Dat is bijna een verdubbeling van de nachtrust in de dagen daarvoor.
Als eerste naar de supermarkt. Er zou namelijk weer melk op het eiland gearriveerd zijn. Dat had ik de dag daarvoor gehoord, tijdens de vrijdagmiddag- annex afscheidsborrel van Frank en Marleen. Zij vliegen vandaag weer naar Nederland voor een verblijf van drie maanden, onder andere om er te bevallen. Was erg gezellig trouwens de borrel, samen met nog twee andere “uitgezonden” stellen en ik als “invlieger”.

Maar helaas, bij de Warehouse bleek geen melk te zijn. Dus toch ook nog maar even bij de Cultimara langs. En jawel! Niet alleen houdbare melk, die het overigens prima doet in de thee (heerlijk, een kopje thee met melk), zelfs verse melk. En nog redelijk betaalbaar ook. Slechts $ 1.67 voor een halve liter. Heb dus gelijk ingeslagen, dat begrijp je.

Na het ontbijt, met een kopje thee met melk, heerlijk, een kopje thee met melk, wat bij het zwembad liggen lezen. Erg blij met mijn E-reader, heb al drie boeken (boekjes) uit, zonder dat ik me hiervoor een breuk hoefde te sjouwen. Nadeel van de illegale versies is wel dat ie af en toe een letter verkeerd zet. Dus bij het lezen over persoon Hanneke, werd af en toe vermeld dat het om Manneke ging.

Om 11 uur afgesproken met mijn dive friends bij Dive Friends. Daar een uitrusting bij elkaar gezocht, vier tanks Nitrox in de pick-up geladen en vervolgens met Hans naar Angel City. Daar was ik de vorige keer ook geweest en dat was tot nu toe de mooiste divesite die ik had gedaan. Zoveel vissen en zoveel variatie in vissen.

De start was niet echt geweldig. Ik zat te klungelen om mijn uitrusting, kreeg mijn regulator niet goed op tank, deed de standaard procedures niet echt goed (hield mijn vinnen bijvoorbeeld in mijn rechterhand in plaats van de linkerhand, want in je rechterhand hoort je ademapparaat bij het te water gaan). Niet echt onoverkomelijk, maar toch. Tijdens het afdalen had ik direct al last met klaren (je oren laten “ploppen” in verband met het drukverschil onder water). Ik kreeg mijn linkeroor maar niet geklaard. Had dat te maken met mijn irritante, al-meer-dan-een-maand-durende-hoestje? Ik had ’s ochtends trouwens net gelezen dat het een productieve hoest is, omdat ik van dat vieze groene taaie slijm ophoest. Waarschijnlijk een bacterie in mijn longen, wat met antibiotica goed te behandelen schijnt te zijn. Als ik terug ben in Nederland toch gelijk maar even naar de dokter (help onthouden Theo, misschien kun je maandag gelijk een afspraak voor me maken voor vrijdag). Misschien moet ik de rest deze week maar medicinaal gaan roken, om de bacteriën te lijf te gaan. Roken om van je hoest van te komen. Het moet niet gekker worden.

Inmiddels vier meter onder water en nog steeds geen plop met mijn linkeroor. Dus niet het ok-teken ( een rondje makend met duim en wijsvinger) teruggeven aan Hans. Nee schudden en naar mijn linkeroor wijzen. Dus weer samen langzaam omhoog. Er plopte nog steeds niks, maar de druk ging er wel af. Nog een keer proberen, langzaam naar beneden en bij elke uitademing proberen te klaren. Rechts direct plop, links ....jajajajaja plop. Adem in. Adem uit. Recht plop, links ....toemaartoemaartoemaar plop. Alsof het uit mijn tenen moest komen. Maar het lukte. Gelukkig! Ik zag het er al van komen dat ik niet kon duiken, omdat mijn linkeroor niet mee wilde werken.

Het duiken ging verder prima. Prachtig mooi, maar niet zo mooi als de vorige keer. Ik was al een beetje aan het twijfelen of we hier wel heen moesten gaan, want de vorige keer was zo mooi, dat kon eigenlijk alleen maar tegenvallen. En dat deed het dus ook een beetje. En ik klink nu als een ontzettend verwend nest, ik weet het.

Op een gegeven moment zag ik drie lichtjes naar boven opstijgen, het zag er prachtig uit. Wat was dat? Ik stootte Hans aan om hem erop te wijzen. Toen zag ik dat er andere duikers onder zwommen. Het waren gewoon luchtbellen, waar de zon op scheen. Hans toverde vervolgens tekst op zijn duikcomputer tevoorschijn: "Let’s go to the bar and grab another beer".
Toen ik na ruim 60 minuten boven water kwam (met nog bijna 1.000 psi over) stroomde een warm goedje uit mijn oren. En de onderkant van mijn masker zat vol met snot, ik denk door het moeizame klaren. Je klaart namelijk door je neus dichtgknepe je neus te snuiten. Ik snoot m dus echt. Jakkes.

Na de lunch een tweede duik gemaakt vanaf Donkey beach richting de haven. Dit is geen officiële divesite, maar we wilden daar graag heen omdat er in de haven deze week een manta was gesignaleerd. Een manta is, naast het sportieve model Opel in de jaren '70, een grote rog, met een enorme spanwijdte (heet dat ook zo bij vissen?). Dit was een “kleintje”, slechts een spanwijdte van 5(!) meter. Helaas hebben we hem niet gespot. En besloeg mijn masker weer om de haverklap. Kun je vrij gemakkelijk weer schoonmaken door er wat water in te laten lopen, even schudden met je hoofd, en je vervolgens je masker weer leeg blazen met je neus. En in mijn geval met veel snot…. Irritant.

Tijdens de safety-stop op 5 meter schoot ik bijna omhoog, dus Hans moest letterlijk aan me hangen om me beneden te houden. Was vandaag duidelijk niet echt mijn duikdag. En toch was het fantastisch. Ik moet het gewoon vaker doen!

Na het duiken met Hans en Fleur bij Karels biertjes gedronken en gekletst. En er maar wat medicinale sigaretjes bij gerookt. Had ik eigenlijk helemaal geen zin in, vind dat zo’n smerige combinatie, bier en sigaretten, maarja, je moet toch wat om van je productieve hoest af te komen. Over van alles en nog wat gekletst, uiteraard ook over het werk. Mag ik daarvoor ook uren schrijven?

Na de borrel met z’n drieën in een restaurantje gegeten. Dat was al de vierde keer deze week dat ik met hun at. Dus toen we naar huis gingen, zei Hans dat we voor volgende week echt een keer moesten afspreken, bijvoorbeeld om ’s avonds eens een keer uit eten te gaan.

Zondag
Dit wordt wel weer een heel lang verhaal zo. Dat schrikt de lezer misschien af. Ik volsta daarom maar met een paar foto's. Die spreken voor zich.

Filmpje

2011-07-23T22:51:00.000-04:00

Een doordeweekse ochtend op Bonaire. De zon komt op, de lucht is blauw...

Zinnen

2011-07-22T18:07:00.001-04:00

Je wordt bedankt mam, nu is het al zover dat ik pen en papier naast mijn bed heb liggen om alles wat me ’s nachts te binnen schiet gelijk op te kunnen schrijven om later eventueel te gebruiken voor mijn blog! Die druk op mijn (verbrande)schoudertjes om leuke verhaaltjes te schrijven. Vandaar dat ik zeker zo slecht slaap. ;-)

En hoe ga ik nu over naar de rest van het verhaal? Bruggetjes, dat is belangrijk voor een verhaal. Nu maar gewoon beginnen.

Het is hier echt vakantie. Niet dat ik vakantie heb, ik ben natuurlijk ontzettend hard aan het werk hier. Maar je kunt merken dat het vakantie is. Een gezellige drukte, terrasjes die ’s avonds vol zitten en er hangt zo’n echte vakantiesfeer. En daardoor voelt het toch ook wel een beetje als vakantie voor mij. Want zeg nou zelf, tussen de middag naar huis en daar heerlijk een uurtje aan het zwembad liggen, dat wil toch iedereen?

Wel onder de parasol, anders lukt het je ’s middags niet meer om op gang te komen. Hoewel, als je weer op kantoor bent, zit je in de airco en heb je al snel niet meer in de gaten dat het zo heerlijk warm is buiten. Dat merk je pas als je de deur open doet. De warmte komt je direct tegemoet, en je denkt: “Dat is ook zo, ik ben op Bonaire!”

Vooral ’s avonds voelt het als vakantie aan. Lekker in korte broek en hemdje slenterend over de boulevard, terwijl een briesje probeert wat verkoeling te brengen. Een vrouw van zo halverwege de 40 rijdt met wapperende haren op de motor voorbij. Probeert er jong uit te zien zo zeker. Tssss. Dan bedenk ik dat het nog maar een paar jaar duurt voordat ik ook die leeftijd heb bereikt. Hoe komt het toch dat je voor je gevoel veel jonger bent dan je echte leeftijd (je echte leeftijd, je echte leeftijd, waar ken ik dat ook al weer van, google ik straks nog even). Ik ben sinds mijn 25 volgens mij niet ouder meer geworden. Lichamelijk natuurlijk wel, maar geestelijk bedoel ik. Wat trouwens ook weer niet helemaal waar is, want ik heb natuurlijk veel meer levenservaring nu (braak).

Ander onderwerp. Alleen uit eten gaan heeft verschillende voordelen. Bijvoorbeeld dat je lekker onbeschaamd kunt gaan zitten lezen tijdens het eten (op de E-reader natuurlijk). Een ander voordeel is dat je van die leuke gesprekjes opvangt. Je bent immers zelf niet met iemand in gesprek. Een paar voorbeelden van zinnen die ik de afgelopen dagen heb opgevangen en waardoor er een glimlach op mijn gezicht verscheen.

Dat is echt niet gaaf.
Dan gaat het natuurlijk om het woord gaaf. Op de een of andere manier vind ik dat gewoon een tamelijk ouderwets woord. Tenminste, zoals het in deze zin gebruikt wordt. Kijk, dan voel ik me weer jong als ik iemand dat hoor zeggen. Zeker als die persoon die dat zegt ook nog eens aanzienlijk jonger is dan ik. Dan ik let op, dat komt zo aan bod. En over leeftijd, daar hebben we het net al over gehad. Zodat deze alinea boven- en onderstaande mooi met elkaar verbindt. Maar ik dwaal af, terug naar het woord gaaf. Gaaf, dat woord gebruik je toch eigenlijk niet in die zin als iets juist niet gaaf is. Dat is gaaf, dus als het wel gaaf is, dat kan in mijn beleving dan weer wel. Bijzonder. En sowieso het gebruik van woorden als gaaf. Wat gebruik je daar tegenwoordig nog meer voor? Cool? Vet? Of is dat ook al weer achterhaald? Vet dat vind ik in ieder geval helemaal niks. Lauw ook niet trouwens. Soms heb je van die dingen, dan weet je gewoon niet goed wat voor woord je ervoor moet gebruiken.

Zij is veel ouder dan mij hè mam?
Waarom zijn de vergelijkende en overtreffende trap zo moeilijk voor ons Nederlanders? En waarom zeggen kinderen het verkeerd? Omdat ze het fout van hun ouders leren? Dat is het waarschijnlijk niet, tenminste als ik uit ervaring spreek. Ik verbeter mijn kinderen daar consequent als ze het niet goed zeggen. Zo’n fijne verbetermoeder ben ik. “Groter dan” of “even groot als”, dat gaat over het algemeen wel goed. Maar dan dat “jou” of “mij”. Wat is dat toch? In het Papiaments hebben ze daar vast geen last van. Wat mij brengt tot de volgende zin (alweer een bruggetje).

Mi ta hopi druk!
Het Papiaments klinkt niet alleen leuk, met vele woorden woorden die eindigen op -i. Het is ook zo grappig dat je vaak midden in de zin een oer-Hollands woord hoort. Zoals dus “druk”, of “eigenlijk”. En dan de grammatica in het Papiaments! In het Nederlands zou dat als volgt klinken:
Ik ben
Jij ben
Hij ben
Wij ben
Jullie ben
U ben
Zij ben
Geweldig toch! Waarom zo moeilijk doen met al die vervoegingen (heet dat zo?). Ik zeg: direct invoeren in het Nederlands.

“Hoi Henk”. “Hoi Bert”.
Slaat helemaal nergens op, maar ik lag helemaal in een deuk toen ik dat hoorde. Vanwege de beide korte namen? Vanwege het feit dat ze beiden de ander expliciet met de naam erbij groeten? Ik weet het niet, maar moest erg hard lachen. Wat kan een mens toch een lol hebben om niks. Hebben jullie dat ook wel eens?

En aan wie vraag ik dat dan eigenlijk, wie is “jullie”? Ik weet van een paar mensen wel dat ze trouw mijn blog lezen. Maar elke dag zijn er toch behoorlijk wat lezers. Dus bij deze een oproep:

Lezers, maak(t?) u bekend!
(Lastig hoor, dat Nederlands, er zitten ongetwijfeld nog vele fouten en inconsequenties in bovenstaande tekst. Maar nu stop ik ermee).

Dr Jeckyll en Mr Hyde

2011-07-21T18:51:00.000-04:00

Versie 1

Zo, kreeg ik me daar toch even op mijn kop van mijn moeder en indirect ook van mijn zusje. Dat ik de vorige keer zulke leuke stukjes schreef. En dat ze daar zo lekker over kon overschepen. Maar nu…. Gelukkig houdt ze nog wel van me.

Dat slapen hier is echt waardeloos. Het bed is me veel te zacht en ligt wat door, 1 kussen is te dun, 2 kussens weer te dik. En natuurlijk elke ochtend hartstikke vroeg wakker. Zal je zien dat als ik eindelijk in het goede ritme ben, ik weer naar huis moet en weer opnieuw moet omschakelen. En dan het lawaai dat die schreeuwers van parkietachtige papagaaien maken op de vroege ochtend!

En wat je ’s ochtends allemaal niet tegenkomt op de boulevard tijdens het hardlopen. Je pikt ze er zo uit, de (te dikke) Amerikaan die vindt dat ie toch ook af en toe wat beweging moet hebben, in veel te dure sportkleding wat waarschijnlijk slechts enkele keren gedragen zal worden. En de (nog veel meer te dikke) Antiliaansen die uiteraard niet hardlopen, maar met hun trillende dikke billen, meestal samen met de buurvrouw, doen aan “powerwalking”. Hoezo power?

Na het hardlopen moet je natuurlijk wel douchen. Zoals ik al eerder geschreven heb, heeft dat eigenlijk geen enkele zin. Je hebt je nog niet afgedroogd of je druipt alweer van het zweet. Zeker als je dan ook nog eens graag een kopje thee drinkt bij het ontbijt. Maar dan wel thee met melk. Maar ja, er is geen melk op Bonaire. Al weken niet. Zal wel aankomen op de dag dat ik weer weg ga. Dus bij het ontbijt een kopje thee zonder melk. Dat natuurlijk veel te heet is. En voor geen meter afkoelt bij deze temperaturen. En waar je het vervolgens ontzettend warm van krijgt als je een slokje neemt.

Dan het werken op Bonaire. Eigenlijk met te veel dingen tegelijk bezig. Ben je net lekker met het ene bezig, moet je weer met het andere aan de slag omdat het daar dreigt spaak te lopen. En hoe dat dan gaat! Een voorbeeld. Daar waar “vroeger” de betalingen via een geprint excelbestand bij de bank aangeleverd kon worden, moet dat nu natuurlijk allemaal geautomatiseerd vanuit de studiefinancieringsapplicatie aangeleverd worden. En bij elke stap die daarin gemaakt moet worden, lijkt er wel iets fout te gaan. Betalingen staan meerder keren op de lijst, zodat studenten dubbel geld zullen ontvangen. Wat natuurlijk niet de bedoeling is. Betalingen staan niet op de lijst, zodat de studenten helemaal geen geld zullen ontvangen. Wat natuurlijk ook niet de bedoeling is. Dat kan alleen in Groningen herstelt worden. Maar “Groningen” is natuurlijk al naar huis, want we leven hier 6 uur later. Volgende dag verder. Helaas, systeem uit de lucht. En nee, niet op Bonaire, maar in Groningen. Weer een halve dag verder. Het betaalbestand moet door medewerker A aangemaakt worden en vervolgens door medewerker B worden opgehaald. Blijkt dat medewerker B niet de autorisatie heeft gekregen om het betaalbestand op te halen. Medewerker C kan dat gelukkig wel, maar die is haar wachtwoord vergeten. Gelukkig kan ik het ook. En als het dan uiteindelijk toch gelukt is het betaalbestand op te halen en het naar het nodige handtekeningenrondje naar Financiën gestuurd is, meldt Financiën dat bepaalde rekeningnummers niet kloppen. Niet alleen een onjuist rekeningnummer waar het geld op gestort moet worden, maar ook een onjuist rekeningnummer waar het bedrag van afgeschreven moet worden. !?!?!
“Nee, rekeningnummer waar het op gestort moet worden is echt het goede nummer”.
“Maar waarom had medewerker B dan een ander nummer doorgegeven?”
“Geen idee”.
“En het nummer waar het van moet worden afgeschreven, dat hadden jullie toch zelf doorgegeven?”
Natuurlijk was het al weer buiten werktijd in Nederland, dus dat was daar niet meer te checken. Bleek het toch wel te kunnen. Het was de hoofdrekening waar vandaan bevoorschot werd. Maar daar kon het voor deze keer dan ook wel vanaf. Hèhè, de betaling is gelukt.

En heb ik het al over de muggen gehad?

Versie 2

Die schat van een moeder van me. Die mist het, net als mijn zusje, om elke dag een uitgebreid verhaaltje van me te lezen. Natuurlijk snappen ze wel dat ik het ook druk met andere dingen heb en niet de hele dag achter de pc wil zitten. Maar toch. Maarja, geleverde prestaties uit het verleden zijn geen garanties voor de toekomst. Hopelijk maak ik het vandaag weer een beetje goed.

Het lijkt wel of ik hier veel minder slaap nodig heb. Ben ’s avonds vaak nog lekker mijn dingetjes aan het doen, uit eten, stukje wandelen, wat lezen, op bed nog wat internetten met de Avondettappe op de achtergrond. Maar toch ben ik vroeg en uitgerust wakker. Heerlijk, dat je zo extra van je uren op Bonaire kunt genieten. ’s Ochtends vroeg alvast de eerste werkmail wegwerken. Daarbij word ik muzikaal ondersteund door allerlei vogels vlak naast mijn appartement. Klinkt zo gezellig en vrolijk.

Voordat de zon opkomt is natuurlijk de beste tijd om te gaan hardlopen, en daar heb ik dan mooi de tijd voor. Best druk zo op de vroege morgen. Je kunt je afvragen of het echt heel zinvol is, die goede pogingen van mensen die aan het hardlopen of powerwalken zijn. Maar ze doen het tenminste.

Het is overigens niet raadzaam om gelijk na het hardlopen te gaan douchen weet ik uit ervaring. Beter eerst lekker uitzweten, voorzover je van uitzweten kunt praten, want het stroomt maar door. Een plons in het zwembad helpt. Ondertussen boterhammetjes uit de vriezer, die in een mum van tijd ontdooit zijn. Best handig. Geen melk (dat blijft jammer). Maar gelukkig is er wel sojamelk. Maar dat smaakt niet in de thee. Dus thee zonder melk. Niet te snel drinken, want dan ga je weer zweten. En als ik mijn thee helemaal vergeten ben, kan ik na een half uur gerust de thee nog drinken, die is dan nog niet helemaal afgekoeld.

En dan het werken hier. Zo afwisselend, met 101 dingen tegelijk bezig, helemaal mijn ding. Prioriteiten stellen is dan een hele uitdaging. En door hier aan het werk te zijn en als het ware mee te draaien, krijg je toch een veel beter beeld waar de medewerkers hier tegen aan lopen. Ten opzichte van de oude situatie is er meer geautomatiseerd via de nieuwe applicatie. Dat betekent veel minder handmatig werk bij bijvoorbeeld het uitbetalen, waarvan nu nog elke maand een excelbestand aangemaakt moet worden, met veel meer kans op fouten. Nu is het een druk op de knop, en daar is het betaalbestand. Helaas loopt het nu nog niet helemaal soepeltjes. Maar gelukkig zitten we nog voor de reguliere betalingen, die vanaf augustus starten. De bugs kunnen er hopelijk allemaal nog tijdig uitgehaald worden. En door met de medewerkers de onvolkomenheden te signaleren, kunnen we ze ook gezamenlijk melden, zodat ze ook hun weg in “Groningen” beter weten te vinden. Het tijdsverschil is dan vaak wel lastig, omdat je eigenlijk maar 3 uur overlap in werktijd hebt om elkaar “live” te bereiken. Aan de andere kant geeft je dat in de middag weer extra tijd om dingen te regelen die dan de volgende ochtend weer in Nederland opgepakt kunnen worden. En zo komt alles toch nog tijdig op zijn pootjes terecht.

Muggen? Ze zijn er, maar ze herkennen me waarschijnlijk niet meer als verse Nederlander. Heb zeker al te veel Bonairiaans bloed door mijn aderen stromen.

Rara, wie ben ik?

Latertjes en vroegertjes

2011-07-20T23:23:00.000-04:00

Het is nu woensdagavond, bijna 23.00 uur, en ik ben net thuis. Ik had me voorgenomen deze avond, na het "uit eten" nog een uitgebreid verhaal voor jullie te schrijven. Want dat verhaaltje van gisteren stelde natuurlijk niet zoveel voor. Maar op weg naar het restaurant waar ik wilde gaan eten, kwam ik weer bekenden tegen die zaten te eten bij een ander restaurant. Daar ben ik toen aangeschoven en vervolgens zijn we nog even lekker bij Karels, het terras in de zee, wat wezen drinken. En toen was het al weer laat...

Natuurlijk een goed teken dat ik van alles te doen heb zodat ik bijna niet aan schrijven toekom. 's Ochtends ben ik tot nu toe vroeg wakker, maar dan begin ik meestal met wat mail van het werk weg te werken die vanuit Nederland komen. Want daar is de werkdag natuurlijk al lang begonnen en zo heb ik net direct een achterstand als ik op kantoor begin. Na de mail hardlopen om daarna te genieten van een kopje thee en mijn boterhammetjes met vlokken.

Voor morgen heb ik wederom het goede voornemen om er echt even voor te gaan zitten om een uitgebreid verhaal te schrijven. Nu dan nog twee foto's, om het nog iets te laten lijken. Genomen met mijn Blackberry, gelukkig heb ik daarvan wel het goede kabeltje meegenomen. De kwaliteit is helaas niet echt geweldig.

Wat zit er nu weer in mijn keuken?

Vanavond na het eten nog even een stukje wezen rijden in mijn stoere pickup. En over stoer gesproken, toen ik gisteren een stukje ging wandelen voor het slapen gaan, zag ik iemand op "mijn" mountainbike voorbij komen. De fiets die ik had toen we hier woonden! Mijn fiets! Gelukkig was het wel een stoere meid, maar toch. Mijn fiets...

Geen snoertje, geen filmpje

2011-07-19T19:59:00.000-04:00

De bedoeling voor vandaag was het publiceren van een filmpje dat ik vanmorgen met mijn fotocamera had gemaakt. Maar helaas, niet het bijbehorende kabeltje meengenomen, zodat ik het filmpje niet van mijn fotocamera op het (de?) netbook krijg, zodat ik het filmpje ook niet op Youtube kan zetten en dus vervolgens ook niet filmpje van Youtube kan insluiten in mijn blogbericht. Heb een kabeltje usb, een kabeltje mini-usb, een kabeltje micro-usb mee, maar blijkbaar is dat nog niet voldoende.

Dus: helaas.

Omgekeerde wereld

2011-07-18T21:25:00.000-04:00

Vandaag stond voor mij volgens mij in het teken van de omgekeerde wereld.

1. Het begon vanochtend al, of eigenlijk kan ik beter zeggen vannacht. Terwijl ik voor mijn doen lekker laat naar bed was gegaan, zo om een uur of 00.00, werd ik toch al om 03.30 uur wakker. Zo fris als een hoentje!

2. Na de pier een keer op en neer te hebben hardgelopen (deze zin klopt volgens mij niet, maar dat past wel goed in het teken van de omgekeerde wereld), ben ik uiteraard even onder de douche gegaan. Het was nog niet zo'n omgekeerde wereld dat ik voor in plaats van na het hardlopen ging douchen. Maar eigenlijk had ik dat net zo goed wel kunnen doen, want na het douchen begon ik me daar toch een partijtje te zweten! Het leek de omgekeerde wereld wel.

3. Het was mijn bedoeling om met mijn collega's mee te kijken hoe zij de aanvragen studiefinanciering verwerken. Maar om bij de applicatie te komen waarin de aanvragen kunnen worden verwerkt, moet je je via Nederland inloggen. En wat denk je? Ligt het systeem in Nederland eruit!

4. Erg droevig nieuws was dat een collega haar zoon afgelopen vrijdag heeft verloren na een ongeval. Een ouder behoort zijn of haar kind niet te overleven...

5. Normaal gesproken zijn juist de producten met verse ingrediënten of zelfgemaakte producten het lekkerst. Dat geldt wat mij betreft absoluut niet voor icetea. Getverdemme, niet te zuipen, echte thee die (dat? wat?) koud is met een kwak ijsblokken in het glas. Doe mij maar een glaasje icetea met veel geur- en kleurstoffen. De vieze icetea klopte overigens wel weer met het eten. Hoewel in het teken van de omgekeerde wereld het voor mij en dit verhaal beter was geweest als het drinken vreselijk was, maar het eten fenomenaal. Helaas.

6. Je moet het lot niet tarten door na een slecht hoofdgerecht ook nog het toetje te willen uitproberen. In het teken van de omgekeerde wereld had ik dat natuurlijk wel moeten doen. Misschien dat het toetje juist wel lekker was geweest. Maar goed, ik naar een tentje waarvan ik wist dat ze er heerlijke brownies serveren. Had ik daar eerder gegeten, een heerlijk groot stuk brownies met een bolletje ijs. Ik kreeg deze keer heel veel ijs, met een bolletje brownies. Maar het was wel heel erg lekker. En gelukkig was de stroom er uitgevallen. Was het toch nog een beetje een normale avond.

7. Ik had geen idee waar ik deze blog aan zou moeten wijden, heb bijvoorbeeld (nog?) geen zin om over werk uit te wijden. Maar het is toch weer gelukt een verhaaltje te produceren :-)

Dorp

2011-07-17T23:13:00.000-04:00

Stipt om 03:20 uur, zoals gepland, geland op Bonaire. Dat is dan toch het grote verschil tussen de KLM en andere vliegmaatschappijen die op Bonaire vliegen, dat ze volgens planning aankomen. Slechts een klein gedeelte van de mensen stapten uit, de rest vloog door naar Quito. Dat er zo weinig mensen op Bonaire uitstappen is denk ik de reden dat straks KLM niet meer rechtstreeks naar Bonaire vliegt, maar alleen nog maar met een tussenstop op Aruba, waardoor de reis drie uur langer duurt. Jammer, maarja.

Wat ook jammer is, was dat ik tijdens de vlucht geen film kon kijken. Nadat het "entertainmenstsysteem" drie keer was gereset, gaf ik het op en nam Patries pilletje. Dat zorgde ervoor dat ik een groot gedeelte van de reis slapend heb doorgebracht. Af en toe werd ik wel even wakker van een zere bil of stijve nek, maar nadat ik mij in een andere houding had gewurmd viel ik al snel weer in slaap. En als goedmakertje dat mijn buren en ik niet van het entertainmentsysteem gebruik hadden kunnen maken tijdens de reis, ontvingen we een zakje met daarin een minuscuul zakje amandelen, een klein flesje wijn en jawel, het bekende delfsblauwe huisje, gevuld met een borrel. Ik weet niet of deze serie al door mijn broertje is gemaakt, maar ik ben natuurlijk erg blij dat ik nu ook tot het selecte gezelschap behoor dat over zo'n huisje beschik. Voor thuis op de schoorsteenmantel :-)

Vanmorgen in mijn appartement ook nog een uurtje of twee weten te slapen en vervolgens met lichte hoofdpijn wakker geworden. Goede reden om extra rustig te doen deze dag. Een andere goede reden was de warmte, toch weer even wennen hoor. Wat boodschappen voor ontbijt bij de supermarkt gedaan (no milk today, schijnt al weken niet verkrijgbaar te zijn) en via Skype nog even met het thuisfront gekletst. Naar het vliegveld gewandeld waar ik mijn stoere Hilux pickup kon afhalen. En daar vandaan doorgereden naar Jibe City, om de middag lekker op het strand door te brengen. Ik had vanwege mijn hoofdpijn express met niemand afgesproken, maar Bonaire is natuurlijk zo'n dorp, je komt er altijd en overal wel bekenden tegen. Zo ook bij Jibe: Frank en Marleen. Gelukkig was mijn hoofdpijn al wat gezakt en hebben we gezellig samen geluncht en bijgekletst. Na het eten nog even lekker in het zonnetje liggen lezen en toen ik besloot dat het tijd werd om uit de zon te gaan, waren Robert en Tineke ook net gearriveerd en hebben we de rest van de middag gezellig met zijn vijven zitten kletsen onder de palmbomen op het strand.

Toen ik weer in het appartement kwam, zag ik dat ik net een telefoontje had gemist van Fleur. Die had op mijn voicemail ingesproken. Een kwartier en 2 pincodes later lukte het me de voicemail af te luisteren. Of ik zin had om met haar en Hans uit eten te gaan. Nou, gezellig. Haar dat telefonisch mee te delen lukte niet, tenminste niet de eerste twee pogingen, want all the lines were busy. Blijkbaar telefonisch spitsuur. Maar drie keer is scheepsrecht, het spreekwoord bestaat niet voor niets.
Gelukkig had ik net ervoor ontdekt dat de reden dat ik geen water meer had, was dat blijkbaar iemand het nodig had gevonden de hoofdkraan aan de buitenkant van het appartement dicht te draaien. Ik snapte er niks van, de buren hadden nergens last van. Ik had dan ook al 2 kannen water bij hen opgehaald. Dat de stroom hier uitvalt, dat was ik wel gewend, maar dat er geen water meer was, dat had ik nog niet meegemaakt. Maar het lag dus aan de hoofdkraan buiten. Kon ik gelukkig toch nog even lekker douchen.

Hans en Fleur hadden juist van het tegenovergestelde last, daar was de boiler gesprongen, dus die hadden het hele huis blank staan. Weer lekker gegeten en bijgekletst en... een duikafspraak gemaakt voor in ieder geval zaterdag! Sorry Theo.

Rust in de tent

2011-07-14T16:18:00.000-04:00

De koffer kan weer van zolder gehaald worden. Aanstaande zaterdag om 23.40 uur zit ik weer in het vliegtuig naar Bonaire.

Het belangrijkste doel van mijn werkbezoek deze keer is het bieden van ondersteuning aan de uitvoerende medewerkers en het maken van afspraken voor de toekomst. Wat betreft de ondersteuning: vanaf komend studiejaar, oftewel augustus, treedt het nieuwe studiefinancieringsstelsel voor Caribisch Nederland in werking. Vanaf dat moment hebben de studenten van Bonaire, Saba en Sint-Eustatius recht op hun nieuwe studiefinanciering. Natuurlijk zijn we al een hele tijd bezig met de voorbereiding voor het uitkeren van deze financiering. En sommige studenten hebben zelfs al een betaling ontvangen, bijvoorbeeld de studenten die naar Nederland vertrekken om daar verder te gaan studeren. Zij komen in aanmerking voor een zogenaamde opstarttoelage, om onder andere het vliegticket, maar ook de eerste aanloopkosten (inrichting kamer, aanschaffen winterkleding, etc.) van te betalen. Maar het uitbetalen verloopt nog niet helemaal vlekkeloos. Voor het nieuwe studiefinancieringsstelsel is een speciale applicatie gebouwd, maar zoals zo vaak gebeurt bij nieuwe applicaties, heb je met allerlei opstartproblemen te maken. Tel dit op bij een nieuwe wet die uitgevoerd moet worden, een nieuwe organisatie met andere werkwijze waar je als medewerker in terecht bent komen en de piekdrukte door alle leerlingen die net de uitslag van hun examen hebben ontvangen en nu massaal hun aanvragen om studiefinanciering indienen, en je kunt je wel een beetje voorstellen hoe de hectiek is op het moment. Het onderwerp studiefinanciering staat dan ook nog eens in de politieke belangstelling en er is vanuit de media veel aandacht voor. Dit maakt het allemaal extra spannend. Ik ga dus proberen in anderhalve week tijd de medewerkers zo veel als mogelijk te ondersteunen, op allerlei terreinen. En daarbij hoop ik weer wat rust in de tent te kunnen brengen.

Ook wil ik zoveel mogelijk afspraken maken over komende studiejaren, bijvoorbeeld over hoe we de begeleiding van studenten die op een ander eiland gaan studeren zo goed mogelijk kunnen inrichten. Hoe en wanneer gaan we de studenten voor volgende studiejaren voorlichten en beginnen we met de aanvraagprocedure?

Ik denk dat ik me tijdens dit werkbezoek niet zal gaan vervelen.

The End (voor nu?)

2011-03-28T03:46:00.001-04:00

En toen zat het er weer op. Het lijkt wel alsof ik in twee tijdsdimensies leef. Aan de ene kant heb ik het idee dat ik al heel lang van huis ben geweest, aan de andere kant voelt het alsof ik hier nog maar net ben. Qua werk ook verschil in tijd: ik heb hier, in de afgelopen week op Bonaire, denk ik net zoveel bereikt als met een maand werken vanuit Groningen. En dat heeft er niet mee te maken dat ik in Groningen alleen maar uit het raam zit te staren. De lijntjes hier op Bonaire zijn zo lekker kort, je hebt direct, persoonlijk contact met de mensen in plaats van via de mail of telefoon. En dat praat toch een stuk lekkerder, je komt er sneller achter als dingen niet helemaal, of helemaal niet, overkomen. Aan de andere kant, het is natuurlijk ook niet allemaal Halleluja wat de klok hier staat. Vrijdag ben ik bijvoorbeeld het grootste deel van de dag bezig geweest om erachter te komen wat nu het probleem was met het boekhoudpakket, waarom de betalingen nog steeds niet ingevoerd konden worden en vooral, hoe dat dan opgelost zou kunnen worden. En dan ben je ook nog eens erg afhankelijk van een externe partij, en externe partijen laten de kassa direct rinkelen als ze alleen de naam RCN maar horen. Verder heb ik met heel veel mensen gesproken, nieuwe ideeën opgedaan en vooral heel erg genoten. Maar me ook verbaasd over sommige Nederlanders hier, de echte Macamba's. Die komen hier met zo’n instelling van “Wij gaan de boel hier wel eens even veranderen en vertellen hoe het moet”. Natuurlijk moeten er dingen veranderen. Maar dat is niet iets wat je in een week kunt bewerkstelligen. Je hebt hier wel degelijk met een cultuurverschil te maken. Ik vraag me dan altijd af hoe lang zo'n Nederlander het hier dan gaat volhouden. Of dat ie zo’n bord voor z’n kop heeft dat ie het niet eens in de gaten heeft dat ie meer kwaad dan goed doet. Overigens vast met de beste bedoelingen, maar naar mijn idee op de verkeerde manier. Maarja, wie ben ik. Denk dat ik inmiddels een beetje Bonairiaans ben geworden :-)

Naast het werk was erg genoeg tijd om van mijn Bonaire te genieten. Met vrienden bijgekletst, lekker uit eten geweest, gesurfd, gezond, gesnorkeld en gedoken. Wat wil een mens nog meer. En nu zit ik dan te typen op de luchthaven. Het vliegtuig heeft vertraging, als het goed is vertrekken we nu 2,5 uur later. Maar volgens de mijnheer van de KLM halen we met vliegen ook nog wel wat tijd in. Whatever, of ik nu om 6 uur of 8 uur ’s ochtends aankom. Hé, daar komt Hennie Huisman binnen gelopen. Heeft een huis op Bonaire, gaat nu blijkbaar weer terug naar Nederland.

Nou beste mensen, het was me weer een waar genoegen om voor jullie te mogen schrijven en zo mijn ervaringen te kunnen delen. Wie weet tot mijn volgende reis. Wat mij betreft in mei :-)

Monique

PS Zit nu in de trein en zie dan straks mijn meisjes en mannetje weer!

Een dagje niets

2011-03-26T18:12:00.000-04:00

Vandaag zal ik weer eens een serieus verslag van de dag doen. Want die grappig bedoelde, columnachtige verhaaltjes gaan op den duur ook vervelen.

De dag begon zoals gebruikelijk al weer vroeg voor me, voordat hier de zon opkomt (6 uur ongeveer) ben ik reeds ontwaakt. Helemaal niet erg, dan duurt de dag alleen maar langer. Na eerst mijn mail en Facebook te hebben gecheckt, wat mijn vaste ritueel is, nog even wat liggen internetten op bed. Onder andere alvast ingecheckt bij KLM en een hopelijk mooi plekje uitgezocht. Ik heb nog even overwogen om mijn ticket te upgraden naar Business Class, maar die optie zag ik er niet bij staan. Upgraden naar de Comfort Class kostte al 120 euro. Wat zou Business Class dan wel niet extra kosten? Maar lijkt me wel heerlijk om eens zo luxe te vliegen.

Om een uur of 7 ben ik gaan hardlopen, de route langs het water (dat kan ook al snel op een eiland natuurlijk). Het viel me erg zwaar vandaag! Soms heb je van die dagen dat je op veertjes loopt, soms voelt het alsof er lood in je benen zit. Vandaag was duidelijk een looddag.

De mensen die op Bonaire voor de Onderwijsconferentie zijn verblijven ook in mijn hotel, dus ik wachtte even met ontbijten, totdat de grootste drukte voorbij was. Weer eens lekker pancakes met maple syrup gegeten. Mjammie! De smaak van die pannenkoekjes deed me denken aan vroeger. Toen hadden we thuis een soort poppenhuis met een keukentje. Mijn zusje en ik mochten daar dan "in" dat keukentje van mijn moeder pannenkoekjes bakken, op een waxinelichtje. Niet helemaal gaar, want dat duurt een eeuwigheid natuurlijk op zo'n waxinelichtje. En als kind heb je daar al helemaal geen geduld voor op te wachten. Maar wel lekker. Ik zou jullie wel meer over mijn culinaire belevenissen op Bonaire kunnen vertellen, maar ik vrees dat dat bij een paar van mijn vaste lezers de kriebels gaat opleveren.

Na het eten de strandspullen gepakt en op naar Sorobon. De route via de Zuidpunt genomen, een stuk om, maar een mooie weg om langs te rijden. Lekker in het zonnetje gelegen. Helaas lag er vlak bij mij een Moeder. Met een kindje van 1 jaar oud ongeveer. De Moeder bleef het kind constant van alles vragen: "Wil je nog een koekje? Wil je nog wat drinken? Wil je lekker spelen? Wil je echt niet wat water?" Ik werd er stapelgek van! Dat kindje was er waarschijnlijk al helemaal aan gewend, want gaf gewoon geen antwoord meer. Ze kon ook nog niet zo goed praten. Op gegeven moment zei ze wel "ijsje". Dat was weer een goede reden voor de Moeder om haar kind met vragen te bestoken: "Wil je een ijsje? Een ijsje vind je lekker hè? Wil je nu een ijsje?" Jezus mens, houd je kop en geef je kind een ijsje. Of niet. Maar hou op met dat gevraag! Gelukkig had ik een MP3-speler mee. En die kan lekker hard!

Het waaide ook behoorlijk hard, ik twijfelde of ik zou gaan surfen. Je verleert het niet helemaal, maar de vaardigheid heb ik nog absoluut niet terug. Toch weer een poging ondernomen, op een grote plank met een klein zeiltje. Ik heb nog nooit met een trapeze gesurfd, dus met zo'n harde wind komt het aardig op je armspieren aan. En laat ik die nou net niet hebben! Kippekracht.

De stoere surfboys, met hun bruine torso's en wapperende krullen, spoten mij natuurlijk voorbij. Maarja, als je het weer een beetje onder de knie wilt krijgen, moet je blijven oefenen. Het viel niet mee met de harde wind, over de golven, het zwaard dat vanwege het lage water af en toe in het zand bleef steken en mijn kippekracht, maar ik kwam vooruit. En af en toe ging ik zelfs best hard! Ik wilde ook zo'n stoere start maken door staande in het water, met de giek in handen, op de plank te stappen en weg te surfen, maar dat was nog even een stap te ver.

Na een klein uurtje was ik er wel klaar mee. Als je het niet goed kan, kost het volgens mij ook extra veel kracht. Even opdrogen in het zonnetje en dan lekker lunchen bij Jibe City. Toen ik mijn glas optilde, trilde mijn hele arm gewoon. Dat ken je misschien wel, als je je erg heb ingespannen, dat je lichaam dan trilt en schudt. Tjongejonge, ik weet wel waar ik in de sportschool wat meer aandacht aan kan gaan schenken. Na het eten (mixed salad crab) nog even in het zonnetje gelegen. Oogjes dicht, muziekje aan.... Shit, in slaap gevallen! Gelukkig had ik me redelijk goed ingesmeerd, maar ik vrees het ergste.

De boel weer ingepakt en op naar Plaza. De onderwijsconferentie zou daar om ongeveer om 3 uur afgelopen zijn. Ik had gisteravond gezegd dat ik nog wel even langs zou komen om iedereen daar gedag te zeggen. Dus ik daar heen en iedereen gedag gezegd. Gelijk met Fleur afgesproken om vanavond uit eten te gaan.

Nog even naar de stad gereden om de laatste kadootjes voor het thuisfront te kopen. Ik mis mijn gezinnetje nu wel hoor! Een lekker ijsjes gegeten, Bonaire beschikt zowaar tegenwoordig over 2 goede ijssalons. Duur, maar erg lekker.

En nu lig ik onder een parasolletje bij het zwembad, lekker te bloggen. Tot zover weer voor vandaag.

Happy Hour

2011-03-25T23:42:00.000-04:00

Net terug van een avondje uit eten, met daaraan voorafgaand een heel gezellig Happy Hour. Of eigenlijk wel meer dan een hour. Het is dus eigenlijk niet meer verantwoord dat ik nu aan het bloggen ben.

Maar toch een kort berichtje (kan ik dat, korte berichten?). Ik volsta voor vandaag met een paar leuke uitspraken die ik vandaag heb opgevangen:
- "Bonaire is heerlijk om te wonen. "Ze" moeten het alleen niet proberen zo efficient te maken hier, want dan is het hier niet meer relaxt, maar alleen maar warm".
- "Hij is polski bra" (Papiaments voor gebroken pols, oftewel homo).
- "Staat RCN voor Rijksdienst Caribisch Nederland? Ik dacht voor Recreatie Centrum Nederland met al die ambtenaren die hier "werken"".
- "Aan het rekenen kan hier nog wel wat aandacht besteed worden. Toen onlang aan de bar een jongen mij op 23 jaar schatte, bedankte ik hem voor het compliment en zei hem dat hij daar wel 6 jaar bij op mocht tellen. "Dus, jij bent 28" was zijn reactie..."
En één van mijn favoriete Papiamentse woorden: Ablief? (wablief, wat zeg je?)

Bedtijd.....

M en de Heilige Mis

2011-03-24T23:17:00.000-04:00

Zo, dat klinkt wel een beetje als de titel van een Kuifjestripboek of iets uit een James Bond film: M en de Heilige Mis of niet dan? Maar tjongejonge, wat ik vandaag nou weer allemaal heb meegemaakt...

Natuurlijk eerst een dag hard gewerkt. Weer de nodige stapjes voorwaarts gezet vandaag, en een paar naar achteren. Werken hier lijkt wel wat op dansen. Tussen de middag even gezellig geluncht en vooral bijgekletst met Lisette. Samen met haar haar dochter van school opgehaald, zodat ik daar ook nog even kon kijken. Haar dochter vond het maar stom dat Pascal en Lisanne niet mee waren. Die moest ik de volgende keer toch echt meenemen.

Toen ik 's middags wat wou mailen, kon ik opeens mijn webmail niet meer benaderen. Had te maken met de verhuizing in Groningen naar het nieuwe kantoor. Nouja zeg, moet toch niet gekker worden! Daar hoef ik aan de andere kant van de wereld toch zeker geen last van te hebben. Tsss!

Om kwart voor zes hadden we als RCN-OCW-team een kennismakingsgesprek met M. Oftewel, de Minister van OCW, Marja van Bijsterveldt. Ik had al eerder het genoegen gehad om een paar keer met de huidige Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die toen nog Rijksvertegenwoordige op Bonaire was, te mogen vergaderen. En vandaag viel mij de eer om kennis te mogen maken met M en haar wat te vertellen over mijn werk als kwartiermaker. Zal sommigen van jullie waarschijnlijk totaal niks zeggen, ik vind zoiets ontzettend COOL! :-) Ik weet echter wel dat als ik later groot ben, ik geen M wil worden. Tijdens zo'n tripje zoals ze deze week maakt, van hot naar her, handjes schudden, praatjes maken, luisteren naar iedereen...Pffff! Ze had eigenlijk maar een kwartier voor ons, maar uiteindelijk hebben we ruim drie kwartier met haar gesproken. Het zal wel een professionele, politieke vaardigheid zijn, maar ik vond haar echt betrokken en belangstellend over komen. Gewoon een leuke M!

En toen? Als een speer in mijn SUV op weg naar Rincon. Want om 7 uur zou de Heilige Mis beginnen. Jaja, wie had dat ooit gedacht hè, dat ik op een doordeweekse donderdagavond naar de kerk zou gaan? Nou, ik zelf niet in ieder geval. Er was natuurlijk een goede aanleiding voor dit kerkbezoek, want er werd een heilige mis gehouden ter ere van Jeff die morgen jarig is. Hij had mij daar ook voor uitgenodigd en ik was eigenlijk wel benieuwd hoe zoiets eraan toe ging. Ik had wel een beetje mijn reserves, ik was wel eens eerder bij een dienst in een katholieke kerk aanwezig geweest en kan nou niet zeggen dat ik daar hele warme gevoelens aan over gehouden heb.

De dienst was al begonnen toen ik binnen kwam, de priester (pastoor?) stond al te preken over Djos, "Gésoes" en de Segnora mama Maria. Ik ging snel in een bankje zitten, voelde me wat bezwaard dat ik te laat binnen kwam. Even later bleek dat ik niet de enige was, sterker nog, de helft van de mensen kwam pas na mij binnen. Aan haakjes aan de bank voor mij hingen een soort vilten kleedjes. Zou dat zijn om op te gaan zitten? Je krijgt natuurlijk wel snel een houten kont op zo'n houten kerkbankje. Maar ik zag er niemand op zitten. Waar zou het dan voor zijn? Al snel werd mij dat duidelijk: Als je knielend op het "voetenbankje" ging bidden, kon je dat kleedje onder je knieeën leggen. Aha, best handig.

De priester (pastoor?) leek in zijn preek constant de vraag te stellen Wie iets gedaan had. Maar gelukkig gaf hij zelf ook steeds het antwoord. Mijn aandacht verzwakte wat voor de preek, nu is mijn Papiaments ook niet zo goed dat ik het hele verhaal kon volgen. En soms is dat helemaal geen nadeel ;-) Ah, even een liedje tussendoor. Klonk best heel mooi. Niet zo'n swingende Amerikaanse mis, zoals je wel eens in een film ziet, maar wel mooi. Toen ging het preken weer verder. Mijn gedachten dwaalden weer af. Een mooi moment en een mooie omgeving om mijn zonden eens te overdenken. Daar was ik natuurlijk snel klaar mee, haha. O, wacht eens even, het gaat nu echt een soort quiz worden, de priester (pastoor?) begon met de microfoon door de gangpaden te lopen en gaf niet meer gelijk zelf het antwoord. Af en toe ging de vraag over waar een bepaalde passage uit kwam, bijvoorbeeld Lukas huppeldepuppeldepup, en iedereen wist ook gewoon het goede antwoord! Jeetje. Opeens ging iedereen staan. Ik ook maar staan. Geen idee waarom, maar was wel een fijne afwisseling. Weer zitten. Wat gepreek. Een moeder begint aan de vlechtjes van haar dochtertje te pielen. Dat doet pijn, of het is tenminste niet fijn voor het meisje, want ze begint te huilen. Vindt de moeder geen reden om er mee op te houden. Shit, muggen! Ik word gestoken op mijn enkels. Heb anti-muggen-spul standaard in mijn tas. Maar mag ik hier spuiten in dit Huis van de Heer? Ik waag het er maar op, als Hij het niet goed vindt, merk ik dat vast vanzelf.

De priester (pastoor?) heeft weer wat nieuws verzonnen. Hij geeft zijn bijbel aan iemand in de kerkbankjes. Die begint een stuk voor te lezen. Maar wordt telkens onderbroken door de priester (pastoor?) die probeert het verhaal wat te verduidelijken. Lijkt me knap irritant als je een stuk aan het voorlezen bent en iemand kwekt er steeds tussendoor. Ik begin zelf ook wat in zo'n kerkboekje te lezen. Ik zie in de index een hoofdstuk in het Nederlands. Met een laatste paragraaf over de Wegzending. Ik dacht in al mijn onschuld dat dit ging over wat er gebeurt als je je in de kerk niet goed gedraagt, maar het bleek te gaan over het laatste gedeelte van een dienst, als iedereen "Al gaande in vrede" weer naar huis ging. Na nog wat liedjes, wierook, hosti's en natuurlijk het applaus voor de morgen-jarig-zijnde Jeff, begint iedereen de hand te schudden van de mensen voor, naast en achter hem. "Vrede" fluistert Iedra mij toe. Het hand-in-hand bidden heb ik aan mij voorbij laten gaan, iemand de hand schudden voor vrede heb ik geen problemen mee. Of het effectief is kun je je afvragen. En dan is de dienst afgelopen. Het was een bijzondere ervaring. Alleluja.

Onbeschrijflijk

2011-03-23T17:27:00.002-04:00

Ik heb de onderwaterwereld van Bonaire weer bezocht. Ik had Hans weten te strikken om mijn buddy te zijn voor vandaag. Bij hem heb ik destijds mijn duikbrevet gehaald. Ik zou dus in goede handen zijn. Hoewel? Duikleraren zijn net zoiets als skileraren, maar dan onder water ;-)

We hadden om 10 uur afgesproken bij de duikschool waar ik mijn spullen (uitrusting, flessen) kon huren. Hans duikt met Nitrox, daarmee kun je langer onder water blijven. Maar om daar mee te mogen duiken moet je een speciaal brevet hebben. En dat heb ik niet. Dus... :-)

De eerste duik hebben we gemaakt bij Angel's city. Alleen de naam al. De mooiste plek waar ik ooit gedoken heb. Nou heb ik nog niet zo heel veel duiken op mijn naam staan, maar toch. Ik geloof dat ik hier bijna alle vissen heb gezien die op Bonaire wonen. Grote, kleine, dikke, dunne, driehoekige, ronde, gestreept, gestippeld, pikzwart, doorzichtig, van donker- tot lichtpaars en alle tinten daartussen in, fluoriserende kleuren, kleurencombinaties die ècht niet kunnen. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik houd het verder maar op onbeschrijflijk.

Op een gegeven moment bevonden we ons tussen verschillende scholen met verschillende soorten vissen. Duizenden en duizenden vissen. Een school zwom vlak onder de wateroppervlakte, wij zwommen weer onder die school. "Pats" hoorden we plotseling. Onder water is het wat lastig om te lokaliseren waar het geluid vandaan komt. Hans wist mij, met gebarentaal uiteraard, duidelijk te maken dat er een pelikaan boven ons vloog, die het water in dook om een visje te verorberen. We bleven heel stil tussen de duizenden vissen dobberen en hoorden het geluid nog een keer, maar hebben beide helaas de duik van de pelikaan niet gezien.

Zo'n rust onder water, zo'n kalmte. Je hoort alleen je eigen bubbels van het ademhalen. De stroming doet de planten onder water rustig heen en weer wiegen, als in slow motion. Je zweeft als het ware in het water, gewichtloos, rustig vinnend om vooruit te komen. No hurry, relax.

En dan die vissen. Wat een geweldige beesten zijn dat toch. Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat sommigen er ook uitzien of ze gewoon mislukt zijn. En hoe ze zich ook gedragen. Je hebt hele coole vissen, die rondzwemmen met een air van "wie doet me wat". Je hebt ook hele schichtige (mooi Scrabble-woord trouwens) exemplaren. Brutaaltjes, die nieuwsgierig vlak voor je masker komen zwemmen. En kwajongens, die hun andere soortgenoten proberen uit te dagen. Vissen die eruit zien als opgedirkte dames uit de Oosterpoort, waarvan het me niet had verbaasd als ze met hoge naaldhakken rondzwommen. Sommigen zien eruit alsof ze doodsangsten uitstaan, met die enorme bolle visse-ogen. Maar ook vissen die met een enorme chagrijnig bek rondzwemmen. En niet te vergeten de hangjongerenvissen. Ook hier kan ik nog wel even doorgaan, maar ik houd het verder maar op onbeschrijflijk.

Nadat we meer dan een uur, om precies te zijn 65 minuten, met dank aan Theo's duikhorloge die ik mocht lenen, Theo bedankt, onder water waren, kwamen we weer boven water. Voor degene die geen duikervaring hebben: dat is best lang voor een duik. Het scheelt natuurlijk wel dat je met Nitrox duikt. Nouja, Hans dan.

Hoewel deze duik voor mijn gevoel nooit meer te evenaren viel, besloten we toch om nog een duik te doen. Met minder nam ik ook heel graag genoegen. We besloten om weer naar het Zuiden te gaan. Niet naar de Zoutpier natuurlijk, want daar mag je niet duiken zonder speciale vergunning. We waren nog niet onder water, of we zagen een enorme barracuda. En nog geen tel later een joekel van een rog, met een spanwijdte van ik denk wel 1,5 meter. Indrukwekkend! En wat zwom daar, was dat niet een schildpad? Jawel, het was wel een schildpad. Bij de pilaren onder water (goh, waren we nu toch in de buurt van de Zoutpier?) wemelde het ook van de vis. Maar ook de plantengroei op de pilaren was bijzonder mooi. Ik denk dat wrakduiken wel een klein beetje in de richting komt van dit duiken tussen de pilaren door. Dus ook dit was weer een bijzonder mooie duik. Met een nieuw record: 72 minuten onder water. Er zijn mensen die nog niet eens de helft van de tijd halen. Maar die duiken dan ook niet met Nitrox. Nouja, ik natuurlijk ook niet.

En nu moet ik gaan opschieten, want ik moet me nog even optutten voordat ik zo word opgehaald. Mijn haar zit nu natuurlijk voor geen meter na dat geduik. Ik hoop dat het wel wat droger wordt (buiten dan, mijn haar is al lang droog), want regen en openluchtbioscoop lijkt mij niet zo'n fijne combinatie. Tot morgen! Dan mag ik weer aan het werk. Ook leuk. Nee, echt!

Radiospotjes

2011-03-22T18:45:00.000-04:00

Behalve om erg van Bonaire te genieten, ben ik hier natuurlijk vooral gekomen om te werken. Vorige week hebben we de studenten van Saba en Statia geholpen, vanaf morgen kunnen de toekomstige studenten van Bonaire hun studiefinanciering aanvragen. Om daar ruchtbaarheid aan te geven, verschijnt morgen de volgende advertentie in de krant.

Klik hier voor een grotere versie

Klik hier voor een grotere versie in het Nederlands.

En behalve in de krant, zullen van morgen tot en met vrijdag de volgende radiospotjes te horen zijn.

Klik op het driehoekje voor het radiospotje PAP:

Of luister hier

Klik op het driehoekje voor het radiospotje NL:

Of luister hier

Jaja, dat is wel wat anders dan in Nederland. Onze communicatiemensen zullen hier wel van smullen, of niet dan Lou? Het lijkt mij tenminste heel leuk om zo te communiceren.

De advertentie in de krant is natuurlijk zinvol (anders deden we het niet), maar met een radiospot bereik je hier zo'n beetje de hele bevolking van Bonaire. Men luistert hier nou eenmaal liever dan dat men leest. Daarnaast is hier ook nog best veel sprake van analfabetisme. Niet iets om je voor te schamen, wel iets waar je rekening mee moet houden. Nu geldt dat voor onze doelgroep (aankomende studenten) natuurlijk niet. Maar bij bijvoorbeeld de verkiezingen wel iets om aan te denken. De opkomst was tijdens de afgelopen verkiezingen begin deze maand lager dan normaal. En hoe kwam dat? Er zaten deze keer geen foto's bij de kandidaten die zich verkiesbaar stelde. Dus men wist niet op wie te stemmen! Weet niet of het echt waar is, maar het klinkt plausibel. Misschien dat er daarom ook altijd foto's van de overledene in de rouwadvertenties staan hier. Hoewel, als je analfabeet bent, koop je vast geen krant.

Dus, vanaf morgen geht's los qua aanvragen studiefinanciering op Bonaire. Ga ik me deze keer niet mee bezig houden, ik ga morgen vooral beleidsmatig aan de slag. Dat is namelijk heel belangrijk als je je op bepaalde diepte gaat bevinden. En nadat ik morgen alle inspanningen achter de rug heb, ga ik met een stel vrienden naar de Caribbean Chillout, alwaar de (openlucht) film The Next Three Days zal worden vertoond. Marleen wist niet of het een leuke film is, maar ze vond het in ieder geval niet erg om 122 minuten naar Russell Crowe te kijken. Heb ik ook geen bezwaar tegen. Met filmhap! En daarna misschien nog even op stap. Ik beloof dus niet dat er morgen weer een verhaaltje zal verschijnen.

Bijschrift

2011-03-21T18:37:00.000-04:00

De eerste werkdag op Bonaire zit erop. Maar daar ga ik het vandaag niet over hebben. Want vandaag staat in het teken van foto's en bijschriften.

En om mijn lezersgroep wat te vergroten, heb ik ook mijn Facebook-vrienden uitgenodigd om eens een kijkje op mijn blog te nemen. Facebook-vrienden, van harte welkom.

Hieronder zie je verschillende foto's die ik de afgelopen dagen heb gemaakt. Als je het leuk vindt, mag je daar een leuk bijschrift bij verzinnen. En ik zou het natuurlijk leuk vinden als je mij dat dan vervolgens ook laat weten.

Om een voorbeeld te geven:

Foto A:
Pas op: Barbapapa aan het werk.

Of:

Foto B:
Woonhuis te koop. Gelegen op een prachtige locatie, met uitzicht op de Caribisch zee. Behoeft nog wel enig onderhoud.

Dus als je in een creatieve bui bent: Leef je uit!

Foto C:

Foto D:

Foto E:

Thuis

2011-03-20T22:08:00.000-04:00

Thuis. Ik ben sinds gisteravond weer thuis. Thuis op "mijn" eiland. Nee, niet "mijn" eiland, gewoon mijn eiland. Of misschien wel MIJN eiland. Mi dushi Boneiru.

Afgelopen week heb ik het prima naar mijn zin gahad op de bovenwindse eilanden. Het nuttige met het aangename verenigd. Helaas geen van beide vulkanen beklommen. Een goede reden dus om er nogmaals heen te gaan.

Van het Engels nu weer overschakelen op het Papiamentu. Bijzonder Engels was het wel. Creools Engels. Een soort Gronings, maar dan anders. Je weet wel, dat Reggea Engels. Met zo'n chihuahua-w (las ik net in een boek van Joost Zwagerman).
Soms wel erg moeilijk om te verstaan weet je.
Sometimes it's very difficult to understand you know.
Dat klonk op Statia dan als:
Sumteimferhààrundstènjunna.
Ik weet niet of je die ene film hebt gezien, hoe heet ie ook al weer, met uhm, what's her name...dat kleine iele ding. Hm, ik geloof niet dat ik door deze film waarvan ik de naam niet meer weet, met in de hoofdrol haar waarvan ik de naam niet meer weer, het niet echt duidelijker maak.

Anyways, stel je daar dan ook even de volgende omstandigheden bij voor: Je zit tegenover een schoffie van een jaar of 17, die samen met zijn mama is gekomen. Zijn BIG mama. (Je houdt je hart vast of die dikke kont wel tussen de armleuningen past. Gelukkig, dat gaat net. Als nou straks de stoel maar niet aan haar kont blijft hangen als ze opstaat). Zijn big mama kijkt hem ondertussen streng aan, haar ogen spreken boekdelen: JIJ wil, of beter moet!, studiefinanciering aanvragen. Het jongetje is natuurlijk verlegen om tegen zo'n blanke dame uit Nederland te praten. Hij praat dus erg bedeesd, en vooral erg Creools Engels. En dan zitten aan de andere kant van het bureau ook nog eens mensen met Jeff te praten. Niet ideaal. Maar ach, al snel neemt big mama het gesprek over. Niet dat zij geen Creools Engels spreekt, ze doet het alleen wat harder. En ondertussen praat ik ook al een redelijk mondje Creools Engels.

Maar nu dus op Bonaire. Heb vanochtend waarempel tot 9 uur geslapen! Ja, dat heb je hè, als je weer thuis bent, thuis slaapt toch het lekkerst. Toen ik naar buiten liep, vlogen er twee lora's over, een soort grote parkieten of kleine papagaaien, wat je wilt. Hoorde ik dat nou goed? "Bon bini, bon bini" (welkom, welkom) leken ze vrolijk naar mij te krassen. Smile!
Eerst de auto gaan ophalen. Inmiddels mijn Boriaanse loopje al weer aangemeten, niet stevig Hollands doorstappend, maar lekker relaxed Antilliaans slenterend. De auto is weer precies zo'n zelfde stoere SUV als we de vorige keer hadden. Gezellig met Paula van de autoverhuur staan chitchatten. "Broem bini, broem bini" leek de auto te grommen toen ik de motor startte. Smile!

Mijn SUV

Vervolgens naar Sorobon gereden om daar te gaan surfen. Ik had nog een 10-ritten kaart van ons vorige verblijf, en die was nog lang niet verbruikt. Na een klein uurtje surfen vonden mijn spieren het wel weer mooi geweest. Even in het zonnetje gelegen en toen ik wat wilde drinken, zag ik Frank en Marleen zitten. Daar lekker mee zitten te kletsen en afgesproken om woensdagavond naar de openlucht bioscoop te gaan en daar ook te gaan eten. Gezellig!

Kijk nou toch hoe mooi!

Terug naar het hotel. Van kamer gewisseld, want waar ik zat, was vlak achter de bar en naast het restaurant. Dat was me een beetje te lawaaiig. Gelukkig was omruilen geen enkel probleem. Toen gaan snorkelen, ik dook onder water en bevond mij direct te midden van een school visjes. "Blub bini, blub bini" Smile (dat had ik beter niet kunnen doen, want ik bevond met onder water, dat is niet de ideale plek om uitgebreid te smilen). De prachtigste vissen weer gezien, man, wat is dat toch een mooie wereld daar onder water.

En vervolgens op mijn balkonnetje gezeten, naar de ondergaande zon gekeken. De schemering valt in, de muggen worden wakker. "Zoemmmmmm bini, zoemmmmmmmm bini". Tja, het kan niet altijd feest zijn.

Maar ondanks de muggen, wat een feest vandaag. Een feest van herkenning. Ik voel me hier weer helemaal thuis. Dus Theo, pak jullie koffers maar en kom deze kant op. Want ik weet niet of ik wel weer terug naar Nederland kom.

Rust- en vliegdag

2011-03-19T07:06:00.000-04:00

Vandaag eindelijk een rustdag. Het was leuk om te doen deze week, al die studenten en hun ouders helpen, maar nu hoef ik ze voorlopig even niet meer te zien. En ik zie ze voorlopig ook niet meer, want vandaag gaan we (terug) naar Bonaire. Eindelijk weer naar mijn Bonaire!

We vliegen pas om 15.30 uur, wat betekent dat we nog lekker een dagje op Statia zijn. Ik ben van plan om vandaag op het strand te luieren, want ben echt bekaf na deze intensieve week. Misschien, als ik de energie weer heb gevonden, ga ik de berg The Quill beklimmen.

De tijd van 5 uur blijft mij achtervolgen. Word ik niet uit mezelf wakker, dan is het wel een smsje dat mij doet ontwaken of zoals vanmorgen een enorme plensbui. Ik kreeg opeens een deja-vu: het is zaterdag in Caribsch Nederland en...het regent!!! Gelukkig is het ondertussen weer droog, ik heb de hardloopkleertjes al aangetrokken, dus ik ga eens kijken of ik zo wat honden of stieren kan vinden.

Het volgende bericht is waarschijnlijk vanaf Bonaire. Voor nu: een bon wikent voor iedereen.

Vleermuizen en kippen

2011-03-18T13:26:00.000-04:00

We hebben de honden al gehad, weet je nog, die creaturen die mij al (vriendelijk?) blaffend begroetten terwijl ik ze voorbij rende? Toen was er de stier, waarmee ik gisteren oog in oog stond. En vandaag gaat het verhaaltje over vleermuizen en kippen.

Om met de vleermuizen te beginnen. Daarvan zitten er een aantal bij ons hotel. En behoorlijk grote exemplaren ook. Als wij 's avonds na het werk om een uur of half tien bij het hotel komen, houden we daar zoals gezegd ons eigen happy-hour. Even lekker relaxen bij het zwembad. De vleermuizen zijn dan inmiddels uit hun slaap ontwaakt. Zo'n hele dag slapen maakt waarschijnijk dorstig, want om de zoveel tijd fladderen ze over het zwembad en duiken dan even naar beneden om in hun vlucht een slokje water te nemen. Vervolgens maken ze een scherpe bocht naar rechts, scheren vlak over ons hoofd en vliegen nogmaals over het zwembad om weer een slokje water te nemen. Dat herhaalt zich een keer of vier, vijf. En dan is het weer even rustig. Jeff is als de dood voor deze beesten. Voor alle beesten volgens mij. Kijk, van blaffende honden houd ik ook niet. En oog in oog staan met een stier is ook niet mij favoriete bezigheid. Maar zo'n vleermuisje, hoe kun je daar nou bang voor zijn?

Ik heb gisteravond geprobeerd om een filmpje van dit drinkfestijn (het festijn van de vleermuizen bedoel ik dan, die (dat?) van ons zal ik jullie besparen). Maar daarvoor was het toch te donker, je moet echt heel goed kijken om de vleermuizen te kunnen zien. Maar voor de niewsgierigen onder jullie, zie hieronder.

Ik zei het toch, bijna niks van te zien.

En dan de kippen. Ik heb me suf gepiekerd wat de titel van dit verhaaltje zou moeten zijn. Afgezien van het onderwerp vleermuizen, had het net zo goed Kip(p) en borst kunnen heten. Of Hormonen versus water. Misschien zelfs wel Cup +. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ik heb besloten het toch maar gewoon bij kippen te laten. Om in beetje in de dierensfeer te blijven.

Ik hoor je denken, waar gaat dit verhaal nou naar toe? Naar de kippen natuurlijk!
Wat is het geval?

Gisteren sprak ik met Jeff over eten. Want Antillianen, en dan misschien wel Bonairianen in het bijzonder, eten niet alleen graag, ze praten er ook graag over. Op een gegeven moment ging het over kip. De kippen hier in de Caribbean schijnen ingespoten te worden met hormonen. Bij ons in Nederland doen ze dat met water, zodat als je een kipfiletje koopt, je voor ongeveer 80% voor water betaalt. Maar hier werken ze blijkbaar met hormonen. Door die hormonen groeien de kippen abnormaal, waardoor je enorme kippenbouten op je bord geserveerd krijgt. Maar die hormonen zorgen er ook voor, dat het de groei van borsten stimuleert. Daarom zie je hier ook veel mannen met tietjes volgens Jeff. En daarom hebben de dames hier vaak een enorme voorgevel.

Om eerlijk te zijn, dit verhaal over kippen ging dus eigenlijk helemaal niet over de kip. Tenminste, niet over de vrolijk rondscharrelende kip zoals je misschien verwachtte. Maarja, ik moet wel ergens over schrijven. Het had bijvoorbeeld net zo goed over het tijdsverschil kunnen gaan. Wie weet komt dat onderwerp ook nog een keer aan bod.

En drie keer raden wat ik net gegeten heb! En wat ik de rest van de periode hier zal eten ;-)

Hardlopen op Statia

2011-03-17T12:31:00.000-04:00

7 uur uit bed, goed geslapen dus... hardlopen!

Nadat ik nog geen 50 passen had gerend, stond ik oog in oog met een stier. Ai. Hij stond langs de kant van de weg. Ik hoopte even dat een slechts een vriendelijke grazende koe was. Maar helaas, er hingen geen uiers onder, maar wel wat anders. Aiai. En ik had ook nog eens een licht rood (ok, oranje, maar wist die stier dat ook?) shirt aan. Aiaiai.
Jullie kunnen dit verhaal nu lezen, wat dus betekent dat ik het heb kunnen navertellen. Dat is eigenlijk wel jammer voor de spanning op dit moment.
Blaffende honden bijten niet, maar is er ook een vergelijkbaar spreekwoord voor stieren? Grazende stieren spiezen je niet op hun hoorns ofzo? Maar deze stier graasde niet meer, hij keek naar mij. En ik naar hem. "Kan ik harder rennen dan een stier?" flitste er door mijn gedachte. "Kan ik hem met mijn ogen dwingen gewoon weer verder te gaan met grazen?" Ik zette in op dat laatste: graas stiertje, graas! En... het werkte! Thank God. Ik rende langs het beest, alsof er niks aan de hand was. En hoewel ik nog geen 50 passen had gerend, ging mijn hart tekeer alsof ik er 50 km op had zitten.

Vervolgens maakte de weg een scherpe bocht omhoog. En daarna nog een. En nog een. Ik kan je vertellen dat mijn benen dat niet echt gewend zijn. Onlangs probeerde ik op de loopband op de sportschool hard te lopen met een hellingsgraad van 1(!)%. Mijn knieën waren het daar absoluut niet mee eens. Ik heb namelijk echte Hollandse knieën en die houden niet van hellingsgraden. Ik besloot daarom snel het hellingspercentage op 0 te zetten. Uiteraard wilde ik me nu niet laten kennen, en rende met verbeten gezicht verder omhoog. Het was niet eens zover, maar toen ik boven was voelde ik de verzuring onmiddellijk toeslaan. Tjonge jonge, na mijn enorm hoge hartslag, nu ook nog benen van lood. Maar: we gaan door.

De mensen hier zijn ontzettend vriendelijk. Iedereen groet je. Dat is natuurlijk heel leuk, maar niet als je buiten adem aan het hardlopen bent. Ik was ook nog zo onverstandig om
1. de weg door het centrum te nemen (voor zover je hier van een centrum kunt spreken), waar veel mensen op staat lopen en
2. de weg langs de school te nemen, waar veel mensen op dat moment met de auto heen reden om hun kinderen weg te brengen.
Dit had dus tot gevolg dat ik om de haverklap vriendelijk "Goodmorning, how you're doing" moest zeggen. Nouja zeggen, hijgen. Automobilisten groeten je vriendelijk door even hun hand naar je op te steken. Even vriendelijk terugzwaaien. Maar ook dat valt niet mee na een aantal keer, dan voelt ook je arm als lood aan.

De weg terug. Weer de 3 bochten, maar nu naar beneden. Kost minder energie om vooruit te komen, maar wel veel kracht om zodanig af te remmen dat je niet de heuvel afdenderd. Au, mijn bovenbenen. En billen!

Morgen weer een rondje hardlopen. Maar dan anders.

Saba-Statia

2011-03-16T20:53:00.000-04:00

Het is nu woensdagavond, half negen en ik heb mijn klantjes voor vandaag weer gehad. Jeff is nog met de laatste bezig, dus dat geeft mij de tijd om even een berichtje te tikken.

Vanmorgen moesten we al weer vroeg uit de veren, om half zeven kwam de taxi ons ophalen. Voor mij geen probleem, want tot nu toe ben ik nog elke dag tussen 5 en 6 uur wakker geworden. Om half acht naar St. Maarten gevlogen en daar moesten we 3 uur wachten voordat we het vliegtuig naar Statia konden nemen.

Statia is weer een heel ander eiland dan Saba, met andere mensen. Het is meer Nederlands georienteerd. Voor ons wel fijn, na een hele dag werken is het soms best moeilijk om nog in het Engels een gesprek te voeren. Het woord birth-certificate is dan bijvoorbeeld helemaal niet leuk meer om te zeggen.

Wat grappig hier is, is dat de mensen niet weten wat de plaats is waar ze wonen. Wel de straat, in tegenstelling tot Saba, maar niet de plaats. De plaats is Oranjestad, maar dat wordt waarschijnlijk met opzet niet gebruikt, omdat de post dan naar Oranjestad, Aruba wordt gestuurd.

Ik ben blij dat ik morgenochtend eindelijk weer een stuk kan gaan hardlopen. Met het eten hier gaat het helemaal verkeerd! Vandaag nam een ICT-jongen, die ik nog van Bonaire kende, afscheid en trakteerde op heerlijke cake. Mijn avondeten bestond uit een broodje hamburger met friet, behalve een blaadje sla en een verdwaald tomaatje heb ik hier in de Carribean nog geen groente gegeten. Ik verlang nu al weer naar een heerlijk bordje aardappels, spinazie en gehaktbal!

Jeff is nog druk bezig met een meiske wat in Nederland wil gaan studeren. Ik hoop dat ie snel klaar is, ik heb zin om terug naar het hotel te gaan. Even een korte happy-hour en dan lekker naar mijn bedje toe.

Zo, dat was het weer voor vandaag. Any more questions?

Terugblik op Saba

2011-03-16T13:27:00.000-04:00

Zowel Jeff als ik kijken met plezier terug op Saba. Het is moeilijk om een beschrijving te geven van Saba, het is zo’n uniek eiland. De mensen zijn ook typisch, een beetje vreemd, maar wel...ontzettend aardig. De mensen op Saba kijken gelukkig ook met plezier terug op ons bezoek. We kregen gisteren van de Commissioner een compliment omdat we ook echt de moeite nemen de studenten en hun ouders daadwerkelijk te helpen. De meeste delegaties die op Saba komen hebben mooie verhalen en beloven gouden bergen, maar vervolgens hoor je er niks meer van. Maar “wij” van studiefinanciering maken onze woorden waar!

Natuurlijk valt er nog veel te verbeteren. Ondanks dat ik vorig jaar in oktober en november hier nog ben geweest en we de nodige voorlichting hebben gegeven (wat zelfs uitgezonden is op tv) zijn de mensen hier onzeker, weten niet goed wat ze moeten doen. Dus wat dat betreft was het voor hen perfect dat we ze bij wijze van spreken aan het handje hebben genomen en door de aanvraagprocedure hebben geloodst. Maar zoals eerder vermeld, veel studenten hebben nog geen flauw idee wat ze willen gaan doen. En ook daarin weten ze niet goed hun weg te vinden. Maar daar konden we ze niet bij helpen, wij zijn alleen maar van het geld. Het zou wel goed zijn als er iemand op het eiland was die studenten daarbij kan begeleiden. Ook daarover hebben we met de Commissioner gesproken, en hebben wat ideeën opgedaan.

De samenwerking met Jeff verloopt ook prima, ik had ook niet anders verwacht. Ik heb natuurlijk al 4 maanden met hem gewerkt op Bonaire en we weten wat we aan elkaar hebben. We hebben ook de grootste lol met ons tweeën. Gisteravond na het werk was weer ons ingevoerde dagelijkse happy-hour. Gezellig met een drankje en hapje de dag bespreken en natuurlijk ook over allerlei andere dingen spreken. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat Jeff nergens zwemt waar hij zijn voeten niet kan zien. Het is maar dat je het weet :-)

Werkdag 2

2011-03-15T20:10:00.000-04:00

Vannacht weer erg weinig uurtjes slaap gehad. Dat begint zich nu wel te wreken, zeker met werkdagen van ongeveer 12 uur... Gelukkig is het wel heel leuk om hier te werken. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik vandaag wel even met veel plezier heb teruggedacht aan mijn stranddagje zaterdag.
Ik zal jullie vandaag niet vermoeien met hetzelfde verhaal als ik gisteren heb gehouden. De dag bestond nl. weer uit het houden van spreekuur en spreken van nog een aantal mensen, waaronder de Commissioner: een hi-and-bye gesprekje.

Ik ben nu nog op kantoor, als we straks in het hotel zijn moet ik gelijk inpakken, want morgenochtend om 06.30 uur moeten we al met de taxi naar het vliegveld. Vervolgens moeten we 3(!) uur wachten op St. Maarten en dan vliegen we naar Statia.

Ik eindig met wat foto's

Dokter nodig?

Grave in the backyard

Lunch in de tuin van RCN-Saba

Jeff vindt het lekker!

filmpje

2011-03-15T13:30:00.002-04:00

Ik blijf oefenen... Vanmorgen op weg naar kantoor.

Werkdag 1 op Saba

2011-03-15T06:37:00.000-04:00

De bedoeling was dat ik dit verhaaltje gisteravond al zou publiceren. Maar helaas, geen internet. Dus het lag niet aan te veel drank zoals sommigen van jullie misschien denken. En ik heb zowel 's morgens als 's avonds een stukje geschreven, dus het heden, verleden en toekomst lopen misschien wat door elkaar af en toe. Ach, houd de lezer een beetje bij de les zeg maar. Dus bij deze, mijn eerste werkdag op Saba.

Zo, het kan hier best koud zijn zeg! Vannacht een paar keer wakker geworden van heftige regenbuien. Daar zijn ze hier wel blij mee, want het regenwater wordt opgevangen en vervolgens gebruikt als drinkwater. Ik was van plan om vanmorgen een poging te doen om het hoogste punt van Nederland te bereiken (Mount Scenery, 877 meter) of in ieder geval een flinke wandeling te maken. Maar helaas, het was echt koud en het regende. Geen geschikte kleding bij me. Dus nog maar wat in bed blijven liggen om een (e)boekje te lezen. Toen ik dat zat was uit bed gegaan en even in de recreatieruime zitten te internetten. Checken of de webformulieren, die we vandaag nodig zouden hebben, inmiddels “live” waren. Maar om bij die formulieren te komen, moet je eerst een account aanmaken, waarvoor je een sedulanummer/id number nodig hebt en die heb ik als Hollander natuurlijk niet. Ook met een fake nummer lukte het me niet. Dan straks Jeff maar even vragen of het hem wel lukt.

Om 8 uur hadden we afgesproken voor het ontbijt en daarna nog samen even de webformulieren geprobeerd. Gelukkig lukte het nu wel. Hoewel ons spreekuur pas om 2 uur zou beginnen besloten we toch al om 9 uur de taxi naar de hoofdstad The Bottom te nemen, naar het kantoor van de Rijksdienst Caribisch Nederland. Met die enge smalle en steile weg (the one and only) is het niet verstandig hier zelf een auto te huren. Ik dacht dat je hier ook geen auto kon huren, maar we zagen vanmiddag toch een verhuurbedrijf. Is vast heel duur!

Aangekomen bij RCN werden we welkom geheten door Voltaire, waar zowel Jeff en ik al veel contact mee hadden gehad via mail en telefoon, maar haar nog niet in levende lijve ontmoet. O ja, over levende lijve gesproken, naast het kerkhof dat we hier hebben gezien, liggen hier ook verschillende mensen begraven in de tuin(?!?). Als ik nu naar buiten kijk, zie ik de laatste rustplaats van ... nee, daar zijn mijn ogen niet goed genoeg voor. Jeff vindt dat maar niks, hij durft er zelfs geen foto van te maken, stel je voor dat op de foto toch iemand zijn hoofd boven het graf uitsteekt. Kijkt teveel horrors die jongen. Maar terug naar RCN. We konden gebruik maken van een aparte kantoorkamer en ik had gelukkig nog steeds de beschikking over mijn RCN-account, zodat ik kon inloggen op de computer. En omdat we er nu toch al waren, belde Voltaire gelijk wat studenten en ouders op om langs te komen. De begeleiding verliep uitstekend, we konden de mensen goed helpen bij het indienen van hun aanvragen. Tussen de middag even een broodje gegeten en vervolgens de hele verdere middag spreekuur gehouden. Sommige studenten waren heel goed op de hoogte, anderen daarentegen hadden nog geen flauw idee wat ze wilden gaan studeren. Tja,en dat is toch wel handig om te weten als je studiefinanciering wilt aanvragen. Een van de meest opvallende dingen vond ik toch wel dat de meerderheid van de mensen niet wist in welke straat ze woonde. Je woont hier blijkbaar gewoon op Saba, eventueel nog met een plaatsnaam zoals The Bottom of Windward als plaatsnaam. Het is natuurlijk een eilandje van niks qua inwonertal, de postcode is hier (logischerwijs)(nog) niet ingevoerd, maar toch, je zou toch denken dat de mensen wel in een straat wonen!

Van de 2 uur pauze die we hadden ingeroosterd voor het avondeten bleef er natuurlijk maar 1 over, maar dat was wel genoeg. Oja, een bonnetje vragen (ik kan straks de maaltijden declareren), dat levert ook nog wel de nodige problemen op. Want de salarisadministratie van DUO kennende, denk ik niet dat ze een “ geeltje” met daarop geschreven "diner: $ 20" accepteren…

Ook ’s avonds nog de nodige mensen geholpen en toen zat de werkdag er om 9 pm eindelijk op voor ons. De vodka lonkte! Vervolgens tot net, half twaalf, gezellig met Jeff zitten te kletsen. En nu: drumie dushi. Als die stomme muggen me tenminste een beetje met rust laten met hun irritante gezoem. Ik luister liever naar het geluid van de krekeltjes, zo gezellig! Tot morgen, hopelijk weer met wat foto’s of filmpje, mijn camera ligt weer aan de lader. Shit, weer geen internet op de kamer. Moet ik toch nog uit mijn bed komen om dit verhaaltje te publiceren. Wat ik allemaal wel niet voor jullie over heb ;-) En dat was dus ook nog eens voor niks, want ook in de recreatieruimte was geen internet.

St. Maarten - Saba

2011-03-13T20:15:00.000-04:00

Na enig twijfelen de dag toch begonnen met een stukje hardlopen. De andere kant op deze keer, want ik wilde die blaffende honden niet nogmaals uitdagen zich niet aan het gezegde te houden. Die kuil die ik voor anderen heb gegraven, ben ik immers tot nu toe ook nog niet in gevallen. Tijdens mijn rondje gisteren kwam ik overigens nog een hardloper tegen, die mij erop wees dat er vandaag een wedstrijd was, halve marathon. Hahaha, alsof ik dat zou halen! Blijkbaar zag het er wel soepeltjes uit zoals ik liep. Het laatste stukje van mijn rondje ging deze keer over het mulle zandstrand. Dat was wel even heftig. Maar zo kon ik wel de pancakes verantwoorden die ik als ontbijt op het oog had.

Na het ontbijt nog even lekker een uurtje op het strand gelegen

en vervolgens mijn koffer weer gepakt. Om 12 uur met de taxi naar het vliegveld, waar ik Jeff ontmoette, die inmiddels van Bonaire was aangekomen. Lekker bijgekletst. Om 14.30 uur vlogen we naar Saba, om 15.00 uur waren we in het hotel.

Even relaxen op de kamer, even bij het zwembad gelegen en toen wat gedronken bij Saba’s snack paradise ofzo. Daarna bij Swinging doors een heerlijke steak gegeten.

Maar toen was het kaarsje wel uit bij mij, dus besloten we de fles Vodka die we van St. Maarten hadden meegenomen voor morgen te bewaren. Misschien zullen we dat na een dag hard werken Absolut nodig hebben.

Een dag op St. Maarten

2011-03-12T19:18:00.002-04:00

En daar zit ik dan op mijn balkonnetje, een glaasje plaatselijk Guavaberry Rum, uitzicht op zee en Saba en op de achtergrond een lekker reggae muziekje van een bandje op de boulevard.

De vlucht gisteren is prima verlopen. Beetje lezen, beetje op de pc, filmpjes kijken (Harry Potter en Red). Met een taxibusje naar het hotel, was erg druk onderweg, midden in het spitsuur. De taxichaffeur hated the KLM, that they arrive at this time! Tja, ik denk dat ze dat binnenkort wel gaan veranderen, anders is het zo lasting voor de taxi’s. Dùhù. Behalve Engels en Frans spreken ze hier vooral Creools. Een soort Papiaments, maar dan anders zeg maar. Papiaments kan ik ondertussen een klein beetje verstaan, aan het Creools is voor mij geen touw aan vast te knopen.

Zoals jullie al hebben kunnen zien heb ik een prachtige kamer met beachview. Toen ik met mijn koffers de lift instapte werd ik al opgewacht door….100 muggen! Niet normaal meer! Maar gelukkig zaten ze alleen maar in de lift. Wel een teken om me straks gelijk even goed in te spuiten.
Na de prima verzorging van de KLM had ik niet echt zin meer in een warme maaltijd, bovendien was het voor mijn gevoel ook nog 5 uur later. Dus heb ik volstaan met een lekker Carib biertje (helaas geen Polar hier) en wat tortilla chips. Wat zitten lezen en toen maar naar mijn kamer. Het was nog te vroeg om te gaan slapen, dus nog wat tv gekeken. Basketball! Helaas geen NBA, maar NCAA. Wel heel spectaculair, maar ook met heel veel schoonheidsfoutjes. En een rechthoekig bucket, met daarnaast nog een extra vak aan de zijkant. Of hebben ze dat in de Nederlandse competitie nu ook?!? En heeft dit ook een betekenis? Toch mijn kennis weer eens wat laten bijspijkeren. Er is het nodige veranderd sinds ik zelf competitie speelde…

Om 9 uur kon ik mijn oogjes echt niet meer open houden en mocht ik van mezelf wel gaan slapen. Ik zou ’s ochtends toch wel weer vroeg wakker zijn. En dat klopte. Om een uur of 5, dus 10 uur Nederlandse tijd. Nou, dat viel me nog mee. Nog lekker tot een uur of 6 blijven doezelen en toen begon het licht te worden. Tijd om maar een stuk te gaan hardlopen. Eerst over de boulevard, toen kwam ik in een soort woonwijk terecht. Met blaffende honden op de straat. En je weet wat ze zeggen van blaffende honden. Maar ik wilde het risico niet nemen (er komt nu een enorme wietgeur mijn balkonnetje opdrijven, ik word er haast high van!). Dus maar weer rechtsomkeert gemaakt. Was ook wel weer mooi geweest zo. Lekker onder de douche.
Daarna een belachelijk duur ontbijt gehad. Zit bij de prijs van het hotel in, maar toch, $18 voor een omelet, een glaasje sap en een cappucino! Een strandbedje geconfisqueerd en lekker de hele ochtend in het zonnetje gelegen, met een e-book (met dank aan Ciska) en MP3speler. Tjonge, dat is wel zweten hoor! Het is maar goed dat ik zo’n goede conditie heb, anders had ik het niet de hele ochtend volgehouden in de brandende zon :-)

Om een uur of 12 terug naar mijn hotelkamer en daar nog even met de dochterlieven, oma en zusje geskyped. Mooi he, dat dat allemaal kan. Toen Philipsburg ingegaan, op zoek naar een leuk cadeautje voor de meiskes. Dat viel nog niet mee, ik hoop dat ik geslaagd ben. Ondertussen wel blaren om mijn voeten, moet weer even aan deze schoenen en vooral de warmte wennen. Ook nog een hele speurtocht gehouden naar pleister vervolgens. Een slof sigaretten voor zusje gekocht. Patries, de prijzen zijn helaas wel wat gestegen sinds 2009. En jammer dat ik niet van juwelen hou, het barst hier van de duty free winkeltjes. Maarja, dat is niet aan mij besteed.

Vervolgens nog van de laatste zonnestraaltjes op het strand genoten. En nu zit ik dus op mijn balkonnetje, te wachten tot de muggen me komen vergezellen. Nog steeds geen trek, ik houd het hier nog wel even vol.

Tot morgen, tot Saba.

Hotelkamer met beachview

2011-03-12T06:31:00.000-04:00

Ok, ik ga nog een beetje oefenen met opnemen... maar om een beetje een indruk te krijgen hoe mijn kamer eruit ziet. Let vooral op dat Carribische muziekje op de achtergrond! :-)

Ik ga nu hardlopen. Tot later.

Programma

2011-03-11T19:12:00.001-04:00

Zo, en wat staat er dan deze keer weer op het werkprogramma?

Als eerste Saba. Daar beginnen Jeff, mijn collega van de Rijksdienst Caribisch Nederland (RCN), afdeling studiefinanciering, en ik met spreekuren. Dat doen we op maandag en dinsdag, ’s middags en ’s avonds. Tijdens deze spreekuren kunnen (aanstaande) studenten en hun ouders bij ons terecht, zodat we ze kunnen helpen bij hun aanvraag studiefinanciering. Want vanaf komend studiejaar (augustus/september 2011) gaat er een nieuw studiefinancieringsstelsel voor hen gelden. De aankondiging van deze spreekuren was te zien in mijn vorige blogbericht. En dit heeft al zoveel reacties opgeleverd, dat we op Saba al vol zitten.
Op woensdagochtend vliegen we naar Sint-Eustatius, met hetzelfde programma, alleen dan drie dagen. Dit eiland heeft dan ook wat meer inwoners. Op beide eilanden zal ik in de ochtenduren ook nog met verschillende intermediairs praten.

Zaterdagochtend vliegen we naar Bonaire. Hoewel de drie eilanden tezamen Caribisch Nederland vormen, ben je toch wel een dag onderweg om van boven- benedenwinds te komen. Via St. Maarten en Curaçao. Het schijnt dat, omdat ze op Bonaire met het vliegveld bezig zijn, we er mogelijk zaterdagavond niet meer kunnen landen. Dat betekent dan waarschijnlijk nog een extra avondje doorbrengen op Curaçao.

De hele week erna zal ik voornamelijk op het nieuwe kantoor van RCN-studiefinanciering te vinden zijn. Ze zijn vorige maand verhuisd en ik ben erg benieuwd hoe het geworden is. Er schijnt zelfs speciaal voor mij een werkplek ingericht te zijn! Zouden ze me missen? ;-)
Ik heb bewust voor de week op Bonaire nog niet al te veel afspraken gemaakt, ik weet nl. precies hoe dat gaat als je er bent: je wordt geleefd. En ik wil me toch voornamelijk met “mijn” studiefinancieringsmensen bezig houden.

Maar nu eerst St. Maarten. Morgen een vrije dag. Ik had ook zaterdag kunnen vliegen, maar dan had ik, gelet op de vertrektijd, moeten overnachten in de buurt van Schiphol. Dan past een overnachting op St. Maarten me toch beter. Ik verblijf in hetzelfde hotel als waar ik in mei 2009 was, tijdens mijn eerste Caribische werkavontuur. Ik heb nog geen plannen voor die dag, ik hoop een beetje lekker te kunnen relaxen en van de zon te genieten. Ik heb er zin in, en niet alleen in het relaxen!

Ben inmiddels neergestreken in mijn hotel op St. Maarten. Super. Zal morgen proberen filmpje te laten zien.

Message from RCN :-)

2011-03-09T05:55:00.032-04:00

Klik hier voor een grotere versie

Of luister hier

Afscheid

2011-01-06T06:23:00.000-04:00

Dat was het dan al weer. De vier maanden zitten erop en zijn werkelijk omgevlogen! Vandaag gaan we onze reis terug naar het koude Nederland aanvaarden en Bonaire verlaten. Partir, c'est mourir un pue...

Dinsdagavond hebben we nog een afscheidsborrel gegeven. Gezellig met z'n allen buiten op de porch, het zwembad verlicht voor deze gelegenheid. (Het enige wat ik overigens niet ga missen zijn die K...muggen waardoor ik nu ook weer opgevreten wordt!) Lisanne was nog naar school gegaan en kwam met allerlei schattige briefjes thuis:
Ik ga je missen Lisanne. Kom je snel weer treug Lisanne?
Je was een goede vrindin voor ons.
Je was heel erg leuk en grapig (hihihi)
De hele klas gaat je missen je was un heeeeeeeeeeele liefe vriendin vor ons geweest
Lisanne gaat het nog moeilijk krijgen!
Pascal had het wel gezien op school en is dinsdag niet meer gegaan. Zij had maandagmiddag al van alles mee naar huis gekregen. Pascal is de enige van ons die heel graag naar huis wil, hoewel ze het hier ook wel erg naar haar zin heeft gehad.

Gisteren heeft Theo zijn laatste duik gemaakt (nummer 37!) en zijn de meiden en ik nog wat wezen shoppen in Kralendijk, voor zover dat hier mogelijk is. Het inpakken nog verder uitgesteld, ik heb geen zin om hier weg te gaan!!!
Om 11 uur had ik mijn laatste werkoverleg op kantoor van studiefinanciering. De laatste punten besproken. En toen kwam om 12 uur als verrassing de rest van mijn collega's van OCW. Ik was van plan om 's middags naar "hun" kantoor te gaan, maar dat was nu dus niet meer nodig. Geen afscheidstranen, nog(?) niet...

's Middags zijn voor de laatste keer vriendinnetjes bij ons komen spelen, en ondertussen zijn Theo en ik bezig geweest om alle spullen te verzamelen om in te pakken. Lisanne had het moeilijk toen haar vriendinnetjes werden opgehaald. "Nu zie ik Linde nooit meer!".
Een laatste keer buiten gegeten, met op de achtergrond weer een mooie ondergaande zon die in de Caribische Zee zakte. Jongens, wat gaan we het leven hier missen! De avond hebben we doorgebracht met passen en meten om ons hele hebben en houwen weer in vier koffers te krijgen. Ondertussen nog even de "kerstboom" opgefikt. Een laatste keer op het randje van het zwembad gestaan, uitkijkend over Kralendijk, mijn vaste avondritueel.

Iets voor 5 uur werd ik net wakker en ben er gelijk maar uitgegaan. Kan ik alvast weer een beetje in het Nederlandse tijdritme komen. We vliegen vanmiddag om 15.05 uur (Bonairiaanse tijd) en zullen dan morgen naar verwachting om 05.00 uur (Nederlandse tijd) aankomen op Schiphol. Daar zullen we opgehaald worden door Theo's zus, en ook mijn lieve kleine zussie zal er zijn om ons te verwelkomen (ruim 2 uur rijden voor een welkom!). Heb ik altijd al een keer willen meemaken, dat je op Schiphol door de douane komt, de schuifdeuren gaan open en daar staan dan mensen je op te wachten! :-)

En dan vandaag, een dag van afscheid van het eiland. We hebben het hier ontzettend naar ons zin gehad, en willen eigenlijk nog helemaal niet weg. Ik heb absoluut geen zin in deze dag...

En als laatste wil ik iedereen heel erg bedanken voor de leuke reacties op deze blog, de e-mails en de Skype-gesprekken. Dat maakt de wereld een stuk kleiner en daardoor hebben we ook geen heimwee gehad. Ik zie jullie snel weer! Dat vind ik natuurlijk wel leuk!

Ayo dushi Boneiru, lo mi hopi sinti falta, te otro bista!

Vakantie (3)

2011-01-03T22:03:00.002-04:00

Ten eerste: iedereen natuurlijk een heel goed en gezond 2011 gewenst!

Hierbij een van de laatste bijdragen over onze dagen op Bonaire. Gaat vooral over wat we NIET gedaan hebben...

De laatste dag van het jaar hebben Theo en ik duikend doorgebracht. De meisjes mochten bij Frank en Marleen spelen, en hebben zich daar prima vermaakt. Zich gedragen als echte engeltjes. "Wat zijn meisjes toch anders dan jongens", verzuchtte Marleen toen we ze kwamen ophalen. "Ze vermaken zichzelf prima en zijn ook zo lief voor elkaar". Dat hoort een moeder (en vader) natuurlijk graag. Ook wij hebben ons met het duiken prima vermaakt. Tussen de middag nog een tijd in de rij gestaan om oliebollen te kopen. Maar dat was de moeite wel waard, oliebollen direct vanuit de olie in de zak, heerlijk!
's Avonds gingen we in de stad uit eten. Het lampje van de benzine brandde al wel, maar dan kun je nog gemakkelijk drie keer naar de stad en terug, aldus Theo. Dat was helaas deze keer niet het geval. Gevolg: ongeveer 3 km voordat we thuis waren, stonden we stil langs de weg. Om half 11. Hmmm, dat werd nog een stukje lopen dus. Maar we hadden nog geen 10 stappen gezet, of een auto stopte en de chaffeur bood aan ons naar huis te brengen. Aardige mensen hier op Bonaire hoor. We waren dus ruimschoots op tijd thuis om vanaf ons dakterras het vuurwerk boven Bonaire te bewonderen. Maar helaas konden we nu dus niet meer naar de stad, zoals eigenlijk de bedoeling was, om daar verder oud & nieuw te vieren.

Ook was het de bedoeling om op nieuwjaarsdag de tradiotionele nieuwjaarsduik te gaan maken. Compleet met erwensoep, rookworst en een muts van Unox. Maar helaas, nog geen auto. Theo op de fiets op weg om benzine te halen, wij maar een nieuwjaarsduik in het zwembad gemaakt.

En gisteren was het de bedoeling om de Brandaris, de hoogste "berg" van Bonaire te gaan beklimmen. Maar ook dit ging niet door, de berg ligt in het park Washington Slagbaai, en dat was nog gesloten vanwege de regenval de afgelopen periode, waardoor de dirt roads hun naam eer aan doen en niet goed begaanbaar zijn. Dus zijn we nog stuk langs de oostkust gereden, ook over de dirt roads. Op gegeven moment zaten we bijna vast in de blubsie, maar kon Theo de auto er nog net uitrijden. Dus teruggereden naar de verharde weg. Toen zagen we een afslag naar Fontein, daar waren we ook nog niet geweest, dus dat even verkennen. Helaas stond die dirt road op gegeven moment ook zover onder water, dat we maar besloten terug te rijden. In zijn achteruit, Theo week wat van de weg om de dikste takken te vermijden. Dat had hij beter niet kunnen doen, want toen raakte hij naast het nog enigszins verharde gedeelte van de weg en zakte met het rechterachterwiel volledig weg in de modder. Geen kant meer op te krijgen, ook niet nadat we stenen en takken onder het wiel gelegd hadden. Gelukkig kwam er na een half uurtje een andere auto met behulpzame mensen. Zij hadden geen trekkabel bij zich, maar gingen die wel ergens ophalen en waren na een half uurtje weer terug. Ze trokken ons zo de modder weer uit. Aardige mensen hier op Bonaire hoor! :-)

En vandaag stond in het teken van het afscheidsfeestje van Pascal en Lisanne. Vanmorgen had Pascal haar laatste ochtend op school, Lisanne wil morgen in ieder geval ook nog naar school. Vanmiddag zijn we met 9 meiden naar Sorobon beach geweest, waar we allerlei spelletjes op het strand hebben gedaan. En natuurlijk lekker in de zee gespeeld. En tot slot mocht Lisanne ook nog bij vriendinnetje Linde blijven logeren.

Bootje varen

Incognito

Spelen op het vlot

En toen was het nog maar 3 nachtjes slapen... Voor de liefhebbers: KL 754, verwachte aankomsttijd 7-1-11 om 05.00(!!!) uur.

Happy New Year!

2010-12-31T19:02:00.001-04:00

Vakantie (2)

2010-12-30T22:15:00.000-04:00

Dinsdag hebben we voornamelijk op en in het water doorgebracht. En niet in de regen deze keer! :-) We hebben de hele dag een bootje gehuurd. Nouja bootje... het was een stoere Hurricane, die behoorlijk wat snelheid kon maken. Bonaire is nu wel meer Nederland geworden, maar gelukkig gelden er hier nog niet zoveel regeltjes. Een vaarbewijs heb je dan ook (nog?) niet nodig. Na enig oefenen voer Theo als een echt Sonny Crocket de haven uit. En op open water: vol gas! Leuk om zo Bonaire vanaf de zee te kunnen bekijken. Natuurlijk zijn we ook naar Klein Bonaire gevaren, meerdere keren zelf, waar we weer heerlijk hebben gesnorkeld. Ook Lisanne heeft een heel stuk als stuurman gefungeerd, en ze deed het absoluut niet slecht!

Woensdag stond in het teken van Kunst, tenminste voor de dames dan. Theo heeft het grootste gedeelte van de dag onder water doorgebracht. Eerst gedoken met de gentlemens league en vervolgens geassisteerd bij Fleur en Marleen, die de cursus Rescue-diving deden.
Pascal, Lisanne en ik zijn naar mevrouw Wilma gegaan, waar we hebben geholpen ons eigen huisnummerbord te maken. Kom het resultaat binnenkort maar eens bekijken zou ik zeggen. Het wordt iets typisch Bonairiaans, ik ben zelf heel benieuwd hoe het geworden is, dinsdag kunnen we het ophalen.

En vandaag hebben we gekayakt in de mangrovebossen. Viel mij persoonlijk een beetje tegen, maar de kinderen vonden het gelukkig wel heel leuk. Wat plaatjes:

Lisanne haar vriendinnetje Linde heeft 's middags bij ons gespeeld. Hele middag lekker in het zwembad, een beetje regen deert ze niet.

Lisanne gaat het nog moeilijk krijgen als we volgende week weer naar Nederland vliegen, ze heeft het hier zo naar haar zin. Wij allemaal trouwens, alleen Pascal wil toch ook wel heel graag weer naar huis, naar de oma's en opa, tantes en ooms, vriendjes en vriendinnetjes en dan vergeet ik er vast nog een paar te noemen.

En morgen: duiken! Marleen wilde wel op de meiden passen, dus Theo en ik kunnen weer ochtendje samen duiken.

"Op tweede kerstdag...

2010-12-27T21:45:00.001-04:00

...dan gaat de zon weer schijnen, kon het maar altijd kerstfeest zijn". Nee, zo is de tekst van het liedje niet (hoe gaat ie ook al weer?), maar zo geschiedde het gelukkig wel. De wereld zag er gelijk weer een heel stuk vriendelijker uit. De dag begon wel weer een beetje regenachtig, maar gelukkig klaarde het snel wat op, zodat ook wij weer zin kregen om wat te ondernemen. Helaas was ik nog niet heel erg mobiel met die rug van me, dus stapte we in de auto en besloten toeristje te gaan spelen. Koelbox met broodjes en drinken mee en picknicken boven op een heuvel met een mooi uitzicht over het oude dorp Rincon:

Toch handig dat Theo wat gemountainbiked heeft hier, kan ie ons nog mooie plekjes van het eiland laten zien.

Vervolgens doorgereden naar de oostkant van het eiland. Toch ook maar eens de Indian Inscription bekijken. Van de hoofdweg (lees verharde weg) af en door de modderpoelen. Ai, eentje was toch wat glibberiger dan van tevoren ingeschat. Ik zei nog: "Ik ga niet duwen met die rug van me..." Maar het ging gelukkig net goed :-) De inscriptie gevonden, maar met dit soort dingen maak je ons nou niet echt heel gelukkig. Wel weer iets om van het lijstje af te kunnen vinken: seen that, been there. De kust is overigens prachtig ruig aan de oostkant. Bij een baai liep het zeewater van links naar recht, en water vanuit de heuvel van rechts naar links. Een mooi plekje om te proberen de overkant te bereiken. Dat lukte Lisanne, maar ze verloor onderweg wel haar slipper. Tijdens mijn poging de slipper te redden viel mijn zonnebril van mijn neus, die vervolgens ook werd meegenomen door de stroming.

Dus ik daar verder achteraan en Lisanne redde gelukkig haar slipper.

Spannende avonturen hoor, je maakt zo wat mee op Tweede Kerstdag.

Tenslotte wilde we nog even bij de Animal Shelter gaan kijken, een soort van kinderboerderij zeg maar, maar die weg was echt te modderig. Dus even verder doorgereden naar Lagoen, waar best veel flamingo's door het water paradeerden.

Ook een mooie dividiviboom aldaar.

En 's avonds een waar kerstdiner. Nouja, zonder kalkoen, maar wel lekker eten, gezellig, tafel mooi gedekt, kaarsjes enzo. Net echt. En over net echt gesproken, we hebben zelf een hele mooie kerstboom in elkaar geknutseld. Drijfhout en zelfgemaakte kerstballen en piek. Alleen de slingers bij de Chinees gekocht.

Vandaag geen Sleeën of Schaatsen, wij houden het hier bij bezigheden zoals Surfen. Nouja, ik niet natuurlijk met mijn ruggetje:

, maar de rest van de familie deed vandaag weer een poging. Heerlijk zonnetje, maar wel erg veel wind. Viel dus niet mee, blijven oefenen is het advies. En morgen: bootje varen! (als het weer tenminste mee zit). En dus: Snorkelen. Hopelijk komen we de dolfijnen tegen, die waren hier al weer een paar keer gespot.

Kerst op Boneiru

2010-12-25T21:14:00.000-04:00

Het had zo mooi kunnen zijn, kerst vieren op het strand. Maar dat zat er deze eerste kerstdag niet in. Het was de hele dag grauw met regen. Niet echt weer om erop uit te trekken. Dat lukte sowieso niet, want toen ik vanochtend Lisanne optilde, schoot het me gigantisch in mijn rug!

Andere ellende: de muggen hebben het van ons gewonnen. Dat betekent dat we de avonden sinds deze week binnen doorbrengen. Na al voor kapitalen aan muggenspul te hebben gesmeerd en gespoten vinden we het nu wel welletje geweest. Dat betekent rond zonsondergang de deuren dicht en naar binnen. Niet dat je binnen niet hoeft te smeren, maar daar zijn toch aanzienlijk minder muggen. Ook onder een klamboe slapen biedt geen garantie voor een muggenvrije nacht. Ik weet niet hoe die beesten het voor elkaar krijgen, maar elke nacht weten er meerder muggen zich toegang tot de verkeerde kant van het net te verkrijgen.

Vrolijk kerstfeest! :-)

Vakantie (1)

2010-12-22T21:08:00.000-04:00

De eerste vakantiedagen zitten er al weer op. Afgelopen vrijdag de laatste werkdag, waarop natuurlijk nog van alles geregeld moest worden. Uiteraard niet alles af kunnen krijgen, maar dat was niet zo'n ramp dacht ik, ik kan altijd nog thuis via webmail inloggen. Helaas! Vanaf zaterdag ligt de webmail eruit. Nouja, wel goede reden om echt vakantie te vieren en niet stiekum nog allerlei werkdingen te doen...

De zaterdag verliep uiteraard weer regenachtig, zoals gebruikelijk is op de zaterdag. Alleen vorige week was er even een uitzondering die de regel bevestigde. De kinderen hadden 's middags een feestje bij een vriendinnetje. De bedoeling was dat het een zwembadfeestje zou worden, en dat bleef ook zo, ondanks de regen. Nat wordt je toch en de temperatuur is prima. Anne had zijn eerste dag voor zijn duikbrevet, Theo zijn laatste duiken voor zijn specialties, wat deze dag uit wrakduiken bestond.

Zondag was het weer gelukkig al weer een stuk beter en hebben we lekker wat bij huis rondgehangen. Beetje zwemmen, beetje zonnen, boekje lezen. Zo kwamen we de dag wel door.

Relaxen op zondag

Maandag gingen de kinderen uit spelen, Anne had zijn laatste cursusdag en Theo en ik gingen samen duiken. 's Ochtends eerst naar het wrak de Hilma Hooker. Tussen de middag gezellig met zijn tweetjes geluncht, de eerste keer sinds we hier waren. Ik had nog in mijn hoofd een weekje weg te willen in deze vakantie, naar Miami ofzo, maar we hebben toch besloten dat maar niet te doen en hier op Bonaire nog wat dingen te gaan ondernemen. Ik wil nog steeds een paar dingen doen op het eiland (kayakken, bootje huren, nog een keer naar Klein Bonaire, de Brandaris beklimmen, grotten bekijken), we hebben een geweldig huisje en het weer is ook weer goed, dus wat wil je nog meer? Bovendien is vliegen vanaf Nederland naar Miami volgens mij nog goedkoper dan vanaf Bonaire!
's Middags hebben we nog een duik gemaakt. Prachtig, we hebben ook geprobeerd wat filmbeelden te schieten, maar dat viel nog niet mee. Ik zal eens met de bewerking ervan aan de slag.
Pascal bleef bij het vriendinnetje slapen en Lisanne nam een vriendinnetje mee om bij ons te logeren. Ze mochten buiten op de porch (onder de klamboe uiteraard, want die muggen, het is nog steeds drama hier!) slapen, nadat we eerst lekker uit eten zijn geweest in de stad.

Logeerpartijtje

Dinsdag zijn Anne en Theo samen gaan duiken, Anne had inmiddels ook zijn brevet gehaald. Wij hebben verder niet echt wat bijzonders gedaan, gewoon lekker relax.

En vandaag een dagje strand, naar Sorobon beach. Met een kayak helemaal naar de andere kant van de "binnenzee" gevaren. Knap van die meiden hoor! En als het een beetje meezit, gaan we morgen een bootje huren. Hopelijk lukt dat, en hebben de cruiseschipgasten morgen niet alle boten al gereserveerd.
Wordt vervolgd!

Een drankje bij de voordeur

Lisanne

2010-12-19T20:56:00.000-04:00

Eindelijk is het gelukt om een filmpje over het dolfijnzwemmen van Lisanne's verjaardag op YouTube te zetten. Zie Lisanne's blog

Trots

2010-12-16T22:27:00.000-04:00

Als het goed is, is morgen hier mijn laatste werkdag. En daarna ga ik van een, al zeg ik het zelf, welverdiende vakantie genieten.

Maar ik had jullie nog beloofd te vertellen waarom ik zo trots was. Nou, dat zit namelijk zo. Zoals jullie natuurlijk allemaal weten, is DUO verantwoordelijk voor de studiefinanciering voor de studenten van Caribisch Nederland vanaf 10-10-10. In de maand oktober en november hebben we de studenten van Bonaire al succesvol hun studiefinanciering over gemaakt. De betaling van oktober ontvingen ze al binnen 2 weken nadat ze hun betaling van september hadden ontvangen. Niet omdat wij zo vroeg waren met betalen, maar de vorige betalingen zo laat! Dus de betalingen van ons, netjes aan het eind van de maand, waren al een groot succes.

Deze maand moeten, naast de studenten van Bonaire, ook de studenten van Saba en Statia betaald worden. Zij ontvangen namelijk niet maandelijks een bedrag aan studiefinanciering, maar worden twee keer per jaar uitbetaald. De eerste betaling had in augustus plaatsgevonden, tenminste daar ga ik maar even van uit, daar is tot nu toe nog geen enkel bewijs van. De tweede betaling moet in december plaatsvinden. Nu was ik al vanaf het moment dat we op Bonaire aankwamen in september bezig om te proberen de dossiers van deze Sabanen en Statianen te verkrijgen. Helaas zonder succes. Onduidelijk waar deze dossiers zich nu eigenlijk bevonden, op Saba en Statia zelf, misschien op Sint Maarten, of toch op Curaçao? Nadat ik in oktober eindelijk met de betreffende directeur had kunnen spreken, werd de afspraak gemaakt dat zij de dossiers van de verschillende eilanden zou ophalen en zou meenemen naar Curaçao. Daar zou dan een inventarisatie gemaakt worden en vervolgens zouden de dossiers aan mij overgedragen worden. Intussen werd het november, de tijd gaat gewoon door, daar hoef je niks voor te doen. De dossiers zouden al naar maar gezonden zijn was het verhaal, maar ik had ze dus nog steeds niet. Geen reactie op mijn telefoontjes en e-mails. Tja...

Toen kwam opeens het voorstel dat de betaling toch maar vanuit Curaçao gedaan moest worden. Eerst vond ik dat een heel slecht plan, wij waren immers verantwoordelijk, dus wij moesten ook de uitbetaling doen. Bovendien zou het administratief helemaal een zootje worden als de betaling toch weer door een andere partij gedaan zou worden. Maar eindelijk kreeg ik contact (vraag niet hoe). Ik gaf gelijk aan dat ik langs zou komen om de dossiers op te halen: 1 december zou het zover zijn. Op Curaçao aangekomen bleken er al 2 dozen met dossiers voor ons klaar te staan. Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing, dat had ik niet verwacht na alle tegenslagen op dit gebied. Maar de vreugde was maar van korte duur, het bleken helaas niet alle dossiers te zijn die we nodig hadden (ik had ondertussen via andere weg al lijstjes gekregen welke studenten het betrof) en de dossiers die in de dozen zaten bleken niet volledig te zijn. Helaas was degene die de overdracht van de dossiers zou doen die dag ziek en zat de directeur bij de Minister en kon niet bereikt worden. Toeval? En toen? Toch de dossiers maar meegenomen. En toen nog eens serieus overwogen of wij de betaling wel konden doen. Mijn conclusie was: hier kan ik geen verantwoordelijkheid voor nemen. De betaallijst voor december moest 15 december al aangeleverd worden bij Financiën en ik had nog helemaal niks waarop ik die betaling kon baseren: niet alle dossiers, geen beschikkingen waarin het te betalen bedrag staat en geen rekeningnummers waarop de studiefinanciering gestort moest worden. En dan zijn toch wel vrij cruciale gegevens...

Echter, toen ik "Groningen" schoorvoetend voorstelde om dan toch maar de betaling te laten plaatsvinden door Curacao, was men het daar niet mee eens. Immers, als Curaçao het kon, moesten wij het toch ook kunnen. Dus de boodschap was: Monique succes ermee. Nou, deze opdracht kon je met recht wel een uitdaging noemen. Minder dan 2 weken de tijd... Maar stiekum was ik toch wel blij met deze opdracht, het was me namelijk ook weer mijn eer te na om de betaling uit handen te geven.

Uiteindelijk is het dan toch gelukt. Via allerlei mensen te hebben ingeschakeld op de bovenwinden, door het plaatsen van een advertentie in de krant, door oproepen te doen via e-mail en Facebook hebben we alle gegevens bij elkaar weten te sprokkelen. Een prestatie van formaat durf ik wel te zeggen! Dat was dus waar ik trots op was.

En nu maar hopen dat deze decemberbetaling goed gaat verlopen. Want wat dat betreft maak ik me geen illusies, hier gaat het altijd anders dan dat je verwacht. Geld moet van de ene naar de andere bank overgemaakt worden wat vaak problematisch is, zeker als het ook nog eens banken op een ander eilanden betreft. De naam-nummercombinatie gaat ongetwijfeld voor foutmeldingen zorgen. En er zijn vast nog wel meer dingen waarom het fout kan en zal gaan. Maar wij hebben in ieder geval ons uiterste best gedaan en hopen nu van harte dat alle studenten voor de kerst hun studiefinanciering ontvangen. Nog 1 dag werken...

filmpjes

2010-12-12T20:12:00.000-04:00

Zaterdagochtend. Ik doe mijn ogen open en kijk door de openstaande balkondeuren naar buiten. Een strak blauwe lucht. Ik knipper even goed met mijn ogen. Een blauwe lucht? Het is toch weekend, wat de laatste weken gelijkstaat aan grauw en regen? Is het een mooie droom? Nee, het is echt waar: de zon schijnt! :-)

En gelukkig maar, want we hadden gereserveerd om de ochtend door te brengen met een snorkeltrip met de glassbottomboat naar Klein Bonaire. Een tochtje met de glassbottomboat, dat stond al op het programma voor Pascal verjaardag (6 oktober), maar dat ging toen niet door omdat de eigenaar in Nederland was. En sinds die tijd is het er niet meer van gekomen. Maar nu was het dan eindelijk zover. Met Rob, Ciska, Pascal en Lisanne op de boot. Theo was er niet, die was vrijdagochtend al naar Curaçao vertrokken om daar zondag mee te doen aan de DUO Xtreme met zijn maatje Carla.

Toen we om 9 uur arriveerde, viel een nog een klein buitje, maar dat mocht geen naam hebben, zeker niet voor het weekend! Wij waren de enige passagiers, dus het was als het ware een privétochtje. Voor de kust van Klein Bonaire gingen we het water in en snorkelden wat rond de boot. Heel veel grote vissen om ons heen. Voor de meiden wel wat eng, er klonken grappige gilgeluiden uit de snorkelpijpjes. Maar uiteraard deden de vissen niets. Rob had een videocameraatje meegenomen, waarmee hij ook onder water kon filmen. Best lastig, want je kunt niet zien wat je filmt. En als je ondertussen zelf ook moet zwemmen is het moeilijk een rustige opname te maken. Maar wel heel leuk om er beelden van te hebben. Hieronder vind je het resultaat. We zagen zowaar ook schildpadden, Lisanne kon er vlak bijkomen. Als je goed kijkt, zie je haar linksboven in beeld zwemmen. En als laatste shot een wandelingetje over het witte zandstrand van Klein Bonaire, met de prachtige azuurblauwe zee. Precies zoals je je een tropisch eiland voorstelt toch? Alleen de palmbomen ontbraken. Wat wel grappig was, is dat net de vuilnismannen met hun bootje langskwamen om de containers te legen. Zo wil ik ook wel vuilnisman zijn!

Vandaag, zondag, al weer zo'n prachtige dag. Nu begon de dag wel wat bewolkt met een spatje regen, maar om een uur of 10 klaarde het op en hebben we de hele dag heerlijk bij huis doorgebracht. Beetje zwemmen, beetje zonnen, boekje lezen. Rob het halve eiland rondgefietst op mijn mountainbike.

En Rob en Ciska hadden donderdag een Try Scuba gedaan. Ook daarvan is beeldmateriaal beschikbaar, kijk en geniet!

Serge: En toen...

2010-12-11T16:18:00.005-04:00

Hieronder het laatste deel van Serges trilogie. Daarna is de eer weer aan mij, ik hoop jullie beeldmateriaal van ons snorkeltripje vanmorgen te kunnen laten zien en zal nog wat wetenswaardigheden over mijn werk vermelden (want ik ben nl. heel trots!).

Vanaf zondagavond kwam ik in mijn normale slaapritme en heb ik prima geslapen. Nadat we alle dames naar hun bestemmingen hadden gebracht, gingen Theo en ik meteen naar de duikschool om mijn uitrusting te huren. Theo had al een mooie uitrusting aangeschaft, dus het regelen van wat lood en “een fles met zuurstof” was voor hem voldoende. Later in de week is Theo er “fijntjes” door een ervaren duiker opgewezen dat je geen fles met zuurstof mag zeggen, maar het moet hebben over een cilinder met lucht. Geloof me: die “fout” maakt Theo nooit meer. En wie het verschil tussen een duikbril en een masker wil weten, vraag het gerust aan Theo.

De auto dus volgegooid met onze spullen en daar gingen we op weg naar Angel City . Inmiddels natuurlijk overbodig te melden dat het erg mooi was. In de middag nam Mo vrij en aan mij de eer om op Lisanne en Pascal te passen, want Monique en Theo gingen voor het eerst samen duiken op een plek vlak bij het huis, dat heet Oil Slick Leak. Toegegeven. mij sprak de naam van deze duikplek ook niet echt aan. Maar uit het verslag dat ik kreeg van Theo en Monique begreep ik dat deze plek, ondanks de naam deed vermoeden, een mooie duiklocatie was.

Nu zei ik dat ik de eer had om op Lisanne en Pascal te passen. Maar tijdens mijn dienst heb ik enorm verzaakt. Ik ben namelijk op een lekkere bed in de zon in slaap gevallen. De meiden hebben hiervan schandelijk misbruik gemaakt door vervolgens in de badkamer van papa en mama een soort kappertje te spelen. Nee godzijdank kwamen er geen scharen aan te pas. Maar ze maakten in de wasbak een speciaal watertje voor hun haar. Daarin gingen, zo hebben zij achteraf opgebiecht, hele grote hoeveelheden tandpasta, shampoo, douchegel, deo en wat al niet voor handen was in de badkamer van Theo en Monique. Dit smeerseltje werd vervolgens in de haren gesmeerd. Uiteraard werd daarbij flink geknoeid op de grond. Maar eerlijk is eerlijk, dit hadden de beide dames keurig schoongemaakt. Met alle schone handdoeken die voorradig waren, dat dan weer wel. :-)
Toen dit avontuur afgelopen was, besloten ze mij toch maar wakker te maken. Door ijskoud water over me heen te gooien!! Ja lach maar! Weet je wel hoe naar wakker worden dat is?
Maar goed, ik was totaal niet in de stemming om vermanend op te treden. Ik had tenslotte vakantie en ik heb volstaan met de mededeling dat papa of mama die rol straks wel op zich zouden nemen. En ja hoor, mijn voorspelling kwam uit. Hoewel het me toch wel een beetje stak dat de dames “slechts” werden toegesproken op het kappertje spelen en niet voor het feit dat ze mij zo vreselijk mishandeld hadden met het koude water. ;-)

Na de duik van Theo en Monique was, na een verplichte voor Monique pauze, de eer aan mij om met haar te duiken. Heel leuk om dat samen te delen. Het zeepaardje waar wij voor waren getipt, konden wij helaas niet ontdekken bij Cha-Cha . Stelletje groentjes dat we er waren! Maar Monique en ik zijn wel met een stoere commandosprong van de steiger in de zee gesprongen. Dat dan weer wel. Ja ja, je snapt het al. Ook dit was weer een prachtige duik.
Ik verdenk Monique er overigens van dat zij in een vorig leven zeemeermin was, want na een klein uurtje had ik mijn cilinder bijna schoon leeg gezogen en had zij nog een halve(!) cilinder vol. Ik overdrijf niet! 8-/
In de avond, zoals elke avond, lekker met z’n drieën relaxt buiten op het terras bij het huis. Drankje erbij. Monique natuurlijk werkmailtjes aan het beantwoorden op haar netbook. Theo lekker internetten op de laptop. En ook ik lekker aan het internetten, maar dan op mijn trouwe smartphone.

Dinsdagochtend goot het. Echt met bakken uit de hemel. We moesten Monique afzetten bij een school, waar zij voorlichting ging geven. En zowaar hebben we in Kralendijk in de file gestaan. Het verkeer had behoorlijk last van de hevige regenval. De wegen zijn behoorlijk beschadigd door de hevige regenval in de maand november. Echt grote gaten in de weg. En tijdens en na zo’n hevige regenbui zijn er overal grote en met name diepe plassen.
Het duiken werd ons door de ervaren mensen afgeraden. Mede omdat er ook een kans bestond dat we storm zouden krijgen. Gelukkig klaarde het ’s middags op en konden Theo en ik alsnog onze missie van de dag voltooien: duiken! Dus hup naar de duikschool op spullen te halen. Dit keer naar Andrea II .

Woensdagochtend besloten Theo en ik naar de plaatselijke hoer Hilma
te gaan. Het was voor mij de eerste keer. Theo was kort daarvoor al eens met iemand er geweest. En ik kan niet anders zeggen: ook dit was weer een fantastische ervaring . Schitterend om wrak te duiken. Nou ja, we mochten met onze brevetten er niet in en daar hebben we ons keurig aan gehouden. Wel af en toe “per ongeluk” iets te diep gedoken. Maar prachtig om zo langs een wrak te zwemmen. ’s Middags nog maar weer een duik. En dat was de 1000 steps . Nummer 9 voor mij inmiddels. Voor Theo al bijna duik nummer 20 geloof ik.

En ja, na woensdag kwam al weer donderdag. De dag dat ik ’s avonds al weer naar huis zou gaan. Een prachtige zonnige dag. Duiken mocht niet meer, omdat ik nog moest vliegen die dag. En al die drukverschillen kan dan behoorlijk ongezond zijn. Dus maar lekker in het zonnetje gelegen. Tussen de middag met z’n allen lekker geluncht bij City Café Bonaire . In de middag weer lekker liggen zonnen op het terras. Ook geen straf hoor. Theo ging aan het eind van de middag nog trainen voor een mountainbikewedstrijd (MTB DUO Extreme) dit weekend (12 december) op Curaçao. Zoals de trouwe lezer weet heeft Theo inmiddels de MTB DUO Extreme van Bonaire én die van Aruba gewonnen. Dus hopelijk na dit weekend de melding van Monique dat de 3e titel een feit is.
Doordat Theo dus ging trainen, heb ik de meiden van school en Monique van het werk gehaald. Met z’n 4-tjes nog even wat gedronken bij City Café en toen was het echt tijd voor afscheid. Ik werd afgezet op het vliegveld. Toch met een brok in mijn keel afscheid genomen, want ik vond het maar niks om weg te “moeten”. Ik wilde nog wel meer duiken en in de zon liggen en lekker relaxen met mijn vrienden. Aan de andere kant was het natuurlijk ook weer fijn om naar huis te gaan naar mijn gezinnetje om lekker Sinterklaas te vieren.

Na zo’n dikke twee uur wachten op het vliegveld, kwam “mijn” vliegtuig er toch echt aan. In het vliegtuig zaten Ge (de vader van Monique) en Lineke. Het was inmiddels donker buiten, dus ik heb ze niet meer gezien en ze dus geen fijne vakantie kunnen wensen. Maar dat is ze ondanks dat, vast wel gelukt.
Omdat Monique en haar dochters hun kwam afhalen van het vliegveld, konden ze mij nog even uitzwaaien, deelde ze mee via sms. Ze zagen mij niet lopen in het donker op de landingsbaan, maar ik zag hun silhouetten wel zwaaien bij het hek.

De terugreis ging voorspoedig. En naast wie zat ik in het vliegtuig? Juist, de dame van de loungestoel van Schiphol. Na even grondig bijgekletst te hebben, begon ik te merken dat het pilletje dat ik gekregen had om lekker te kunnen slapen begon te werken. Het serveren van de warme maaltijd is volledig langs mij heen gegaan. “Slechts” met een dik uur vertraging kwam ik aan op Schiphol. Met routine kwam ik door de detectiepoortjes. Keurig mijn riem af. Zag ik daar zelfs een kleine vriendelijke lach, van een norse meneer in uniform?

En wat was het koud! Niet fris. Het was ijskoud!! Bah. Het vroor. Wat een nare overgang in weer. Gelukkig had ik er met mijn kleding rekening gehouden dat dit tot de mogelijkheden zou kunnen behoren. De treinreis ging voorspoedig, maar kon mij niet snel genoeg.
Eindelijk: station Haren. En daar stonden Mirjam en de jongens al op mij te wachten. Heerlijk om ze weer te zien en bij hen te zijn! Dikke knuffels en lekkere zoenen mocht ik in ontvangst nemen.
En toch… toch ook wel een beetje jammer om terug in Nederland te zijn. Mirjam kon zich dat gevoel gelukkig goed voorstellen. Ze stelde meteen al voor dat ook ik daar een baan moest gaan zoeken en dat we met z’n allen daar gaan wonen. Mmmmm… misschien nog niet eens zo´n gek idee van haar.

Zo… en dat was mijn week op Bonaire.
Theo bedankt voor het buddy-en en het drinken van de Polars. Ik vond het echt heel leuk om je weer te zien en samen te duiken. Ik hoop absoluut dat er nog een vervolg komt. Egypte?
Lisanne en Pascal ook jullie bedankt voor de gezelligheid. En nu niet meer te veel kattenkwaad uithalen, want ik geloof dat papa en mama daar een beetje een punthoofd van krijgen. De stunt van de steentjes op het dak, was geloof ik een stap te ver. Hoewel ik moeite had mijn lachen te verbergen :- )
En Mo, heerlijk om je weer gezien te hebben. Ik was je inmiddels wel aan het missen. Beter een goede buur dan een verre vriend. Nou echt niet!
En mijn complimenten dat je je aan je afspraak hebt gehouden. We zouden het samen niet over het werk hebben, want ik was tenslotte op vakantie. En we hebben het de hele week niet 1x over het werk gehad. Nou ja, niet veel over het werk gehad. Oké, niet heeeeel erg veel. ;-)
Dikke kus voor een hele fijne en gezellige week!

En verder natuurlijk ook Mirjam bedankt. Zij heeft een week lang het huishouden in haar eentje gerund, de verzorging van de jongens gedaan en daarnaast ook nog gewerkt. En dat terwijl ik lekker op vakantie was.
Thanx lieverd en ook jij natuurlijk een hele dikke kus!

Hopelijk spoedig hier een verslag van Gé. In ieder geval zijn Patries en ik benieuwd naar je ervaringen! En hopelijk daarna van Ciska (en Rob).
Oja, en we kijken natuurlijk ook uit naar jouw stukjes hoor Monique. :-)

Serge: vervolg

2010-12-08T21:11:00.010-04:00

Zoals gezegd was ik erg blij dat mijn reis erop zat.
Nu alleen nog met de auto naar het huisje van Theo en Monique. Bij aankomst bleek dit nogal een understatement te zijn. Want dat huisje was een prachtige villa . Zeg maar gerust een vakantiepaleis!
Prachtige mooie grote kamers. Mooie woonkamer. Een heerlijk groot terras met eettafel, loungebedden, heerlijke stoelen. Een zwembad. Op dak zelfs een zonneterras. En alles van alle gemakken voorzien. En… een prachtig uitzicht over zee. Dat laatste zag ik uiteraard de volgende dag bij daglicht pas.

Na een paar heerlijke Polar biertjes en wat bij te hebben gekletst met Theo en Monique, besloten we naar bed te gaan. Het was denk ik inmiddels tegen enen en Monique moest de volgende dag uiteraard gewoon werken.

Vrijdag
Ik zat blijkbaar nog niet in mijn nieuwe ritme, want na zo’n kleine drie uur slapen vond mijn lijf het wel weer voldoende. Klaar helder wakker lag ik in bed. Gelukkig had ik nog allerlei leuke documentaires op mijn smartphone staan. Dus zo kwam ik de nacht toch nog door.

De volgende ochtend was iedereen vroeg op. Met z’n allen aan de ontbijttafel. Heerlijk buiten. Met een prachtig uitzicht. Prachtige parkieten / papegaaien in de tuin en verschillende kolibri’s.
De meisjes kregen van mij (mede namens Mirjam, Goof en Elmo) alsnog hun verjaardagskadootjes. Mirjam had voor een ieder leuke oorknopjes uitgezocht. Lisanne en Pascal waren er erg blij mee.

Theo ging lekker bootduiken. Mo ging naar het werk en de meiden naar school. Helemaal het rijk alleen. In het begin van de ochtend wat regenbuien, maar op het loungebed op het overdekte terras was dat geen enkel probleem. Warm genoeg zo. Ik denk een graadje of dertig. Toen het wat opklaarde ging ik even hardlopen. Hierbij benadruk het woord lopen even, aangezien tijdens het hardlopen de zon echt doorbrak. Man wat was dat heet. Ik bezweek zowat. Alsof er een aambeeld op mijn schouders lag. Na drie kilometer besloot ik maar om weer terug gegaan. Het zweet liep in stralen langs mijn lijf. Eindelijk weer bij het huis aangekomen. Stuk. En volgens Sportypal was dit mijn slechtste hardlooptijd ooit .

In de middag met Theo en Monique lekker een beetje over het eiland gereden, boodschappen gedaan en de kinderen opgehaald bij vriendinnetjes. Ook nog met Monique mee geweest naar FINEB en onze nieuwe DUO-collegae ontmoet. ’s Avonds uit eten bij Casablanca vanwege de goede T-bonesteak. Nou viel dat dit keer wat tegen, moest ook Theo beamen, maar nam niet weg dat het erg gezellig was.

Zaterdag.
Ook deze nacht maar zo’n kleine drie uurtjes geslapen. Maar ik voelde me zo op en top fit, dus wat maakt het uit.
In Nederland (of zoals ik nu moet zeggen het europese deel van Nederland, aangezien Bonaire nu ook Nederland is) was ik een jaar geleden begonnen met een duikcursus (bij De Tuimelaar ). Deze had ik nog niet afgemaakt. Maar ja, als je naar Bonaire gaat dan móet je daar gedoken hebben. Dus ik heb in het weekend mijn duikcursus afgerond bij Yellow Submarine . Ik begon wat onhandig door eerst de eerste trap aan te sluiten en toen pas mijn trimvest vast te willen maken aan de tank. Een beetje duiker snapt dat dit geen logische volgorde is. Maar daarna ging het allemaal best wel weer soepel.

En toen mijn eerste buitenduik. Niet zenuwachtig, maar wel gespannen. Hoe zal het daar zijn onder water? Is het zo mooi als ik hoop dat het is? Wat onhandig deed ik mijn vinnen aan in het water. Dat gaat in een zwembad toch iets makkelijker. Volgens mij zag ik Monique mij aan de kant uitlachen, maar dat kon ik (gelukkig) niet goed zien.

En toen onder water. Uiteraard allemaal volgens het (PADI ) boekje. Dat was er allemaal prima ingehamerd bij de Tuimelaar. En wat een ervaring. Meteen bij de eerste buitenduik eerste duik was het al raak. Zo ont-zet-tend mooi. Zo’n ervaring is echt niet te beschrijven, dat moet je gewoon mee maken. De meest bont gekleurde vissen in allerlei formaten en aantallen. Prachtig koraal. De rust en stilte onder water. PRACHTIG! SCHITTEREND!

De cursus verliep voorspoedig. Na een pauze begonnen we aan de tweede en laatste duik van de dag. Wederom dezelfde ervaring als de eerste. Na afloop kreeg ik niets dan complimenten voor hetgeen ik al geleerd had in (het Europese deel van) Nederland. En complimentjes ontvangen vind ik nooit erg.

In de middag met Mo en de meisjes naar “de intocht” van Sinterklaas. Door de dreiging van hevige regenval en de grote plassen die er lagen van de regen van de nacht er voor, werd Sinterklaas nu verwacht in de sporthal. Geen gezapige kinderliedjes maar stevige tromgeluiden van de trommelpieten. En hoor ik de lezer vragen: “Zijn de Pieten daar ook zwart?”. Welnu het antwoord is ja. Wel hebben de Pieten daar zwarte kragen. Waarschijnlijk om het zwarte zweet te camoufleren. Want het verschil in temperatuur met een gemiddelde Nederlandse intocht is aanzienlijk. "En Sinterklaas dan?" Nou die was natuurlijk blank, maar het leek net alsof het iemand met een donkere huidskleur was, die blank was geschminkt. Dat kan natuurlijk niet, want er is maar één Sinterklaas en die is blank. Maar ook Pascal kreeg haar twijfels. En toen Sinterklaas ook alleen maar Papiaments begon te praten en de hele gemeenschap had bedankt voor het mogelijk maken van dit gebeuren (danki dit en danki dat), wist Pascal het zeker. Dit was niet de echte Sinterklaas! Omdat het toch niet de echte Sinterklaas was en de intocht absoluut niet leuk was, besloten we maar weg te gaan.

Zondag
De meiden en ik waren vroeg op. Ik had wel gewonnen, maar ondanks dat had ik nu wel meer dan drie uur geslapen.
En wat was er die nacht gebeurd? Zwarte Piet had wat in de schoenen van Lisanne en Pascal gestopt. Nu liet Pascal zien hoe groot zij was door te erkennen dat ze die dag er voor er behoorlijk naast zat. Het was dus toch de echte Sinterklaas geweest, want anders hadden ze nu ook geen cadeautjes gehad. Lisanne en ik keken elkaar aan en besloten dat er inderdaad geen andere verklaring hiervoor was.

Ik zou met de fiets van Mo naar de duikschool om mijn cursus af te ronden. Helaas had ik een lekke band (zat er een pepernootje in?). Maar waar heb je vrienden voor?! Monique, net uit bed, gaf mij op de vroege zondagochtend een lift met de auto. Wederom ging het duiken toppie. En na weer twee prachtige duiken (waarbij ik onder meer een lionfish heb mogen bewonderen), werd ik “geridderd” tot Open Water Diver in de orde van PADI.

Het gezin Boer/Hoogerwerf kwam mij vervolgens oppikken en met z’n allen gingen we een rondrit maken over het eiland. Heel leuk. Onderweg wat wilde geiten en ezels moeten ontwijken. En natuurlijk de bekende flamingo’s gezien. Van de aangespoelde troep hebben we nog een kunstwerk gemaakt. Lisanne blijkt nog een hele mooie definitie van Kunst te hebben, maar die mocht ik helaas niet weten. Later heeft Zwarte Piet mij verteld dat Kunst volgens Lisanne is: “Iets wat knap gemaakt is, maar niet perse mooi hoeft te zijn.” Kijk, dat zijn nog eens uitspraken!
Uiteindelijk beland bij The Hang Out Bar van Jibe City om maar weer eens heerlijk te genieten van een ijskoude Polar.

Wordt vervolgd(?)

Serge: Vlucht OR 365

2010-12-06T04:41:00.004-04:00

Donderdag 25 november was dan eindelijk de grote dag. Ik (Serge) ging naar… Bonaire. Kwart voor vier in de ochtend ging de wekker. Niet echt een tijd om op te staan, maar ja. Ik moest met de trein van 05:11 uur vanuit Haren. Mirjam en Elmo brachten mij naar het station. Goof vond het nog veel te vroeg en kroop terug in zijn warme bedje. En gelijk had ie.

Na veel gezwaai zette de trein koers naar Schiphol . Twee knapen achter mij waren vanuit Groningen op weg naar Assen. Ze waren lekker een nachtje wezen stappen. Ergens tussen Haren en Assen begon het echter wat zurig te ruiken naar shoarma en bier. Het bleek dat de ene jonge stapper iets te diep in het glaasje gekeken had. Jammer dat hij niet eens de moeite heeft genomen om naar het toilet te gaan.

Op Schiphol werd ik goed gecontroleerd. Ik was namelijk vergeten mijn riem af te doen en dat kon het detectiepoortje niet waarderen. Ook de norse medewerker van het apparaat kon dat niet waarderen, want hij had het tenslotte nog zo tegen mij gezegd. Tja… ik kom ook maar van het platteland hoor. Toen mijn rugzak door de scanner ging, zag ik dat het tot een kleine opschudding leidde bij de medewerkers. Besloten werd mijn rugzak nogmaals door het apparaat te halen, nu onder toezicht van andere mannen in uniform. Toen ook dit de vraagtekens niet wegnam, moest ik van een strengkijkende meneer mijn rugzak openmaken en werden alle vakjes grondig gecontroleerd. En ietwat spijtig werd geconstateerd dat ik toch echt clean was en mocht ik alsnog doorlopen. Maar pas nadat ik een blik kreeg van we-houden-je-in–de-gaten-mannetje.

Al bij aankomst op Schiphol bleek mijn vliegtuig al bijna een uur vertraging te hebben. Dit liep snel op. Alsof er werd geboden op een veiling. Razendsnel liep de vertrektijd op het beeldscherm op. Al snel was de voorspelling dat de vertraging zou oplopen tot 3 uur, als gevolg van een kapotte vliegtuig. (Eenmaal, andermaal….) Gelukkig had ik een loungestoel weten te bemachtigen in de gate, met een mooi uitzicht over het vliegveld. En met de dame naast mij kon ik heerlijk mopperen over de gang van zaken. Het is me toch allemaal maar wat, vonden wij. Na zo’n 3 uur kwam dan inderdaad een ander vliegtuig aangereden. Een luid gejuich klonk er in de gate. Een euforie alom. "We gaan naar Bonaire toe, we gaan naar Bonaire toe", werd er bijna gezongen. De polonaise ontbrak, maar als het iets langer had geduurd, was ik die hoogstpersoonlijk begonnen.

Het zou nu echt niet lang meer duren verzekerde ons een niet-onaantrekkelijke medewerkster van Arkefly . En niet veel later was het dan zo ver. Er kon geboard worden. Als echte Nederlanders begon men opeens te dringen om als eerste de boardingruimte in te kunnen. Want stel je voor dat ze zonder je weg gingen. De dame en ik besloten gewoon nog lekker te loungen en te wachten tot de rij was geslonken. Toen ongeveer driekwart van de passagiers in de boardingsruimte zat, kwam dezelfde leuke medewerkster van Arkefly met goed, maar ook met slecht nieuws. Het goede nieuws was dat dit vliegtuig minder Economy Class-stoelen had, dus de kans was groot dat die arme drommels (waar ook ik toe behoorde, want ons ben zunig) een gratis upgrade kregen naar Comfort Class. Nou heeft de praktijk mij inmiddels geleerd dat deze term mooier klinkt dan wat het in de praktijk is. Wel acht centimeter meer beenruimte. U leest het goed: de luxe door te beschikken over 8 centimeter meer beenruimte. Het eerste wat ik dacht: hoe weinig ruimte heb je dan in godsnaam bij Economy. Maar goed, een gegeven paard enzo…

Oja, het slechte nieuws. Nou de stoelindeling was anders dan het kapotte vliegtuig, dus iedereen moest opnieuw ingecheckt worden. Nou als dat alles is, wat de algemene reactie. Nou dat bleek inderdaad niet alles te zijn. Het elektronische inchecksysteem lag namelijk plat. Op mijn werk zegt de Helpdesk dan altijd: “Zet de computer maar even uit en weer aan.” Maar hier lag het blijkbaar gecompliceerder, draait zeker niet op Windows. Inmiddels was het vliegtuig 4 uur vertraagd. Ik zat nog prinsheerlijk op mijn loungestoel. En de arme driekwart zat als sardientjes in zo’n kleine wachtruimte. En ze mochten er absoluut niet uit. Want zo waren de regels nu eenmaal. De dame en ik vonden het wederom toch maar wat. Toen besloot de ene leuke medewerkster van Arkefly dat we dan maar handmatig ingecheckt moesten worden. Dit werkte. Eerst natuurlijk door een detectiepoortje. En de handbagage nog eens door een scanner. Want ja, je weet maar nooit tegenwoordig.
En na een kleine vijf uur zat ik dan toch in een vliegtuig. Beste vent die mij nog uit mijn stoel kreeg, deed ik stoer.

Ergens halverwege de reis kregen we turbulentie. Hevige turbulentie. En dat duurde een klein uurtje. Nou ben ik als thrillseeker wel wat gewend. Parachutespringen? Geweldig. Achtbanen? Gaaf. Paragliding ? Heerlijk. Quaten ? Ja graag. Maar na zo’n uurtje hobbelen en schommelen werd ik toch behoorlijk gammel in de maag en trok ik wel wat wit weg. Als afsluiting vlogen we ook nog in een enorme luchtzak, met als gevolg dat de dure borrelnoten je om de oren vlogen onder een luid gegil van menig vrouwelijk passagier. Daar was De Vliegende Hollander van de Efteling niets bij. Aan de andere kant: Dit vliegtuig deed het tenminste en dat kan je van De Vliegende Hollander niet altijd zeggen.

Eindelijk: Curaçao . Nu is het echt niet ver meer. Op Curaçao moest het vliegtuig schoongemaakt worden voor de terugreis. Dus ik moest eruit. En ook mijn rugzak moest weer door een scanner. Ook hier weer een niet al te vrolijk kijkende meneer die een beeldscherm in de gaten hield, terwijl de handbagage door de scanner ging. Hoewel de inhoud van mijn tas tijdens de reis niet wezenlijk was veranderd, vond deze meneer echter niet dat de inhoud van mijn tas er verdacht uitzag. En natuurlijk moest ik door een detectiepoortje. Terwijl ik er door heen liep, dacht ik: shit, mijn riem vergeten af te doen. Een lichte paniek ging door mij heen. Kon ik nog zo’n behandeling als op Schiphol verdragen? Kon ik de rust bewaren en vriendelijk blijven lachen? Of was ik te moe? Te verveeld? Gewoon te?
Maar… het poortje gaf geen enkel signaal. Blijkbaar was mijn riem gemaakt van Caribisch vriendelijk metaal. Opgelucht, maar ik besefte dat ik door het oog van de naald was gegaan. Dit risico moest ik natuurlijk niet nemen op Bonaire. Dat was duidelijk!

De passagiers voor Nederland stonden al te popelen. Inmiddels had ik niet al te veel besef van tijd meer. Ik geloof dat ik ’s avonds laat toch nog zo’n twee uur heb lopen dolen op dat vliegveldje . Of twee en een half. Wie zal het zeggen. Geen moer te doen. Bekaf. Snik heet. Gammel. En last but not least: de batterij van mijn telefoon stond op 2%. (En mijn reserve batterij was ook al leeg!) Dus niet meer sms-en, emailen, internetten of filmpje kijken.
Eindelijk… ik mocht weer instappen voor het laatste stukje van de vlucht. “Hé geen detectiepoortje?” zei ik gevat tegen één van de boardingmedewerkers. Ik zag dat ik het lot getart had. Maar het was laat en ik zag dat hij naar huis wilde. Dat was mijn geluk, want anders….
Een kwartiertje nog maar. Kom op Serz, volhouden nu. Blijf er in geloven. Je bent nu zo dichtbij.

Blijkbaar had in die twee uur de deur van het vliegtuig opengestaan en de airco aangestaan, want er hingen allemaal dikke druppels aan het plafond vlak bij deur. En wie zat er dat ene kwartiertje vlak bij de deur? Juist. Dus in dat kwartiertje vliegen vielen alle ijskoude druppels naar beneden op de mensen die vlak bij de deur zaten. Ach ja, kon er ook nog wel bij. Ontspan. Zen . Tao . Ademen met je buik. O God, sleep me hier door heen!

En dan is het toch zover… geland op Bonaire . Elf uur ’s avonds, in plaats van 18:10 uur. Even toch het ongeloof. Maar de Captain zelf bevestigde over de speaker dat dit mijn bestemming is. Dan moet het toch waar zijn? Het trapje kan mij niet snel genoeg voorgereden worden. Zal ik de grond kussen? Ik besluit het niet te doen. Voor je het weet stoppen ze me in quarantaine. Vermoeid stappen we uit het vliegtuig. Ongeloof alom. Maar ook vreugde. Alsof we dagen lang vast hadden gezeten in een mijn. Misschien wat overdreven… Maar toch.

Gelukkig ging het hier wel goed met het detectiepoortje. Ik had namelijk keurig mijn riem uit mijn broek gehaald. Nadat ik met een grote gemaakte vriendelijke glimlach een wederom nors kijkende meneer in uniform had verteld wat ik wel niet kwam doen op het eiland en voor hoe lang ik dan wel niet bleef en bij wie dan, mocht ik zo waar doorlopen.
En je gelooft het niet. Wiens koffer kwam daar als eerste op de lopende band? Nee echt. De mijne. Beschadigd dat dan weer wel (wieltje afgebroken), maar dat kon mij inmiddels allang niet meer boeien. Nadat ook mijn koffer veilig was bevonden door een andere nors kijkende meneer in uniform, mocht ik door de automatische deuren naar de vrije wereld. Nu was het dan eindelijk zo ver. Moe was ik. Maar ik had mijn bestemming bereikt.

Het was voor mijn gevoel alsof ik door een tunnel ging, met aan het eind een prachtig licht. En toen ik bij het licht aankwam voelde ik me vredig en kalm. Ik hallucineerde dat de Hemelpoort open ging. En wie stond daar op mij te wachten…? De mooiste engel uit het paradijs. (Vergeet niet dat ik inmiddels 24 uur wakker was). Daar stond ze: mijn “vriendinnetje” Monique. Ik was de zware reis meteen vergeten.

En ik wist het zeker. Vanaf hier kon het alleen nog maar goed gaan! Mijn vakantie was begonnen.

Wordt vervolgd(?)

Weekendregen

2010-12-04T21:39:00.000-04:00

Alsof de duvel ermee speelt: zodra ik weekend heb, regent het! Dat gaat nu de laatste 3 weken al zo. Niet dat het door-de-week nu zulk prachtig weer is, maar in het weekend is het helemaal bar en boos. Nou mag ik natuurlijk niet klagen, de temperatuur is hier zeer aangenaam. Maar ik klaag toch een beetje hoor, als het zo hard regent is er weinig lol aan. Ik had een lekker kleurtje gekregen, maar die is er ondertussen wel weer vanaf gespoeld...

Afgelopen donderdag is Serge al weer vertrokken en met het vliegtuig waarmee hij weer naar Nederland vloog, zijn mijn vader en Lineke gearriveerd. Zij logeren niet bij ons in huis, want dinsdag komen Rob en Ciska ook op Bonaire, en zij waren eerder met hun reservering :-)
En ook Sinterklaas heeft Bonaire gevonden, we hadden vanavond pakjesavond. Morgen hebben we aan het eind van de middag een Sinterklaasfeest met bbq op Donkey Beach, nu maar hopen dat het weer een beetje meezit. De voorspellingen zijn niet al te best voor morgen. En morgenochtend beginnen Theo en ik met een duik, om 10 uur hebben we afgesproken met Frank en Marleen.

En qua werk? Een zeer bewogen week. De uitbetaling van onze studenten van Saba en Statia in december. Wel-niet-wel (hoop ik). Maar daar vertel ik later wel over.

Ayo!

Oil Slick Leak en Cha-cha

2010-11-30T20:39:00.000-04:00

Om maar even door te gaan op het onderwerp duiken: ik heb gisteren mijn eerste twee duiken met mijn buddies gemaakt!

Vorige week donderdag is Serge gearriveerd. Voor de mensen die nog met Arkefly deze kant op komen, wees gewaarschuwd. Akke en Ina hadden een tussenlanding op de Azoren vanwege een brandlucht in het vliegtuig, welke niet te traceren was en moesten daarom de nacht doorbrengen in een hotel, met als gevolg dat ze een dag later aankwamen. Serge had direct op Schiphol al vertraging van vijf(!) uur. Maar gelukkig was hij wel op tijd hier om zaterdag en zondag zijn open water dives te maken voor de afronding van zijn Padi. Vanaf maandag kon er dus volop gedoken worden. In de ochtend hebben Theo en Serge samen een duik gedaan. Ik had 's middags vrij genomen en heb toen eerst met Theo gedoken bij de divesite Oil Slick Leak en aan het eind van de middag nog een duik met Serge bij de site Cha-cha. Hoewel we alle drie (en zeker Serge en ik) geen ervaren duikers zijn, ging het hartstikke goed. Nu kan er natuurlijk weinig fout gaan, we duiken niet op zo'n diepte dat je niet in één keer naar boven kunt komen in geval van nood. Uiteraard is een safety-stop op 5 meter van 3 minuten wel gewenst, maar doe je dat niet, dan ga je er niet direct dood aan ofzo. Maar natuurlijk was er geen noodopstijging nodig. Geen rare oefeningen bij deze duiken, zoals dat tijdens de cursus wel moest, maar gewoon lekker genieten van het "aquarium bij de Chinees in het groot". Prachtig hoor, al die vissen.

Het voordeel van duiken is ook dat je niet natter wordt dan nat. Oftewel, of het nu regent of niet maakt niet zoveel uit. Gelukkig maar, want het regent hier nogal de laatste weken. Er wordt al gefluisterd dat dat een gevolg is van de hechtere band die Bonaire nu met Nederland heeft. Geruchten gaan dat we hier dit jaar een witte kerst zullen krijgen en dat er ijskrabbers besteld moeten worden...
Het klopt trouwens niet helemaal dat het niet uitmaakt of het nu regent tijdens duiken. Vanmorgen regende het zo hard, dat Theo en Serge niet zijn gaan duiken, vanwege het slechte zicht dat ze dan zouden hebben. De heren hebben vanmiddag wel weer gedoken en hebben voor morgen ook weer duiken in de planning. Voor mij zit dat er morgen helaas niet in, ik moet naar Curaçao om daar eindelijk de dossiers op te halen van onze studenten van Saba en Statia. En nu maar hopen dat de dossiers er zijn en ik ze mee krijg...

Theo onder water

2010-11-25T20:50:00.000-04:00

Theo en Frank

Tussen de visjes

Oké!

Tropische duiker

2010-11-23T20:57:00.000-04:00

Ik heb vandaag mijn duikbrevet gehaald! Gefeliciteerd! Dankjewel! :-)
Dat ik mijn duikbrevet heb gehaald, betekent dat ik nu mag duiken, maar nog wel moet leren duiken. Het is net als autorijden, alsdus Hans, mijn duikinstructeur van duikschool Tropical Divers. En daar zit wel wat in. Vanmorgen begonnen we met het theorie-examen. Helaas niet 0 fout, maar er zaten ook een paar stomme vragen tussen. Daarna 2 zwembadduiken en 's middags de zee in. Het was best zwaar en vermoeiend, mijn lichaam werkte niet helemaal mee, last van mijn kaak(?!?) en kramp in voet en bovenbeen. Maar gelukkig gingen alle oefeningen goed, ik raakte niet in paniek toen mijn masker plotseling door Hans van mijn hoofd werd gerukt of toen hij de kraan van mijn fles dichtdraaide, waardoor ik zonder lucht kwam te zitten. De laatste duik ging fantastisch, heerlijk relaxt, met een schildpad die boven ons zwom. Mooie wereld hoor. Alleen jammer dat we vanwege de tijd en het weer op dezelfde plek hebben gedoken. Maar goed, ik heb nu mijn brevet, dus kan hopelijk de komende maand ook nog mooie andere divesites van het eiland gaan bewonderen.

Theo is ook helemaal verslaafd geraakt aan het duiken. Morgen gaat hij weer mee met de gentlemens league, een stel mannen die elke woensdagochtend gezamenlijk duiken. En donderdag gaat hij misschien mee vanaf een boot duiken. Hij heeft inmiddels zijn eigen outfit aangeschaft. Dure hobby hoor, onze spaarrekening slinkt hier zienderogen...

Behalve het duiken zit Theo af en toe ook nog op de fiets. Afgelopen weekend is hij met zijn maatje naar Aruba gegaan, vanwaar ze weer met de beker terugkwamen. Weer gewonnen in de mix-categorie! Hij is er zelf niet zo trots op, was volgens hem niet echt tegenstand. Ondanks 5 lekke banden (hoe kan dat nou terwijl een fiets maar 2 wielen heeft, haha) en een derailleur die het niet helemaal goed deed, hadden ze toch nog een half uur voorsprong op nummer 2. Je begrijpt dat Curaçao nu ook nog op het programma staat, daar moet het 12 december gaan gebeuren. Ik ben benieuwd!
Ik ga niet meer beloven dat hij over deze overwinning een stuk gaat schrijven, hij heft zijn verslag van zijn Bonairiaanse overwinning nog steeds niet af.

Ikzelf maak helaas niet meer zo vaak gebruik van de fiets, het weer werkt niet echt mee de laatste tijd. Veel regen (en dus ook weer veel muggen, hoewel die niet echt weg geweest zijn). Het is in ieder geval elke nacht wel raak en dat is jammer, want dat betekent dat we ook niet met het raam open kunnen slapen, want dan staat onze slaapkamer weer blank. Ook overdag valt er regelmatig een bak water uit de lucth. Het schijnt in januari beter te worden, maar ja...

Gisteren had Pascal haar portfoliogesprek, een soort rapportbespreking. Ik kon er zelf helaas niet bij zijn. Theo vertelde dat de juf het erg leuk deed, een gesprek met Pascal zelf, waar hij bij aanwezig mocht zijn. Ze doet het, natuurlijk ;-) hartstikke goed.

En Lisanne? Dat portfoliogesprek is morgenmiddag. Ze heeft het in ieder geval erg naar haar zin, want ze stelde vanmorgen voor dat we hier maar moesten blijven wonen en dan konden we wel naar Nederland op vakantie.

Zo, tijd om naar bedje te gaan, een vermoeiende dag achter de rug en een drukke rest van de werkweek voor de boeg. Theo is nog even een biertje drinken met Hans en Frank, daar ga ik maar niet meer op wachten. Tot de volgende keer!

Foto's van Louw

2010-11-20T16:09:00.000-04:00

Ik was zo dom om mijn fototoestel niet mee te nemen naar de bovenwinden, maar Louwina had m gelukkig wel mee en daar heb ik wat foto's van gekregen, zie hieronder.

RCN-kantoor op Saba

Hotel Shearwater, Saba. Mijn kamer is degene helemaal bovenin.

Josées kamer in Shearwater, Saba

Uurtje pauze op Saba

Presentatie op Gwendoline van Puttenschool, Statia

Uitleg aan de jeugd

Eindelijk vrij! Uitzicht vanaf Statia op St. Kitts

Statia

2010-11-19T08:02:00.001-04:00

Nog één voorlichtingssessie, en dat zit het gedeelte voorlichten er voorlopig op. Het was een drukke, intensieve tijd, maar ik kijk er met veel voldoening op terug. Studie- en beroepenmarkten in Aruba (waar ik niet bij ben geweest), Curaçao en Bonaire, voorlichtingsavond voor aankomende studenten, ouders en andere belangstellende op Bonaire (met live uitzending op de radio), radio-interview van een uur op Bonaire, voorlichtingsmiddag voor de examenklassen op Bonaire, voorlichtingsavond (wat ze hier zo mooi townhallmeeting noemen) op Saba, waarvan opnames zijn gemaakt die zullen worden uitgezonden op tv (zal ook op dvd worden gezet, zodat we dat ook later nog als voorlichtingsmateriaal kunnen gebruiken), voorlichting op school op Saba voor examenklassen, townhallmeeting op Statia, wat ook werd opgenomen door tv en nog 3 keer zal worden herhaald op tv en straks nog voorlichting voor de examenklassers op Statia.

De opkomst bij de townhallmeeting op Saba was nog best goed, een man of 50 waren er aanwezig. Da is dan weer het voordeel van een klein eiland, via de school was bekend gemaakt dat we kwamen en dan gaat het snel van mond tot mond. Jammer dat het met de aankondigingen niet goed is gegaan, verder was het perfect geregeld. Voor Josée was het de eerste keer dat zij haar presentatie in het Engels moest doen. Ze deed het goed, maar was er zelf helemaal niet tevreden over. Bij Louwina kon je goed merken dat ze gewend is een verhaal ook in het Engels te doen, het kwam er lekker vlot uit allemaal. Ik hoefde gelukkig geen presentatie in het Engels te doen, is niet echt mijn hobby. Nog wel “geholpen” met het beantwoorden van de vragen. Maar ik bedenk me net dat ik dit gedeelte volgens mij al had verteld.

Dus verder met gisteren. Na een lekker ontbijtje zouden we door Donna, onze Miss Marple taxi-driver, naar de school worden gebracht. Ze had helaas vertraging, maar geen probleem, de eigenaar van het hotel bracht ons weg. Het gaat hier allemaal zo gemakkelijk. Reacties van de leerlingen vielen eerlijk gezegd beetje tegen, weinig vragen, het lijkt nog beetje ver-van-hun-bed-show. Een aantal gaven wel aan in Nederland te willen studeren, maar later vertelde de directeur van school ons dat veel leerlingen waarschijnlijk nooit een diploma zullen halen en een vrij uitzichtloze toekomst hebben. Weet niet precies waar dit aan ligt. Wel veel vragen van leerkrachten, ook belangrijk dat zij straks hun leerlingen goed kunnen voorlichten. We waren vrij snel klaar, zodat we nog tijd hadden om een uurtje in ons hotel door te brengen. Gelukkig was het schitterend weer, dus we konden nog even heerlijk genieten van het zwembad en het zonnebedje. Waren we ook echt aan toe, want zoals gezegd is het wel erg intensief allemaal. Ik hoor je al zeggen, jaja, dat zal wel. Nou, dan geloof je het toch lekker niet ;-) Maar ondanks dat het intensief en vermoeiend is, we genieten er ook met volle teugen van en zijn ons zeer bewust van de bevoorrechte positie die we hebben om dit te mogen doen!

Om half een vlogen we naar Statia, via Sint Maarten. Deze keer was Josée de pineut, ze had allerlei flesjes (shampoo, crèmepjes etc.) in haar handbagage en dat mag dus niet. Gelukkig mocht ze haar tas nog wel inchecken als bagage, zodat het niet werd weggegooid.
Op Statia aangekomen stond de auto al voor ons klaar en reden we naar het hotel en vervolgens naar het kantoor van RCN om daar nog met een aantal mensen te spreken en hand-outs en formulieren te printen en kopieëren. Vervolgens nog snel een hapje eten bij de Fruit-tree. Maar niet voor Josée, ze had wel besteld maar werd erg misselijk en voelde zich helemaal niet goed. Snel naar het hotel, alwaar ze bijna naar de badkamer rende. Ze was echt heel ziek, dus we besloten dat ze in het hotel zou blijven en ik haar presentatie zou overnemen. Ik wist nog dat we richting vliegveld moesten rijden en dat het daar in de buurt was. Helaas namen we een verkeerde weg, de lichtjes waarvan we dachten dat dat het vliegveld was, bleek een olietanker op zee te zijn… Maar ook hier was er gelukkig een aardige Statiaanse mevrouw, die we mochten volgen, zij reed voor ons aan naar het vliegveld. Aldaar aangekomen (het was al 7 uur, het moment dat de townhallmeeting zou beginnen!) bedankte Louwina haar vriendelijk, maar gaf ook gelijk aan dat we eigenlijk bij de Lions’s Den moesten zijn. Geen probleem, dat laatste stukje wilde ze ook nog wel even wijzen.

Er zaten gelukkig niet al te veel mensen te wachten, helaas geen beamer. Zou later gebracht wonen, het liep ondertussen lekker vol en maar besloten mijn presentatie met behulp van de hand-outs te doen. Ging wel redelijk, ik had deze presentatie natuurlijk helemaal niet voorbereid. Had gelukkig ook geen tijd om er zenuwachtig over te worden. Redelijk wat vragen over het gedeelte studeren in Nederland, maar het verhaal van Louwina over studeren in de regio leefde veel meer kon je merken. We hebben weer heel veel vragen gekregen, die we bijna allemaal konden beantwoorden, dus hadden beide een heel goed gevoel over de avond. Hoewel soms ook de moed wel in je schoenen zakt. Je hebt bijna 10x hebt uitgelegd dat de prestatiebeurs een gift wordt als je binnen 10 jaar je diploma haalt. Vervolgens krijg je de vraag: Er was iets met 10 jaar, hoe zat dat nou, hoef je dan de lening niet terug te betalen? Zucht… Maar gelukkig was dit een uitzondering!

Wat een dag

2010-11-18T07:00:00.000-04:00

Vandaag staat Saba op het programma, om aldaar voorlichting te geven over studeren in Nederland en studeren in The Caribbean (1 r, 2 b-en Monique, of was het nu 2 r-en en 1 b?). We vertrekken vanaf een regenachtig Bonaire en reizen eerst naar Curaçao en vervolgens naar Sint Maarten. Nadat we praktisch bevroren uit het vliegtuig komen, is het op Sint Maarten gelukkig prachtig weer. We moeten ruim 2 uur overbruggen, dus besluiten naar het strandje te gaan aan de voet van de landingsbaan, om daar een broodje te eten. We kunnen het niet laten toch nog even de laatste hand aan de presentaties en het voorlichtingsmateriaal te leggen. Want dat moet in het Engels, en dat is toch weer spannend. Snel weer terug naar de luchthaven, waar Louwina haar lekkere zonnebrandolie moest inleveren. We hadden alleen handbagage bij ons, en dan mag je alleen kleine verpakkingen van dat vloeibare spul meenemen. Door de andere douanes lukte het gemakkelijk dat mee te nemen, maar op Sint Maarten is men toch wat strenger. Gelukkig was dat alles wat ze eruit pikten, want er zaten nog meer flesjes in de tassen…

Op Saba aangekomen reed de taxi net weg. Maar gelukkig zat er een mijnheer aan de bar, die de taxi even voor ons belde om rechtomkeer te maken en ons ook nog op te pikken. Ons logeeradres deze dag is het Shearwater resort, wat schijnbaar wat moeilijk te bereiken is, want niet iedere taxi wil hierheen rijden. De taxi-mevrouw had het nog niet gezegd, of ze moest de taxibus wat laten terugzakken omdat ze de bocht niet goed haalde. Maar dat terugzakken ging wat te enthousiast, want vervolgens bleef ze met de achterbumper over een muurtje hangen, zodat we vast zaten. Ook hing er een vervelende brandgeur, die Louwina herkende als een doorgebrande koppeling (uit ervaring). Ja mannen, ik hoor het jullie hier op Saba zelfs zeggen, vrouw achter het stuur…

We hoefden nog maar een klein stukje naar boven te lopen naar ons hotel. We sloegen bijna stijl achterover, maar gelukkig niet helemaal, want het laatste stukje naar boven lopen wil je echt niet naar beneden vallen, en zeker niet achterover. Wat een prachtig hotel! Zeker Josée horen we niet klagen, die heeft een geweldig mooie kamer. Ik zit zelf in het allerlaatste cottage, boven op de berg met een prachtig uitzicht naar Statia. Kan ons hotel van morgen daar bijna zien liggen. Helaas hadden we geen tijd om van het hotel te genieten en bijvoorbeeld even te gaan zwemmen, want om half 5 had ik een afspraak met de Commissioner. We werden door een andere taxi opgehaald, ook een vrouw, een geweldig mens die me op de een of andere manier aan een Miss Marple doet denken, terwijl ik niet eens weet hoe Miss Marple eruit ziet. Omdat we ook nog de nodige prints moesten maken, zijn Josée en Louwina naar het gebouw van RCN gegaan en ik naar de Commissioner. Hij wist me te vertellen dat het helemaal niet bekend was op het eiland dat we vanavond voorlichting zouden geven. Alles was dus perfect geregeld, behalve de aankondiging! Geen idee waar het fout gegaan is. Maar gelukkig had ik te maken met een praktisch man, die besloot om de plaatselijke cameraman van het eiland in te schakelen. Deze kon dan opnames maken die op DVD zouden komen en ook uitgezonden zouden worden op tv. Het was wel een kostbare oplossing, maar hij vond het zo belangrijk dat deze voorlichting er kwam (en dat wij dus niet voor een handjevol mensen een presentatie zouden houden) dat hij aangaf dat als RCN het niet zou betalen, the government of Saba dat wel zou doen.

Ondertussen hadden de dames de printjes gemaakt en geïnformeerd of we nog ergens wat konden eten voordat we (of eigenlijk zij) aan de bak moesten. Helaas, de restaurants aan deze kant van het eiland waren gesloten. Dus dan maar weer naar de supermarkt, waar we een stuk cake en breadpudding kochten. De cameraman Adam was ondertussen al druk bezig de geluidsinstallaties te installeren en de camera gereed te maken. Het druppelde om 18.45 uur zowaar al wat binnen met mensen. En om 19.00 uur zaten er een stuk of 30 mensen. Boven onze verwachting! Gelukkig was de communicatie adviseur van Saba en Statia van RCN ook aanwezig, dus die heeft de introductie gedaan. Ik hoefde dus verder helemaal niets te doen, Josée en Louwina deden de presentaties. Ondanks dat het voor Josée de eerste keer was dat ze een presentatie in het Engels gaf, en dat Louwina erg zenuwachtig was, deden ze het hartstikke goed. Tijdens de presentaties kwamen er niet veel vragen, daarna nog wel wat, maar gelukkig konden we om 21.00 uur weer naar het hotel. Helaas konden we daar niet meer eten, maar was de eigenaar wel zo vriendelijk nog een lekkere cocktail voor ons te maken en had hij ook nog wat nootjes voor ons. Proost! Op Saba.

Voorlichten

2010-11-14T12:22:00.002-04:00

“En, weet je al wat je volgend jaar wil gaan studeren?”
“Ja, ik wil graag in Nederland een hbo-opleiding gaan doen.”
“Voor een hbo-opleiding in Nederland kun je vier jaar een prestatiebeurs krijgen. Heb je daar niet genoeg aan, omdat je bijvoorbeeld een jaar moet overdoen, dan kun je daarna nog maximaal drie jaar lenen. Een lening moet je na je studie altijd terugbetalen, de prestatiebeurs kan worden omgezet in een gift, die je dus niet hoeft terug te betalen, als je binnen tien jaar je diploma haalt. Dat moet wel lukken hè?”
“Ja (giechelgiechel) dat lukt wel”.

Dit soort gesprekken heb ik de afgelopen dagen zo ongeveer 100 keer gevoerd, op de Studie- en Beroepenmarkt op Curaçao en gisteren op Bonaire. En mijn drie DUO-collega’s Josée, Louwina en Eva met mij. De belangstelling was dus weer enorm, zeker toen we op Curaçao op een papier hadden aangeplakt met DUO = IB-Groep. Want DUO, dat kennen ze niet op Curaçao. Tijd om wat aan onze naamsbekendheid te gaan doen. Ook de presentaties die Josée en Louwina verzorgden werden goed bezocht, erg dankbaar werk om te doen. Maar slecht voor je stem! Hoewel ik na een dag praten wel ben gaan leren mijn stem goed te gebruiken. Echter, toen op donderdagavond om 8 uur een band gigantisch veel geluid ten gehore bracht ter afsluiting, best leuk, maar niet als je een verhaal wilt vertellen, was het wel zo’n gebeurd met het volume dat ik zelf nog kon produceren.

De komende week staat qua werkzaamheden ook nog grotendeels uit het geven van voorlichting. Morgenavond houden we nog een voorlichtingsavond voor aankomende studenten, ouders en andere belangstellenden. Misschien worden er ook opnames gemaakt die dan later worden uitgezonden op tv, ook zullen er radio-opnames gemaakt worden. Dinsdagochtend zitten we live in een radioprogramma bij BonFM en dinsdagmiddag gaan we nog in de hoogste klassen van Havo en VWO voorlichten. Gisteren ben ik op de SBM trouwens ook nog op radio en tv geweest, dat blijft toch een bijzondere ervaring, maar is hier een heel gewoon communicatiemiddel.
Woensdag reis ik met Josée en Louwina af naar Saba, waar we ’s avonds ouders en onderwijspersoneel zullen voorlichten en donderdagochtend in de klassen ons verhaal zullen vertellen. Dan reizen we ’s middags door naar Statia, waar hetzelfde op het programma staat. En dan vrijdag weer terug naar Bonaire, Josée en Louwina zullen dan zaterdag geloof ik naar Nederland terug gaan. Komende dinsdag gaat Eva weer terug. Weinig vrije tijd voor dames en ze hebben nogal pech met het weer, als ze als eens een keer een dagje vrij hebben, regent het! Net zoals vandaag. Het is vannacht weer behoorlijk te keer gegaan. Het begint nu net weer wat op te klaren. Zo’n 25 graden op het moment, vinden wij eigenlijk wel lekker, het huis weer even lekker luchten.

En dan onze dol-fijn-ervaring. “Mama, dit is de mooiste verjaardag van mijn leven!” Nou kan dat ook al snel als je de leeftijd van 8 jaar bereikt, maar toch. Het was inderdaad een hele leuke dag, en een bijzondere ervaring om met deze dieren in het water te zijn (gelukkig niet zo bijzonder als het filmpje van Buddy). Lisanne en ik hebben de Dolphin Swim gedaan, Pascal en Theo de Dolphin Encounter. Pascal was nog te klein om met ze te mogen zwemmen helaas, maar vond in het water met ze zijn, ze aaien, een kusje geven enzo ook heel leuk. Maar ze gaat wel sparen zei ze, zodat ze later ook een keer met de dolfijnen kan zwemmen. Helaas konden we alleen om 8 uur ’s ochtends nog maar terecht, want ’s middags kwamen er gasten van een cruiseschip. Gelukkig ging Ina met ons mee, die de nodige foto’s heeft gemaakt. Hiervan eentje van mij, op Lisanne’s blog (lisanne-boer.blogspot.com) staan meer foto’s en haar verhaal. Akke was helaas ziek, dus kon niet mee. Achteraf bleek dat we ontzettend geluk hebben gehad met onze tijd, want 's middags was het niet meer mogelijk om met de dolfijnen in het water te gaan. De wind stond verkeerd, waardoor er allemaal rotzooi en olie van zee het bassin in kwam drijven. De dolfijnen kunnen dan niet meer gevoerd (en dus beloond) worden, want als ze de vis eten, krijgen ze de rommel uit zee ook binnen. En de twee dagen ervoor bleek de Academy ook al gesloten te zijn. Je krijgt wat je verdient?!? ;-)

Omdat het toch al een hele dure dag was, hebben we ook de dvd die van onze zwembelevenis is gemaakt gekocht, en nog 2 foto’s van de kinderen. Vooral leuk voor de oma’s natuurlijk :-).

loketten en Curaçao

2010-11-07T21:34:00.002-04:00

Vrijdag ging ik naar het postkantoor om pakketjes met voorlichtingsmateriaal op te halen die door Josée vanuit Groningen had verzonden. Hoewel de verzender betaalt (ten minste, ik dacht dat het zo werkte) moest ik toch nog een bedrag van 22.40 NAF betalen aan vrijmakingskosten o.i.d. Een bezoek brengen aan het postkantoor is een hele belevenis op zich. Als je binnenkomt, wordt je gelijk gevraagd waarvoor je komt, door een mevrouw of mijnheer die met een tafeltje in de hal zit. Een pakketje afhalen dus. Goed, daarvoor moet je bij loket 1 zijn. Tenminste, voor stap 1 van het afhalen van een pakketje. Want nadat je je daar hebt geïdentificeerd, moet je naar loket 2 om te betalen. Loket 2 dus, en niet loket 3, waar ik in de rij ging staan, want die rij was korter. Maar gelukkig was daar weer de mevrouw van het bureautje in de hal, die mij vertelde dat ik nu toch echt in rij 2 moest staan. In mijn beleving werden bij loket 2 en 3 toch echt dezelfde handelingen verricht, maar ik zal wel iets gemist hebben. Nadat ik eindelijk aan de beurt was bij loket 2, mocht ik de vrijwaringskosten betalen. Na die te hebben betaald, mocht ik weer terug naar loket 1, om de pakketjes op te halen. Eerst natuurlijk even netjes laten zien dat er betaald was. En jawel, de pakketjes mocht ik meenemen. En zo was ik weer ruim een half uur verder. Je moet hier vooral geen haast hebben….

En nu zitten we op Curaçao. Ja, we, want de hele familie is meegegaan. Ik moet hier deze week zijn om voorlichting te geven op de Studie- en beroepenmarkt en het leek ons een leuke gelegenheid om er gelijk een uitje voor het hele gezin van te maken. Maar dat had ik volgens mij al eerder gemeld.

Allleen al met het vliegtuigje hierheen gaan was een hele belevenis. Nee, ik moet nog wat verder terug, het gezicht van Lisanne toen we haar vertelden dat we zaterdag met Akke en Ina mee zouden gaan naar Curaçao en daar dus op haar verjaardag ook zouden zijn (ze weet nog steeds niks van het zwemmen met de dolfijnen, maar heeft al verschillende keren laten weten dat dat toch wel het mooiste cadeau zou zijn dat we haar kunnen geven!). We vlogen in weer zo’n klein vliegtuigje, waar ongeveer 15 personen in kunnen. Het was tegelijkertijd een rondvlucht boven Bonaire, leuk is dat als je alles kunt herkennen. Ook Klein Bonaire was prachtig om zo vanuit de lucht te zien en we konden ook “ons” huis goed herkennen.
Aangekomen op Curaçao moesten we op de luchthaven nog een auto huren. Dat viel niet mee, bij de laatste van de 6 verhuurbedrijven hadden we eindelijk geluk en was er nog een auto voor ons beschikbaar. Tis hier blijkbaar druk. Akke en Ina overnachtten hun eerste nacht in hotel ’t Klooster, waar ik vorig jaar november ook heb gelogeerd, dus we zijn voor hen uitgereden naar hun hotel. Vervolgens doorgereden naar hotel Plaza, waar wij een kamer hadden geboekt. De entree zag er schitterend uit, maar de kamer zelf viel wel heel erg tegen. Oud, vochtig, 2 kleine 2-persoonsbedden, lekkage in de badkamer. De foto’s die op internet stonden waren duidelijk van een andere kamer genomen! Maarja, het hotel ligt wel heel mooi centraal gelegen, dat was ook de reden dat we uiteindelijk hiervoor hebben gekozen.

Vandaag hebben Theo, Lisanne, Pascal en ik eerst door Otrabanda gewandeld. Daarna zijn we naar Akke en Ina gereden en hebben we een stuk van Zuid-Oost Curaçao bekeken. Niet echt geweldig. Ook nog even bij hotel ’t Klooster gekeken of mijn collega’s uit Nederland, waarmee ik de voorlichting ga geven, inmiddels waren gearriveerd, maar die blijken morgen pas aan te komen. En nu zit ik even in de lobby beneden dit verhaaltje te typen, terwijl Theo op de hotelkamer bij de kinderen is. Er zit zelfs geen balkonnetje of wat dan ook bij, het is puur en alleen een hotelkamer, waar ook de ramen niet van open kunnen. Niet echt een aanrader dus, maar gelukkig hoeven we deze plek alleen maar gebruiken om te slapen. Morgen gaan we de Westpunt verkennen. Dus hopelijk zet de storm die vanavond al weer kwam opzetten, niet door…

De staart van Tomas, Akke en Ina

2010-11-03T20:37:00.000-04:00

We zijn inderdaad de dans aardig ontsprongen. In de nacht van maandag of dinsdag heeft het behoorlijk gestormd. Gelukkig was er geen lekkage op de logeerkamer, maar was er wel wat water door de schuifdeur naar binnen gestroomd. De schade was dus slechts een klein plasje in de woonkamer en wat natte kussens van de stoelen die buiten stonden. In Curaçao was het echter ernstig te keer gegaan. Er was daar in zes uur tijd meer regenwater gevallen dan normaal gesproken in een heel jaar. Er zijn zelfs drie doden gevallen.

Maar op Bonaire viel het gelukkig er mee. Uit voorzorg had de gezaghebber echter besloten dat alle scholen dinsdag gesloten zouden zijn. Dus de kinderen hadden dinsdag stormvrij, weer eens wat anders dan ijsvrij.

Zondag zijn Akke en Ina aangekomen, een dag later dan gepland. Zoals jullie misschien gelezen hebben op de blog van Lisanne hing er op een gegeven moment een brandlucht in hun vliegtuig. Het was niet helemaal duidelijk waar dit vandaan kwam, dus voor de zekerheid werd een tussenlanding gemaakt op de Azoren. Na vijf uur gewacht te hebben op het vliegveld werd toch een hotel aangeboden. De volgende dag vlogen ze met hetzelfde vliegtuig verder, niet echt een fijn idee. Maar alles ging gelukkig goed zodat we ze zondagavond heelhuids konden afhalen van het vliegveld.

De dag ervoor, zaterdag dus, had ik mijn duikdag. Twee zwembadduiken gemaakt en twee open water. Wat een prachtige wereld zo onder water. Het ging allemaal hartstikke goed, me helaas wel weer een keer verslikt in het zwembad doordat ik mijn duikbril niet goed leegblies, maar gelukkig geen paniek. Nog een dag duiken (en het halve theorieboek nog doorlezen en examen doen), en dan heb ik m'n papiertje ook. Maar welke dag dat moet worden, dat wordt nog even lastig, druk druk druk hiero.

Want: zaterdag gaan we met het hele stel naar Curaçao. Akke en Ina vertrekken dan alweer en ik moet op Curaçao zijn voor de Studie- en Beroepenmarkt. Dat gaan we dus combineren met een mini-vakantie voor het hele gezinnetje. Lisanne is dinsdag jarig en als verrassing gaan we naar de Dolphin Academy en mag ze, samen met mama die dat ook wel leuk vindt, met dolfijnen zwemmen. Sssst, niet verder vertellen, ze weet nog van niks. Gisteren heb ik een handtekening opgehaald van de leerplichtambtenaar, dus de kinderen zijn keurig geoorloofd afwezig.

Qua werk staat de komende tijd in het teken van voorlichting, voorlichting en nog eens voorlichting. En daarnaast het organiseren van begeleiding van de studenten die op een ander eiland of in Nederland gaan studeren. En achter de dossiers aan van de studenten van de bovenwinden aan. En... Genoeg te doen dus. Dat bleek ook wel uit het gesprek dat ik gisteren met Fleur had. Of ik toch niet wat langer kon blijven...

Hier laat ik het eerst weer even bij, is een beetje ongezellig als ik de hele tijd achter de computer zit. Ik ga mee het dak op. Tot laters!

Tropische storm Tomas

2010-10-31T15:08:00.000-04:00

Er is een tropische storm op komst, zijn naam is Tomas. Je kunt hier volgen hoe het gaat:
http://www.stormpulse.com/

SMX-EUX-SMX-CUR-BON

2010-10-29T22:32:00.000-04:00

En wederom een bericht dat wordt getikt op de luchthaven van St. Maarten. Ben nu op doorreis naar Sint-Eustatius. Morgen moet ik op deze luchthaven ruim 5 uur wachten, dus de kans is groot dat ik jullie dan weer ga vermoeien met een bericht. Ik dacht dat ik mijn koffer wel weer als handbagage de luchthaven op kon nemen, maar blijkbaar is ie doorgelabeld. Ik was net van plan hier nog even wat te lezen in mijn (of eigenlijk Theo’s) duikboek, maar die zit dus in mijn koffer (het boek dan, Theo niet). Gelukkig had ik mijn netbook wel in mijn andere tas gedaan. Helaas geen internet hier.

Saba
Saba is toch een bijzonder eiland. Ten eerste natuurlijk heel erg klein. De huisjes zien er vrijwel allemaal hetzelfde uit, witte huisjes, met groene kozijnen en luikjes en oranje daken. Het klimaat is hier ook weer anders dan op St. Maarten, terwijl het toch op een steenworp afstand van elkaar ligt. Een stuk koeler, wat vochtige lucht. Ik had gisteravond zelfs een vestje met lange mouwen aan. Door het vochtige klimaat is het ook prachtig groen. Vanmorgen heb ik nog wat door het dorpje gewandeld. De supermarkt is er beter gevuld dan op Bonaire. Dat was hier een tijdje geleden wel anders, toen een hevige storm/orkaan het onmogelijk maakte dat schepen aanmeerden en vliegtuigen konden landen. Dat betekent dan een tijdje uit blik moeten eten hier.
En dan het landen en opstijgen op de luchthaven op Saba. Ook zo’n belevenis. Het is echt maar een ieniemine-luchthaven met een heel kort landingsbaantje.

Nu dus op weg naar Sint-Eustatius, een iets groter eiland. Heb ik de vorige keer toen ik er was niet zo heel veel van gezien. Misschien kan ik dat vandaag inhalen.

Statia
En hier is ze weer, live vanaf St. Maarten. Nouja, niet live, want ik zit hier nu wel te tikken, maar ik kan dit bericht pas publiceren als ik weer op Curaçao of misschien zelfs terug op dushi Boneiru ben.

Mijn bezoek aan Statia is me een stuk beter bevallen dan vorig jaar. Vorig jaar mei had ik ook al de eer om dit eiland te mogen bezoeken in het kader van het geven van voorlichting. Dat was nu ook weer het geval. Alleen zat er de vorige keer een hele vervelende mijnheer in de zaal die het behoorlijk verpestte voor ons. We werden beschuldigd van discriminatie en wat al niet meer en konden er haast niet meer tussen komen om ons verhaal fatsoenlijk te doen. En dat moest ook nog eens in het Engels, wat het extra lastig maakte.
Ook deze keer zat de zaal helemaal gevuld, en werden er veel kritische, maar over het algemeen toch wel positieve vragen gesteld. Ook deze keer weer met de tv-ploeg aanwezig, maar dat is hier heel gewoon (voor mij echter niet, ik geloof niet dat ik mezelf graag op tv voorbij zie komen). De mensen praten hier dus Engels, maar dan wel het Caribische Engels. Door een microfoon, waarvan het geluid soms wat wegvalt en met wat geroezemoes op de achtergrond is dat toch best lastig te verstaan c.q. begrijpen. Gelukkig zat ik gisteravond in het panel naast de Commisioner, die mij af en toe influisterde wat de vraag nu eigenlijk was (want men mag zichzelf hier ook graag horen praten). Maar genoeg over werk.

Omdat ik met “bekenden” vloog, te weten de office-manager RCN Saba en twee mensen van Politie en Veiligheid, kon ik mooi weer meerijden naar RCN op Statia. Eerst reden we nog even langs mijn hotel, the Quill Garden, echt fantastisch!, om mijn koffer af te zetten. Daarna dus naar RCN, waar ik eerst in het winkeltje tegenover wat speculaasbrokken kocht, mijn avondmaaltijd. De dag daarvoor bestond mijn avondmaaltijd uit wat chips, gaat lekker! Maar domweg niet genoeg tijd om een fatsoenlijke warme maaltijd te nuttigen. Na de townhallmeeting zijn we nog met een stel wat wezen drinken bij de Chinees.

Nou, kwam niet eens toe aan het verhaal verder af te maken, allemaal bekenden (collega's) hier op het vliegveld op St. Maarten. Gezellig hoor, we zitten nu met z’n zessen te wachten op Curaçao. En daar komen nog twee collega’s aan, die wachten hier al 4 uur op Curaçao. Het vervolg komt nog wel.

Groeten van Saba

2010-10-28T08:57:00.000-04:00

Een bericht, getypt op Sint Maarten.
Ik ben dus op doorreis, op weg naar Saba. Vanmorgen om 8.30 uur in zo’n mini-vliegtuigje van Bonaire naar Curaçao, vervolgens het vliegtuig van 10.00 van Curaçao naar Sint-Maarten en daarvandaan verder naar Saba. Ik zou meer dan 5 uur moeten wachten op Sint-Maarten, maar misschien is er nog een plekje vrij in het vliegtuig dat via Sint-Eustatius naar Saba gaat over anderhalf uur. Wat een gereis zeg.

Het doel van deze reis is om vanavond bij de zogenaamde townhallmeeting aanwezig te zijn. Dit is een voorlichtingsbijeenkomst, zoals de naam al doet vermoeden, in het gemeentehuis, tenminste daar ga ik vanuit. Net zoals we een paar weken geleden een themaweek onderwijs hadden op Bonaire, wordt nu op Saba en Sint-Eustatius voorlichting over onderwijs gegeven. Ik heb geen hele presentatie voorbereid, de bedoeling is dat ik alleen vragen zal beantwoorden over de studiefinanciering. Halverwege november zal ik met twee collega-voorlichters uit Groningen de echte voorlichting gaan doen op deze eilanden. Ben eerlijk gezegd wel een beetje zenuwachtig, omdat het in Engels moet. En dat is nou niet echt mijn sterkste kant. En het zou me ook niet verbazen dat me toch op laatste moment gevraagd wordt korte presentatie te geven. Dus ik ga zometeen nog maar even wat dingen op papier zetten.

En om nog maar even verder over het werk te schrijven, daar had ik eigenlijk mee moeten beginnen, de eerste mijlpaal is bereikt! De studiefinanciering aan de studenten van Bonaire voor de maand oktober is deze week uitbetaald. De studenten schijnen daar erg enthousiast over te zijn, het kwam namelijk regelmatig voor dat ze hun geld pas aan het begin van de volgende maand kregen. “Mijn” eerste succesje geboekt dus. Het had wel de nodige voeten in de aarde en ik durf ook nog niet helemaal de publiciteit ermee te zoeken (want wie weet gaat het volgende maand toch nog fout). Maar misschien gok ik het erop en laat ik alsnog even persbericht uitgaan.

Even weer terug naar de townhallmeeting. Die is dus vanavond op Saba. Morgen vlieg ik dan naar Sint-Eustatius, ook wel Statia in de volksmond, om daar morgenavond te townhallmeten. En dan vrijdag weer terug naar huis. De meiden vonden het helemaal niet leuk dat ik weg ging en Theo geloof ik ook niet. Sinds hij zijn duikbrevet heeft gehaald, heeft hij nog niet weer kunnen duiken, wegens gebrek aan een buddy. Ook qua timing is het wat lastig voor hem, nu hij ook de kinderen naar en van school met halen en brengen. Het leven van een huisman hier valt niet mee hoor!

Daarnaast hadden we ook nog wat ongemakken in huis. Op onze slaapkamer was een nieuwe airco geïnstalleerd, omdat de vorige eigenlijk te klein was om de grote slaapkamer te kunnen bedienen. Nu hadden we daar eigenlijk geen problemen mee, maar goed, er kwam dus een nieuwe. Dat ding maakte af en toe behoorlijk veel herrie. Nu heb ik daar niet zoveel problemen mee, ik slaap wel door. Theo daarentegen…hebben we gelukkig een klamboe, zodat hij niet meer gek wordt van de muggen, is er zo’n lawaaige airco. Ook deze airco is gisteren weer vervangen, met als gevolg dat we er nu een hebben die nog net zoveel lawaai maakt, of misschien nog wel meer, en vervolgens ook de temperatuur niet constant kan houden. Gaat lekker. Bovendien hebben we ook nog last van lekkage. Van de week regende het weer even heel erg heftig, en vervolgens stond de halve logeerkamer blank. Worden we ook niet blij van. Zaterdag komen Akke en Ina, dan moet de vloer daar natuurlijk wel droog blijven.

Zo, ik ga nog maar even mijn Engels oefenen, misschien later meer informatie vanaf de bovenwinden.

En ondertussen is het donderdagochtend en zit ik te typen in mijn cottage op Saba. Ik kon gisteren toch een vlucht eerder nemen, dus ben via Statia op Saba aangekomen. Ik zat weer direct achter de piloten in het vliegtuig, 2 hele jonge mensen!, dus had prachtig uitzicht. Op Statia stapte Eric, die van RCN Bonaire ken, die was ook op weg naar Saba. Op Saba aangekomen, na weer een spectaculaire landing, zat het taxi-busje al vol. Maar gelukkig waren er nog 2 mensen die als delegatie kwamen en konden we meerijden met de office-manager van RCN die hen kwam ophalen. Na eerst deze mensen afgezet te hebben bij hotel kwamen bij RCN, waar Fleur al druk bezig was met presentatie en ik direct aan het werk gezet werd. Was toch goed idee als ik ook kort wat zou vertellen (zie je wel).

Alle kamers van het hotel waar ik logeer zaten vol, wat betekende dat ik de cottage kon betrekken. Een schattig klein huisje, een paar 100 meter van het hotel af.

De voorlichtingsbijeenkomst ging goed, de zaal zat helemaal vol, het werd ook opgenomen zodat het later uitgezonden zou worden op tv. Mijn engels blijft een beetje stotterig, goed blijven oefenen. Weer veel vragen over studiefinanciering, heb de eerste onduidelijkheden weg kunnen nemen een aangekondigd dat we in november weer terugkomen en dan uitgebreide voorlichting zullen geven.

Vannacht heerlijk zonder airco geslapen, het is hier zo rond van 25 graden schat ik. Lekker hoor :-) Vanmiddag op naar Statia. Maar nu eerst een hapje eten.

Champion

2010-10-25T21:09:00.000-04:00

Hieronder een kort beeldverslag van de Duo Xtreme. Het verslag in woorden van Theo himself volgt later.

En goed nieuws: de postbode heeft eindelijk ons huis gevonden. Vandaag mocht Pascal post ontvangen van Akke en Ina, fam. van Veen, fam. Davelaar, Patricia, fam. Mientjes en fam. van Bergen. Leuk! Mocht je trouwens (nog) een keer post willen versturen, dan volstaat El Pueblo # 13 Bonaire. Houd er wel rekening mee dat wij in januari al weer terugkomen ;-)

En dan hier de foto's:

Voor de start

De start

Water onderweg

Net over de finish

De winners

De huldiging (met prijzengeld!!!)

Dorien en een Winner!

2010-10-24T21:22:00.000-04:00

Eigenlijk heb ik nu te veel drank op om nog een behoorlijk verhaal te kunnen publiceren, maar gelukkig redt Dorien mij uit de brand met haar ingezonden stuk, wat ik jullie niet wil onthouden. En verder: Theo heeft vandaag gewonnen met zijn maatje Carla!!! Super hoor, verslag volgt later. Maar nu dus eerst de bijdrage van Dorien. En wat betreft de post, tot nu toe 2 enveloppen mogen ontvangen voor Pascal: van vriendinnetje Imma en van haar klas. De rest is blijkbaar nog onderweg, wie weet ontvangen we dat nog voor januari....

Maar nu dus de bijdrage van Dorien:

OK, op verzoek van Monix hierbij een verhaaltje van mij.
Ik ben van 12-19oktober op bezoek geweest in het verre Caribisch Nederland. Dat klinkt prachtig, maar eigenlijk ben ik gewoon op vakantie in eigen land geweest.

Het was een heerlijk warm weekje, super gezellig, maar met een naar bijsmaakje helaas. Laat ik daar mee beginnen, dan wordt het verhaal alleen maar beter...
Op dag 2 had ik een scooter gehuurd en nadat ik 's ochtends een heel mooi rondje over de noordkant had gereden wou ik nog een rondje zuid doen. Helaas kwam daar weinig van want ik werd vlak buiten Kralendijk beroofd terwijl ik op mn scooter zat en een foto wou nemen. Vlak voor me stopte een auto en de gozer die me een half uur eerder om een vuurtje had gevraagd (en ik snel was doorgereden omdat ik het niet vertrouwde) stapte uit en voordat ik het in de gaten had greep ie mijn (Theo´s) rugzak uit de bak achterop. Ik ben nog achter ´m aangerend met als enige resultaat verbrande voeten van het hete asfalt. Door de snelle aktie van een kytesurf-bikkel was de politie snel ingeschakeld en zijn de daders vlot gepakt! De rugzak incl. mijn mobi is weer terug, maar allerlei andere dingen niet, wat me nu een hoop gedoe bezorgt. Maar die klojo van een rastafari zit voorlopig mooi vast. Dit is niet bepaald goede PR voor Bonaire, maar ik zeg er meteen bij dat ik behoorlijk gerustgesteld werd door het totale optreden van de politie!

Hmm, toch nog wel een lang verslag over zo´n rotmoment, gauw verder met beter nieuws. O nee, nog 1 ding: de muggen! Ik vond dat Monique wel heeeel erg zeurde op haar blog over het ongedierte en ik dacht dat het aan zee toch niet zo heel vreselijk kon zijn. Maar het was écht erg, gelukkig hebben ze ook op Bonaire mooie vliegenmeppers en ik heb dan ook heel wat afgeknetterd in El Pueblo.

Op mijn eerste dag ben ik 's ochtends meegeweest naar het dierenasiel, met Theo en Pascal en haar klas. Aangezien ik in Zuidwolde als vrijwilliger in het asiel werk vond ik dit wel even leuk en interessant om te zien.
Diezelfde middag hebben Monique en ik onze eerste geweldige "dive experience" gehad. Als je een heel klein beetje waterrat bent: DOEN !!!
Ook een uurtje surf-babe spelen was geweldig. Het was even wennen om na zoveel jaren weer op zo´n plank te staan, maar met een plank waar bijna een auto op paste was het goed te doen. Theo leert het zo ook nog wel! Dat was een heerlijke zaterdag, bij Sorobon, voor het echte tropische gevoel met prachtig zandstrand, wuivende palmen en relaxed terras.
Zondags zijn we naar Washington Slagbaai Nat.Park geweest. Met, nu de hoogste berg van Nederland, de Brandaris -iets van 240m hoog. Prachtige ruige rotskust aan de ene kant en aan de andere kant mooie duik-en snorkelplekken. Wederom een fantastische vakantiedag (op die linke leguanen na dan).

Bonaire was ongeveer wel wat ik ervan verwacht had, qua groen en qua mooie waterwereld. Wat me opviel is alle rommel langs de wegen, maar ook langs de kust zoveel aangespoelde troep, er staan vele huizen te koop maar ook nog zoveel nieuws in aanbouw. In het dierenasiel hoorde ik dat iedereen hun huisdier gratis mag laten steriliseren/castreren, maar bijna niemand maakt daar gebruik van. "Het interessert ze gewoon niet". Da's dan weer niet Nederlands: want als het gratis is, staat men hier gelijk in de rij.... Dat vond ik allemaal wel opvallend en erg jammer.

Tot slot: Ik wist niet dat ik een all-inclusive pakket geboekt had, maar zo mag ik het wel noemen. Ik had nooit gedacht dat ik nog es zoveel met Theo op pad zou gaan ;) Masha danki voor alle taxi-ritjes, reisbegeleiding, geestelijke en financiele bijstand, maar vooral voor de gastvrijheid en gezelligheid!!! Die gekke blonde meiden kende ik ook nog niet echt goed, maar we hebben HOPI PRET gehad dacht ik zo! Vriendinnetje Monix heb ik uiteindelijk het minst gezien.. maar ja, dat is het lot van de kostverdiener... Gelukkig wel leuk samen gedoken en samen lekker gegeten en geborreld!

Uiteindelijk een HEEEEEEEEEEERlijke week met een verhaal dat het goed doet op feestjes zeggen ze dan.
Ayoooo
Dorien

We zullen het meemaken

2010-10-20T20:44:00.000-04:00

En wat hebben we de afgelopen dagen allemaal weer meegemaakt? Dat is hier op RCN trouwens een gevleugelde uitspraak: we zullen het meemaken. Dat slaat natuurlijk op allerlei verrassingen waar je hier dagelijks mee geconfronteerd wordt. Rechtszaken die als een konijn uit de hoge hoed worden getoverd, netwerken die om de haverklap uitvallen, gemaakte afspraken die toch anders werden begrepen, om maar een paar dingen van afgelopen week te noemen. Maar het werken hier is nog steeds leuk hoor, nouja, leuk is niet altijd het goede woord, leerzaam kan ik beter gebruiken. Als het goed is, vindt eind deze maand de betaling van de studiefinanciering aan studenten plaats. Als dat goed verloopt, is deze maand qua werk voor mij geslaagd!

Wat zeker geslaagd was deze week, was het bezoek van Dorien. Jammer dat ik niet wat meer vrij heb kunnen nemen, maar heel gezellig dat ze er was. Ze heeft verschillende kanten van Bonaire gezien, misschien wil ze daar zelf nog wel wat over vertellen. Dus Dorien, bij deze een uitnodiging: wil je als gastschrijver een stukje op mijn blog schrijven?

Wat ook leuk was, was om op de receptie van Henk Kamp, onze nieuwe minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, aanwezig te zijn. Door zijn nieuwe functie heeft hij afsch eid moeten nemen als Rijksvertegenwoordiger. Ik heb hem natuurlijk maar kort meegemaakt hier op Bonaire, maar heb wel de indruk dat hij heel veel voor de eilanden van Caribisch Nederland heeft betekend. De gezaghebber van Bonaire had een erg leuke speech, gaf bijvoorbeeld aan dat Henk de goede man was voor Werkgelegenheid, nu hij ervoor gezorgd heeft dat er ruim 500 mensen bij RCN werken.

En ik heb een fiets gekocht, een stoere mountainbike. Ten eerste fijn om zo wat meer beweging te krijgen, ten tweede was het toch wel onhandig om “maar” 1 vervoermiddel te hebben, Theo bleef heen en weer rijden om ons te halen en brengen naar school en werk.

Verder zijn de fruitvliegjes nog in grote getale aanwezig. Moet de citroen binnenkort echt even gaan uitproberen Marja! Hoewel ik twijfel of dat werkt, want het is niet zo dat ze, zoals fruitvliegjes naar mijn mening behoren te doen, rond het fruit blijven rondvliegen. Dat staat netjes in de koelkast. Nee, die stomme beestjes hebben het hier op ons voorzien, en proberen het liefst in je wimpers, neus of mond te kruipen. Ook de muggen blijven aanwezig. Gelukkig hebben we nu wel een klamboe op de slaapkamer, dat maakt het een stuk aangenamer. En de kinderen lijken er ’s nachts geen last van te hebben. En de gewone vliegen (of op z’n goed Gronings: muggen) hebben ons huis nu ook ontdekt.

Een vooruitblik: zondag gaat Theo meedoen aan de Duo Xtreme. Zoals je al uit de naam kunt halen, een extreem zware mountainbiketocht, die je als duo moet afleggen. Het is hem deze week gelukkig nog gelukt hier een maatje voor te vinden. En niet zomaar iemand, nee, de Antilliaanse kampioene MTB-en. Morgenochtend gaan ze bij het krieken van de dag samen een gedeelte van het parcours afleggen, zodat ze gelijk ook kunnen zien of ze aan elkaar gewaagd zijn. We zullen het meemaken!
En zondag houden we een bbq, nog voor mijn verjaardag. Daarvoor wat vrienden/collega’s uitgenodigd. Wordt vast heel gezellig. We zullen het meemaken!

41 jaar op Bonaire

2010-10-17T20:48:00.000-04:00

Een bijzondere ervaring, om te verjaren in Caribisch Nederland. Er hingen mooie ballonnen en een zelfgemaakte slinger met "gefeliciteerd" in de kamer. Dorien was lekker creatief met de kinderen bezig geweest. Ik had laatst een mooi Bonairiaans soort Aap-Noot-Mies gezien, wat me wel leuk lijkt om als aandenken aan Bonaire mee te nemen. Die hadden zij voor me nagetekend, echt heel mooi geworden. Dus ik heb nu in ieder geval een zelfgemaakte versie. En van Dorien had ik de proefduiken al als verjaardagscadeau gekregen.

Nadat we met Rob en Ciska en hun jongens weer via Skype hadden gekletst (yes, we hebben internet!) zijn we naar Nationaal Park Washington Slagbaai gegaan en hebben we daar de dag doorgebracht. Prachtige ruige oostkust, lekker gesnorkeld aan de westkust en in het binnenland bij een poel wel heel erg enthousiast begroet door verschillende leguanen. Dat hoeft voor mij niet zo nodig, dat ze op je afgerend komen. Hierbij nog wat ploaties van vandaag. Dorien is nu (nouja, nu niet meer, duurde zo lang met foto's uploaden) de kinderen aan het voorlezen en dan gaan we zo nog even lekker aan de Malibu-jus op het dak, onder de vallende sterren.

My first DIVE!!!

2010-10-13T22:10:00.000-04:00

Geheel onverwachts heb ik, samen met Dorien, vanmiddag mijn eerste duiken gemaakt. De eerste in het kleine zwembadje, de tweede in het zwembad van 3,5 m diep en toen de zee in. GAAF!!!

Lang geleden

2010-10-12T08:04:00.000-04:00

Het is voor mijn gevoel al weer een hele tijd geleden dat ik heb geschreven. En dat heeft alles te maken met verhuizingen. Ten eerste natuurlijk onze eigen verhuizing naar ons paradijsje met kriebelbeestjes. Terwijl ik dit typ, hang ik op ons lounchebed, wordt de maan in de zee weerspiegeld en heb ik net nog even lekker gezwommen in ons eigen zwembadje. De muggen zijn er helaas nog steeds, en in grote getale, maar ik lijk er wat immuun voor te worden. Theo smaakt daarentegen nog steeds heerlijk. Hoe grondig de inspectie van de slaapkamer ook is voordat we gaan slapen, elke nacht word ik wel weer wakker omdat het licht aangaat en Theo op jacht is naar de muggen die hem uit zijn slaap houden. Dus aanstaande gasten, wees gewaarschuwd en neem vooral anti-muggenspul mee. Mocht je trouwens nog langs willen komen, we zitten reeds volgeboekt in de volgende perioden: Dorien van 12 tot 19 oktober (morgen dus, joepie!), Akke en Ina van 30 oktober tot 6 november en Rob en Ciska van 6 december tot 14(?) december. Maar goed, ik dwaal af, ik was aan het vertellen waarom het voor mijn gevoel al weer zo lang geleden is dat ik wat had geschreven en dat komt dus enerzijds door onze verhuizing en we hier nog steeds geen internet hebben (dat zou vorige week al worden geregeld, maarja, zo gaat dat hier dus…) en anderzijds met de verhuizing op het werk. De RCN groeit uit zijn (haar?) voegen, dus de unit OCenW werd vriendelijk verzocht zich elders te gaan vestigen. Nou zijn wij de beroerdste niet, dus na eerst een locatie te hebben afgekeurd (12 medewerkers in een etalage ging zelfs ons wat te ver), stemden we in met kantoorruimte wat buiten “Playa”, wat overigens de stad betekend, ik dacht altijd dat het dan over het strand ging. De wijze les hieruit is dat je nooit moet verhuizen voordat ICT de boel getest heeft. Er was al wel aangegeven dat aansluiting op het netwerk van RCN de eerste dag, of eigenlijk alleen de eerste ochtend, nog niet beschikbaar zou zijn. Het resultaat is dat we nu al meer dan een week zonder internet zitten en nog niet iedereen een computer heeft. Gelukkig dat ik af en toe nog even kon uitwijken naar het kantoor van de studiefinanciering, maar ideaal is het dus absoluut niet. Maar hopen dat we deze week in ieder geval internet krijgen.

Vandaag was een speciale werkdag, want de eerste dag dat veel mensen in dienst van RCN zijn gekomen. Waaronder ook “mijn” drie medewerkers van studiefinanciering. De dag begon met een gezamenlijk ontbijt voor circa 300 mensen, op de parkeerplaats van RCN. Partytenten voor schaduw, maar ook dan nog erg warm! Uiteraard de nodige toespraken. Vervolgens zijn we met ons team naar onze nieuwe kantoorruimte gegaan en hebben daar over wat zaken gesproken. Na de lunch zijn we met z’n allen naar het pand van studiefinanciering gegaan. Zij blijven daar nog zitten totdat er een ruimte beschikbaar is waar het hele team van OCenW terecht kan. Dit moet dan wel centraal gelegen zijn, omdat ook een baliefunctie moet worden geboden. Die verhuizing zal ik waarschijnlijk wel niet meer meemaken.

Het weekend stond uiteraard in het teken van 10-10-10. Gisteren zijn we naar de welkoms-familiedag van RCN geweest, was er een bezoek van de voormalig staatssecretaris mevrouw Bijleveld (of van Bijsterveld, ik haal deze twee dames steeds door elkaar), waarvan ik de toespraak net had gemist omdat ik Theo en de kinderen terugbracht naar huis, een theateroptreden van Chameleon en van de boysband Cachet de luxe. Zaterdagavond zijn we ook naar Playa geweest, waar om iets voor 0.00 uur de vlag van de Nederlandse Antillen werd gestreken. Ik vond de sfeer vrij gelaten, had toch wat meer emotie van de mensen hier verwacht.

En de rest van de week ervoor? Heerlijk twee dagen vrij geweest, Theo heeft zijn duikbrevet gehaald (gezocht: buddy!), Lisanne heeft drie ochtenden aan een surfclinic meegedaan en haar surfbrevet gehaald en Pascal is 6 jaar geworden. Helaas geen boottochtje met de glassbottomboat die dag, want de eigenaar zat in Nederland. Dus dat staat voor komende week op het programma, als Dorien er ook is. En voor alle mensen die een kaartje hebben gestuurd voor Pascals verjaardag: er is nog niks gearriveerd. Ik zal morgen even bij het postkantoor langsgaan, wellicht dat daar nog wat ligt.

Genoeg voor nu, ik hoop echt snel thuis internet te hebben zodat ik wat vaker wat kan publiceren en vooral ook jullie mail persoonlijk kan beantwoorden. Want dat schiet er nu echt bij in, excuses! Ook Lisanne zal dan vaker wat kunnen publiceren op haar blog. En misschien dan eindelijk eens Skypen.

foto's

2010-10-07T12:15:00.002-04:00

Voor de mensen die de link gemaild hebben gekregen: er staan weer foto's klaar.

Een paradijs met kriebelbeestjes

2010-10-04T08:58:00.000-04:00

Het is nu zaterdagavond en dus hebben we onze eerste dag en nacht erop zitten in ons nieuwe optrekje. Het is hier werkelijk fantastisch! Net alsof we op vakantie zijn, die dan nog drie maanden duurt. Het huis ligt wel een beetje in de kunuku, knoek, mondi of hoe ze dat hier maar noemen. Het is zo ongeveer het allerlaatste huis van de bebouwde kom. In onze “straat” staan nog vijf zulke huizen, maar die zijn, op die van onze buren na, die vandaag zijn aangekomen, niet bewoond. De mensen hiernaast, 5 real American (O my God, it’s really awsome here!), zijn hier overigens maar voor een week naar wij hebben begrepen.

Wat vooral zo lekker aan dit huis is, is dat er een grote overdekte porch is en een zwembad als het ware op het terras. Ook is er een groot dakterras, waar je heerlijk in de wind kunt zitten. Verder is het huis zelf ook heel mooi, we zijn de eerste bewoners, alles is nog spiksplinternieuw.

Gelukkig zijn er een stuk minder muggen. Daar werden in het appartement echt gek van op het laatst. Natuurlijk zijn de muggen hier wel, maar niet in zulke grote getale. Helaas hebben we voor de muggen wat anders in de plaats gekregen: fruitvliegjes. Je weet wel, van die ieniemienie vliegjes die boven je fruitschaal rond dwarrelen als het fruit lekker rijp is. Hier hebben ze een voorkeur voor mensen geloof ik. En wat kunnen die rotvliegjes kriebelen zeg! Komt ook nog eens bij dat ze het liefst in je gezicht zitten, met als favoriete plekje in je neus, je oren of lekker irritant vlak voor je ogen blijven rondvliegen.

En zojuist is hier een hele zwerm vliegende mieren neergestreken. Honderden van die beestjes, overal. Er zit een tijdschakelaar op de verlichting in het zwembad, die tot nu toe nog onvindbaar is voor ons. Met als gevolg dat vanochtend het hele bad vol motjes en vliegjes zat. Vandaag op zoek geweest naar een netje, maar niet geslaagd. Dus vanmiddag zijn Lisanne en ik met het zeefje uit het putje van het zwembad en de vergiet aan de slag gegaan. Het grootste gedeelte er wel uit kunnen vissen. Maar nu ligt het hele bad echter weer vol met verzopen vliegende mieren. Hard werken hier hoor!

Over werken gesproken. Daar ook nog even een korte terugkoppeling over. Ik heb me deze eerste maand vooral bezig gehouden met zorgdragen dat “onze” eerste betaling in oktober goed gaat verlopen. Dat was nogal een geswitch tussen scenario a, b en c, maar is vooralsnog toch b geworden. Vooralsnog, want de betaling zal pas daadwerkelijk plaatsvinden zo rond de 23e. Het zou dus best nog scenario a of c, en dan vervolgens toch weer b kunnen worden, haha. Daarnaast heb ik getracht een beeld te krijgen omtrent het geschil tussen de verschillende partijen voor wat betreft verstrekte studieleningen: in de vorm van een subsidie, voorschot of van alles wat. Uiteraard me er niet inhoudelijk in gemengd en er geen oordeel over gegeven. Dat had ik in een andere zaak wel, wat door “Groningen” niet echt op prijs werd gesteld. Was achteraf gezien ook niet zo handig van mij om dat zonder afstemming te doen. Maarja, voor mij is het ook een leerproces. En ik vind het nog steeds fantastisch dat ik deze kans gekregen heb en me zo te kunnen ontwikkelen. Deze maand heb ik ook veel tijd gestoken in de overgang van het personeel die nu de studiefinanciering uitvoeren. Zij zullen per 10-10 in dienst van de Rijksdienst Caribisch Nederland (ik blijf het een mooie naam vinden) komen en de stichting waar ze nu voor werken dus verlaten. Ook dat is een proces wat de nodige aandacht (van mij) nodig heeft. Tenslotte stond deze week vooral in het teken van aftasten en relatiebeheer. Dat ligt me ook wel geloof ik, ik vind het in ieder geval leuk om te doen. Kost hier overigens wel veel meer tijd dan in Nederland. Het eerste half uur ben je zo kwijt met socializen, zoals ze dat hier noemen. Ik sprak vorige week de gedeputeerde die in Nederland was geweest op werkbezoek, en die verbaasde zich erover dat het zo zakelijk was: je voorstellen en gelijk over tot punt 1 van de vergadering. Dat gaat hier dus ietsje anders, en daar moet je in je agenda wel rekening mee houden.

Morgen staat voor ons in het teken Klein Bonaire. Theo en Lisanne doen dan mee aan de “10th swim to Klein Bonaire”. Klein Bonaire is een, de naam zegt het al, klein onbewoond eilandje, gelegen op zo’n 800 meter voor de kust van Bonaire. Best stoer van mijn grote kleine meid dat ze daar aan mee doet. Want 800 meter, dat is toch behoorlijk wat baantje trekken in een zwembad. En hoe dat is verlopen? Dat kunnen jullie hieronder lezen, want ik kan wat ik tot nu toe heb geschreven, nu op zaterdagavond toch niet meer publiceren.

Ondertussen is het nu maandagochtend. Ik was van plan gisterenavond nog over de zondag te schrijven, maar toen we thuis kwamen, stonden de kamer van Lisanne en Pascal en de logeerkamer blank. We hadden de ramen open laten staan, want het waaide zo lekker door. Maar terwijl we weg waren, begon het te hozen, met als gevolg dat het inregende en Theo en ik de rest van de zondagavond al dweilend op onze knieën hebben doorgebracht. Nouja, gelijk de vloer lekker schoon zullen we maar zeggen.

De ochtend begon ook al nat, voor Theo en Lisanne dan. Want zoals gezegd deden ze mee aan de 10th Swim to Klein Bonaire. Om 7 uur stonden ze al klaar, maar vanwege o.a. het weer duurde het tot na achten voordat ze konden starten. Wij halen blijkbaar het meest extreme in Bonaire naar boven: het was in september nog nooit zo warm geweest, er was nog nooit zoveel regen gevallen, er waren nog nooit zoveel muggen geweest. We vrezen dan ook een witte kerst hier dit jaar ;-). Ook tijdens de Swim to Klein Bonaire weer iets bijzonders: nog nooit zulke hoge golven en de wind vanaf de verkeerde kant. Ze hebben er uiteindelijk ongeveer een uur over gezwommen. En Lisanne heeft alles zelf gezwommen, niet onderweg aan een bootje gehangen of bij Theo op de rug. Wat was ik trots op haar! Ze was wel helemaal kapot toen ze weer terugwaren, er kwam geen woord meer uit. In de auto terug viel ze in slaap. Aandoenlijk.

De rest van de dag hebben we bij ons nieuwe huis doorgebracht. Het was echt Nederlands weer, beetje druilerig, maar gelukkig wel met een Caribische temperatuur. ’s Avonds zijn we nog even naar de vlaggenparade wezen kijken, in het kader van de Regatta-week, het jaarlijkse zeilfestijn. De hele week zijn hier allerlei activiteiten. Maar ook dat viel een beetje in het water.

Ook qua werkplek ben ik vandaag verhuisd. Het RCN groeit zo enorm op het moment, dat huisvesting een probleem is. We hebben nu een kantoorpand gehuurd, iets buiten de stad, maar aan de goeie kant gezien vanaf ons huis. Dus gelukkig heb ik nu ook een eigen bureau. Vrijdag zijn alle spullen overgebracht, maar de pc’s en telefoons zijn nog niet aangesloten. Gelukkig had ik mijn eigen netboekje meegenomen en ondetussen een plek gevonden waar een internetaansluiting zit. Wat moet een mens toch zonder tegenwoordig…

Volgende keer hopelijk weer foto’s!

Bijzonder Bonairiaans

2010-10-01T08:19:00.000-04:00

Wat is hier gewoon, maar voor ons (Nederlanders) bijzonder? Een aantal dingen die ons deze maand (ja, we zijn hier al weer een maand!) zijn opgevallen:

1. Bibliotheek
Weet je nog, dat je vroeger als je boeken haalde van de bibliotheek, voor in het boek zo’n stempelkaart zat, waar een datum op werd gestempeld wanneer je het boek weer moest terugbrengen? En dat de bibliothecaresse een kaartenbak had, waarin jij een kaartje had, waarop werd bijgehouden welke boeken je had geleend? Zo gaat het hier nu dus nog steeds. Niks geen geautomatiseer, het gewone handwerk. Werkt prima. In de bieb staan overigens wel computers, waar je gratis kunt internetten.

2. Cruiseschepen
Hoewel het seizoen voor de cruiseschepen nog niet echt geopend is (het is immers nog orkaanseizoen) hebben we toch het geluk gehad zo’n enorme jongen voor de deur aangemeerd gehad te hebben. De Emerald Princess, met ruim 3.000 passagiers aan boord. Toen we ’s ochtends wakker werden, stond onze hele straat vol met taxi-busjes. Want om ongeveer 11 uur zou het schip aankomen. Een enorme stroom mensen kwam van de boot en wandelde in de richting van het centrum, waar voor de gelegenheid allerlei kraampjes stonden. Het anders zo rustige Kralendijk veranderde in een gezellig, levendig stadje.

3. Boodschappen
Ik had al eerder geschreven dat boodschappen hier over het algemeen erg duur zijn. En niet alleen dat, het assortiment, vooral qua groente en fruit, is ook beperkt en erg afhankelijk van wat er op het eiland aangekomen is. Je kunt maar beter niet van tevoren gaan bedenken wat je wilt gaan eten.

4. Televisie en radio
Ik ben hier al op televisie en op de radio geweest. Als je ergens voorlichting over wilt geven, dan maak je daarvoor gewoon een afspraak om in de uitzending te komen. Dus zo bijzonder is het hier niet op tv te komen. Maar ik vond het wel bijzonder. Heb het helaas zelf nog niet kunnen zien, we hebben nog steeds geen tv.

5. Cactussen
Ook de natuur is hier heel anders dan in Nederland natuurlijk. Opvallend en bijzonder zijn de enorme cactussen die hier groeien. Behalve dat ze hier een soort van “bos” vormen, worden ze ook gebruikt als erfafscheiding (en dan met name om de geiten uit je tuin te houden). Die geiten zijn er ook grotendeels verantwoordelijk voor dat het landschap hier zo stekelig is, ze vreten alles wat niet stekelig is.
Behalve de flora is ook de fauna hier een lust voor het oog, en dan met name de vogels. Geweldig, die pelikanen, fregatvogels (klopt Henk!) en papagaai-achtigen.

6. Bekende personen
Bonaire is natuurlijk maar een klein eiland. Ons kent ons. Maar ook als er bekende personen op het eiland zijn, zoals laatst Carice van Houten, is dat meteen bekend.

7. Chinees
“O, dan moet je dat even bij de Chinees halen”. Wij denken dan gelijk aan babi pangang. Maar hier wordt dan gedoeld op de winkels die door Chinezen worden beheerd. Daar is werkelijk van alles (veel rotzooi!) te koop.

En dan vergeet ik nu ongetwijfeld nog een boel dingen. Maar dat komt vast later in onze verhalen nog wel ter sprake. Ik denk trouwens dat er de komende dagen even wat radiostilte van onze kant zal zijn. Maar laat dat vooral geen belemming van jullie kant zijn om ons te mailen en op de hoogte te houden van de gebeurtenissen in Nederland. We gaan vandaag verhuizen (YES!), maar ik verwacht niet dat we de eerste dagen dan gelijk al een internetverbinding zullen hebben. Dat is deze week aangevraagd, met duurt 5 tot 10 werkdagen. Met de wetenschap dat dit weekend de Regatta, een groot zeilfestijn met allerlei activiteiten daaromheen, start, denk ik niet dat we snel aangesloten zullen zijn. Volgende week hebben de kinderen ook vakantie en zal ik ook een paar (mid)dagen vrij zijn. Hoewel dat voor mijn werk natuurlijk helemaal niet uitkomt. Maarja, ik moet natuurlijk ook een beetje genieten van de tijd dat ik hier ben :-)

Nieuw adres

2010-09-27T20:22:00.001-04:00

Het huurcontract is van onze kant getekend! Op veler verzoek ons nieuwe adres vanaf 1 oktober:

Kaya Santa Barbara Abou 40
El Pueblo # 13
Bonaire

Ik weet niet in hoeverre de postbode dit weet te vinden. En nee, dit is geen grapje! Het is hier sowieso altijd spannend of de post wel aankomt, en dit zijn nieuwe huizen, dus of dat in de postroute van de postbode is opgenomen... Ik zou zeggen, probeer het eens uit. Een goede reden om het te proberen is bijvoorbeeld dat Pascal 6 oktober jarig is (hint, hint).

Op de blog van Lisanne (zie de link hier rechts) staan trouwens wat foto's van ons bezoekje aan de Donkey Sanctuary. Best heftig als er zo'n 30 ezels op je afstormen!

Vandaag was weer een werkdag met vele nieuwe uitdagingen om het zo maar te noemen. Kwam er bijvoorbeeld achter dat een gedeelte van de studenten van de bovenwindse eilanden geen bankrekening heeft, en dus een zogenaamd Mandaat krijgen, waarmee ze vervolgens hun geld cash kunnen ophalen bij de "Ontvanger" van het eiland. Hmm, hoe gaan we dit weer eens oplossen?

Theo op Bonaire

2010-09-26T22:04:00.001-04:00

Zo de kop is eraf. De eerste weken op Bonaire overleefd. Na de eerste dag had ik dat niet verwacht. Na ongeveer 10 uur opgepakt te zitten in een veel te kleine ruimte en ook nog proberen om wat slaap te pakken stap je vervolgens zo vanuit het vliegtuig in de warme klamme lucht van Bonaire. Heb nog geprobeerd om een foto van het vliegtuig te maken, maar de lucht was zo vochtig dat de lens direct besloeg. Gelukkig stond ons vervoer naar ons appartement klaar dus konden we vrij vlot nog even proberen wat te slapen. Dit lukte wonderwel dus na een nacht die 6 uur langer duurt dan een normale nacht en waarin ik totaal ongeveer 4 uur geslapen heb brak eindelijk het lang verwachte moment aan dat onze eerste dag op Bonaire begon. Dat was nog even een schok omdat ons contactpersoon voor ons appartement zo vriendelijk was geweest om de airco op ca 21oC te zetten was het toch lastig om vanuit deze ruimte de niet geconditioneerde kamer binnen te stappen. Na deze barrière genomen te hebben was het tijd om met de volgende verrassing van Bonaire kennis te maken, muggen! Gelukkig werd vrij snel onze auto gebracht zodat we onze eerste boodschappen en antimug spray konden halen. Helaas had Bonaire nog een verrassing voor ons in petto. Normaal gesproken is er een verfrissend windje aanwezig (je spreekt ten slotte over de benedenwindse eilanden) helaas is er nu sprake van “hurricane season” en dat betekent als er ergens een orkaan aan het opbouwen is dat dan de wind van Bonaire “gestolen” wordt en het dus zo goed als windstil wordt. En zo kwam het dat we dinsdagavond, op onze windstille en oververhitte porche, vermoeid en uitgeblust tegenover elkaar zaten en Monique haast excuses aanbood voor het feit dat ze ons hiermee naartoe genomen had. Shit, we zitten hier net één dag en we moeten nog 4 maanden dat wordt nog wat!

Gelukkig kan ik (kunnen we) nu na een aantal weken hier iets genuanceerder over denken. Ja, het is nog steeds benauwd en klam (zelfs hier op Bonaire vindt men dat het nu extreem warm voor de tijd van het jaar is), er zijn nog steeds muggen (hier aan de boulevard helaas nog meer dan op onze vorige verblijfplaats) maar met wat muggespray is het meestal wel uit te houden, de verfrissende wind laat nog steeds op zich wachten, maar je begint eraan te wennen. En dus werd het tijd voor me om eens na te gaan denken over hoe ik mijn tijd hier ga vullen. Het klinkt natuurlijk hartstikke goed om te zeggen dat je vier maanden vakantie (huisvaderdienst) hebt, maar tot nog toe gaf ik te veel toe aan het feit dat het wel erg warm en benauwd is om iets te doen en dus vrij lusteloos, nadat ik de kinderen had weggebracht, toegaf aan het feit om nog even lekker naar bed te gaan. Maar dit begint na een tijdje ook tegen te staan en dus wordt het tijd om eens over een iets zinvollere tijdsbesteding te gaan nadenken.

Van te voren had ik wel bedacht om een aantal dingen te gaan doen. Zo had ik behoorlijk geïnvesteerd in fotoapparatuur om een mooi beeldverslag van onze tijd hier te maken en te gaan experimenteren met de verschillende vormen van fotografie. Ik hoop hiervan zo nu en dan wat resultaten te kunnen tonen, en dan met name ook een mate van verbetering van de kwaliteit van de foto’s.

Ook had ik besloten om in plaats van mijn racefiets (wat toch meer mijn ding is) mijn ATB mee te nemen. Hier heb ik nog geen moment spijt van gehad, het is hier fantastisch ATB’en. Er liggen hier wel enkele redelijke asfaltwegen maar dit zou toch een zeer beperkt rondje worden voor een racefiets. Daarentegen zijn er wel de nodige “dirt roads” en geitenpaden om te rijden. Voor de vliegreis had ik er wel aan gedacht om de lucht uit mijn banden te laten lopen, maar was even vergeten dat er nog 10 bar luchtdruk in mijn voorvork zat. Dus nadat ik mijn fiets hier weer in elkaar had gezet en een proefrondje wilde gaan maken zakte mijn voorvork steeds in. Gelukkig was er wel een fietsenwinkel die de nodige voorzieningen voor wat betreft sportfietsen in de winkel had. Dus nadat hij mijn voorvork weer op druk had gebracht en we nog wat gekletst over fietsen, bleek dat hij met enige regelmaat (5X per week) met een groepje vanaf de fietswinkel een ATB tocht maakte en dat ik wel kon aanhaken als ik wilde. En dus maak ik zo 2 a 3 keer per week een tocht met deze groep over het eiland. En ondanks dat de tochten vaak niet langer dan 1 a 1,5 uur duren zijn ze door de zwaarte van het parcours en de hoge temperaturen zeer zwaar, maar ook erg leuk.

Verder had ik gedacht om hier op Bonaire mijn duikbrevet te gaan halen. Vorige week dinsdag heb ik mijn eerste zwembadsessie gehad en was de bedoeling dat ik donderdag de zee in zou gaan. Helaas, door een val met de ATB op woensdag waarbij ik op mijn elleboog terecht was gekomen en deze helemaal stijf werd, ging dit niet door. Deze week ga ik weer verder en met een beetje mazzel heb ik dan eind van de week mijn brevet. Hopelijk kan ik dan vanaf volgende week op zoek naar een buddy (dus Serge…) en echt gaan duiken.

Theo

PS Verschillende mensen hebben al om ons adres hier gevraagd. Helaas hebben we het huurcontract voor El Pueblo nog steeds niet getekend. Zodra dat rond is, zal ik het adres hier publiceren. mh

diezdiezdiez

2010-09-25T12:32:00.000-04:00

Eigenlijk was het nu de bedoeling om een bijdrage van Theo te publiceren, maar hij is nog steeds niet klaar met het schrijven van zijn stukje. Heeft natuurlijk drukke baan als huisvader ;-)

Dus op veler verzoek dan nu een stukje over de aanstaande transitie. Ik heb eerlijk gezegd niet een goed beeld hoe de beleving daarbij is van de gemiddelde Bonairiaan. Sommigen zijn volgens mij wel voorzichtig positief daarover, zien wel de verbeteringen die het met zich meebrengt. Anderen zijn wat pessimistischer gestemd, toch een stukje angst dat “Nederland” het straks allemaal voor het zeggen krijgt. En dat wij Nederlanders zullen gaan bepalen wat goed voor hen is. Men is bang een stukje eigen identiteit en cultuur te verliezen.
Van de verschillende Nederlandse kwartiermakers, waarmee ik op RCN werk, heb ik echter het beeld dat zij juist proberen zoveel mogelijk met de lokale situatie rekening te houden. Dat is niet altijd even gemakkelijk, omdat er veel in Den Haag, van achter de bureaus, beslist wordt. Maar ook de politieke situatie op het eiland is iets wat wij als Nederlanders maar moeilijk te begrijpen vinden. Macht en aanzien is hier erg belangrijk. Afgelopen week is het Bestuurscollege gevallen. Ik geloof dat dit al de zevende keer in twee jaar tijd is. Deze keer snappen zelfs de Bonairianen niet wat er nu allemaal gebeurt. Het gaat geloof ik ook niet echt om inhoudelijke zaken. Uiteraard staan “wij” daar als ambtenaren neutraal tegenover, maar het heeft wel gevolgen voor je werk. Het betekent toch weer een nieuwe gedeputeerde, waar weer een werkrelatie mee moet worden aangegaan. Voor onderwijs absoluut jammer, want met de huidige (demissionaire) gedeputeerde was de verhouding heel goed.

En wat gaat er dan op 10-10-10 (wat een mooie datum is, maar voor veel zaken, en zeker voor de financiële mensen (boekjaar!) een erg onhandige datum) gebeuren? Ook daar waren de meningen wat over verdeeld. “Nederland” vond dat het vooral iets is waar de eilanden zelf aandacht aan moeten besteden, het moet geen Nederlands feestje worden. Een “verbod” voor het afreizen van allerlei delegaties naar de Antillen. Het Land Nederlandse Antillen wordt ontmanteld, de eilanden van Caribisch Nederland (de nieuwe naam voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba) worden een openbaar lichaam en Curaçao en Sint Maarten krijgen een status aparte. Op Curaçao zullen wat hoogwaardigheidsbekleders zijn en Caribisch Nederland zal worden bezocht door de Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Echter, Caribisch Nederland heeft aangegeven het toch wel op prijs te stellen dat ook op deze eilanden wat hoogwaardigheidsbekleders vanuit Nederland aanwezig zullen zijn, en willen graag samen met Nederland deze transitie vieren. Hun financiële positie zal daar ook zeker een oorzaak van zijn ;-)

Er wordt nu in gezamenlijkheid aan een feestelijk programma gewerkt. Op Bonaire is in de week voorafgaand aan de transitie de Regatta, een groot zeilfestijn. De transitie sluit mooi aan op het eindfeest van de Regatta. Er zullen waarschijnlijk wat (dans)optredens zijn van de lokale jeugd, muziek van lokale bands en uiteraard vuurwerk. En om 0.00 uur zal de vlag van de Nederlandse Antillen worden gestreken.

Ook vanuit RCN zal de nodige aandacht aan deze datum worden geschonken, omdat RCN een van de grootste, zo niet de grootste, werkgevers van het eiland is geworden. Veel mensen zullen per 10-10-10 in dienst treden van RCN. Vandaag is er een persbericht uitgegaan dat van de 41 vacatures die onlangs zijn vervuld, er 38 door Antilianen zijn ingevuld. Het gerucht ging namelijk dat er alleen maar Nederlanders werden aangenomen. Het tegenovergestelde is gelukkig waar, het is ook altijd juist de doelstelling geweest zoveel mogelijk lokaal personeel aan te nemen. Op 10-10-10 wordt er waarschijnlijk iets van een familiedag georganiseerd en de bedoeling is om maandag 11-10, de eerste werkdag, te starten met een gezamenlijk ontbijt. En dan heb je het toch snel over een ontbijt voor zo’n 450 medewerkers!

Genoeg weer over dit onderwerp. Ik zal er na 10-10-10 uiteraard uitgebreid verslag van doen. Rest mij nog te schrijven dat ik vandaag de eer had om in de live radio-uitzending van Voz di Boneiru op te mogen treden. Een stuk relaxter zonder camera op je gericht te hebben.

De volgende keer hopelijk de bijdrage van Theo, en anders iets over de alledaagse dingen op Bonaire, die voor ons toch wel bijzonder zijn (bijvoorbeeld de bibliotheek). En die muggen...gek worden we ervan op het moment!

Pasa bon. En voor de mensen die van de Rodermarkt gaan genieten: veel plezier. Volgend jaar ben ik er weer bij hoor (dat zei ik vorig jaar ook...)

TV optreden

2010-09-23T07:51:00.000-04:00

Terwijl Theo nu naar het ziekenhuis is, schrijf ik dit verslagje. Er is waarschijnlijks niets ernstigs met hem aan de hand, maar hij is net tijdens het MTBen gevallen op zijn elleboog. Grote schaafwond, maar ook heel erg stijf, hij kan zijn arm bijna niet meer buigen. Dus toen hij net naar zijn duikleraar belde om de duikles voor morgen af te zeggen, adviseerde deze hem toch er in het ziekenhuis even naar te laten kijken. Of hij morgen zou kunnen duiken was toch al niet helemaal zeker, omdat morgen tussen 8.00 en 13.00 er geen stroom is in de wijk vlak bij de school. En als er geen stroom is, is er dus ook geen airco en dat willen ze de kinderen niet aandoen. Dus dan zijn ze vrij.

Maar goed, waar ik over wilde schrijven is het televisieoptreden gisteravond. Gelukkig had ik een hele drukke werkdag, dus ik had niet veel tijd om me zenuwachtig te maken. De live-uitzending zou om 20.30 uur beginnen, om 19.30 uur moesten we ons melden bij de studio. Stel je bij het woord studio niet al te veel voor, het is gewoon een pand in de winkelstraat, je zit als het ware in de etalage. Ik heb de eerste informatie-uitzending van RCN gezien, toen zag je dus de mensen ook gewoon over straat lopen en het beeld heel erg spiegelen, zodat je ook de technici in de ramen weerspiegeld zag. Maar nu was er een mooie achtergrond gemaakt van een foto van het Gotomeer.

Maandagmiddag hadden we kort doorgenomen hoe de uitzending eruit zou zien, dinsdagochtend ontving ik het draaiboek (helaas alleen in het Papiaments, dus dat was nog een beetje puzzelen). Maar ook daar stond nou niet echt heel erg duidelijk in wat er nu precies van mij werd verwacht. Wel hoe de indeling van het programma was, maar niet of ik nu echt een verhaal moest vertellen. Ik had uiteraard wel het standaardverhaaltje klaar, dus dat zou wel goed komen. En ik wist dat ik mezelf even kort moest introduceren. Omdat de uitzending vooral gericht zou zijn op de Papiamentstalige kijkers, had ik wel even geoefend hoe ik dat in het Papiaments kon doen.

Om 19.00 uur zat ik nog een spelletje met de kinderen te spelen. Toen werd ik toch wel beetje zenuwachtig. Moest me nog omkleden (niet dat dat zoveel werk was, mocht geen wit aan en ook niks met streepjes, dus er bleef niet zoveel over). Beetje extra op, tandjes poetsen en op naar de studio. Daar was de gedeputeerde van Onderwijs en Cultuur, ik mag “Nolly” zeggen haha, al aanwezig. Demissionair gedeputeerde moet ik eigenlijk zeggen, want zaterdagnacht is het Bestuurscollege van Bonaire gevallen. De zevende keer in twee jaar tijd geloof ik. Even later was ook mijn collega Fleur, de kwartiermaker Onderwijs, er en kregen we een korte rondleiding. Microfoontjes werden geplaatst, camera’s getest, onze namen ingevoerd als “ondertiteling” en de laatste instructies. De bedoeling van het programma was om via kijkersvragen informatie te geven. Het programma heet dan Keda Informa, oftewel Blijf geïnformeerd.

Van Bonaire sep-jan

Om half negen begon het programma met een algemeen stukje over Onderwijs en de veranderingen die de transitie met zich meebrengt. Deze shoot was eerder opgenomen. En vervolgens nam Lucia, mijn collega van Communicatie, als onze eigen Oprah het woord en moesten wij onszelf kort introduceren. Toen ik aan de beurt was, struikelde ik helaas over het woord lastimamente, wat helaas betekent. Nouja, ik spreek natuurlijk ook nog niet echt Papiaments. Zeker met een camera op je gericht is dat toch wel lastig. Een wat stotterig begin van mij dus, waardoor zelfs de zin in het Nederlands er niet meer goed uit kwam. Daarna werden er eerst wat vragen door Lucia aan ons gesteld. Er was ook een tolk aanwezig, zodat de vragen wel in het Papiaments gesteld werden en door de tolk voor ons in het Nederlands vertaald werden. De tolk kreeg de vragen binnen via een chatprogramma, achter de schermen waren drie dames aanwezig als belteam. Ook onze antwoorden werden door de tolk in het Papiaments vertaald. Dat was best lastig, want dat betekende dat je steeds de tolk tussendoor even de gelegenheid moest geven om te vertalen. En dat vergeet je dan natuurlijk! Wat ook lastig was, is dat Lucia links van ons zat en de tolk rechts van ons stond en je dan toch de neiging hebt om de personen waar je tegen praat aan te kijken (zoals ik dat keurig van mijn ouders heb geleerd). Maar hier was het juist de bedoeling dat je bij het antwoorden in de camera keek. Daarbij moest je ook goed opletten in welke camera je moest kijken. Je begrijpt het al, ook dat ging regelmatig mis.

Vervolgens kwamen de vragen van kijkers binnen. En vooral over studiefinanciering! Ik zat er dus duidelijk niet voor niets. Er was veel onduidelijkheid over wat je nu krijgt als je in Nederland wil gaan studeren en of je dan ook kunt kiezen uit de Nederlandse studiefinanciering (wat nog steeds hardnekkig de IBG financiering genoemd blijft worden) of de nieuwe studiefinancieringsregeling voor Bonaire. Ook het terugbetalen van de studieschuld was zoals verwacht een onderwerp waar men graag meer over wilde weten. Volgens mij heb ik alle vragen wel kort en duidelijk kunnen beantwoorden. De vragen op het gebied van onderwijsverbeteringen, schoolgeld, schoolboeken etc. werden door Fleur en Nolly beantwoord. Fleur hield zich ook netje aan de afspraak van korte antwoorden, maar Nolly kletste maar door! Hij had ook het voordeel dat hij zijn antwoorden niet hoefde te laten vertalen.
Tussendoor liet men nog een interview met mijn collega Iedra van de huidige studiefinancieringsverstrekker en wat beelden van een voorleeswedstrijd zien. En toen konden er weer vragen gesteld worden. Weer veel over studiefinanciering. Het uur was zo om, maar omdat er zoveel vragen waren, werd het programma met een half uur verlengd. Dat was vorige week ook al het geval, toen het onderwerp Veiligheid was. Men vindt dit blijkbaar een prettige manier van informatie krijgen, door het inbellen. In de advertentie over de themaweek, die maandag in de krant stond, werd ook aangegeven dat je voor woensdagmiddag een afspraak kon maken met een van ons kwartiermakers om meer informatie te krijgen. Maar daar heeft niemand gebruik van gemaakt. Tot slot de tv-uitzending kreeg ieder van ons nog even het woord voor afsluitende woorden. Ik weet niet eens meer wat ik heb gezegd.

Helaas helaas hebben we in ons huidige appartement geen televisie, dus Theo heeft het niet kunnen zien. Het programma wordt nog een paar keer herhaald deze week. En Communicatie heeft aangegeven dat het ook nog op DVD komt, dus dan kan ik het zelf gelukkig ook nog zien.

Morgen geen voorlichtingsactiviteiten, maar vrijdagochtend mag ik weer voorlichting gaan geven in een live radioprogramma. Ik word hier nog bekend! :-)

PS Theo komt net terug, met arm in verband. Hij zegt dat hij nog maar tot 7 januari heeft... Neehoor, niks aan de hand, gelukkig alleen grote schaafplek. Wel pijnlijk natuurlijk.

TV

2010-09-22T08:04:00.000-04:00

Gisteravond een live televisieoptreden. Na wat stotterig begin, ging het best aardig. Ik zal vanavond een verslag schrijven. Ook Theo is druk bezig met een verhaal over zijn Bonaire-beleving. Oftewel, binnenkort weer een bijdrage op deze blog. Nu weer tijd om aan het werk te gaan.

Overstroming

2010-09-18T14:37:00.001-04:00

Getverderrie, we hebben een overstroming gehad! Gisteren was er al een heleboel rotzooi naar boven gekomen in de douche van Lisanne en Pascal, echt een shitzooi, letterlijk en figuurlijk. Dat septictank was waarschijnlijk overstroomd en moest geleegd worden. Maar nadat Theo had gebeld en er iemand was wezen kijken, kon men niks vinden. Vanochted liep het water weer niet weg en kwam de prut ook bij onze douche omhoog. Beide slaapkamers ondergelopen en een gedeelte van de hal. De meiden en ik zijn maar naar het hotel waar collega Lisette en haar dochter zitten gevlucht. Ik hoop dat alles straks weer schoon is. Binnenkort een bijdrage van Theo op deze blog, misschien vertelt hij hier wel verder over.

Verder zal ik binnenkort wat meer wetenswaardigheden over het werk vertellen, als jullie dat op prijs stellen tenminste. Zijn er nog andere onderwerpen waar jullie graag meer over zouden willen lezen? Laat maar even weten.

Wat betreft het huis El Pueblo (het blijft mooi klinken, en sterker nog, het is heel mooi!), daarvan is het contract nog niet getekend, maar het is wel vrij zeker dat we daarheen gaan. Hoewel, het contract is nog niet getekend, dus je weet maar nooit....

Ik duik weer even de zee in, groetjes!

El Pueblo #13

2010-09-16T07:48:00.002-04:00

Waarschijnlijk is het toch gelukt, de woning waar ik zo op zat te azen. Ik durf het eigenlijk nog niet op te schrijven, want het huurcontract is nog niet getekend, maar kan het niet langer voor me houden. Je weet wel, de woning waarvan ik het zo jammer vond dat het op het laatste moment niet doorging, omdat de eigenaar toch besloten had het in de korte verhuur te doen. Maar, dat was niet het enige huis in zijn soort, er zijn er een stuk of zes van. De eigenaar van de woning er naast, aan het einde van de “straat”, wil het wel aan ons verhuren vanaf 1 oktober voor de rest van ons verblijf hier. Heb vandaag de draft versie van het huurcontract ontvangen. Ben er zo blij mee! Alleen de naam al, El Pueblo. Krijg er helemaal een Caribisch gevoel van! Kijk maar eens op deze site: www.elpueblobonaire.com. Vooral voor Rob, Ciska en Dorien leuk even te zien waar ze straks bij ons terecht komen.

Vandaag liepen we trouwens langs een makelaar, waar een advertentie van het appartement waar we nu wonen hing. Vraagprijs: $ 545.000!!! Das wel heel veel geld voor deze woning. Ik vind de woningen hier trouwens allemaal wel heel veel geld kosten. Het leven is hier echt niet goedkoper dan in Nederland.

We zijn nog geen vrienden met de muggen geworden. Theo verzuchtte vanavond dat hij nu al verlangt naar een dag niet zo plakkerig te zijn van het zweet en de anti-mug en niet te worden lastig gevallen door die vervelende prikbeesten. Hij is ook druk aan de studie geslagen, heeft zich aangemeld bij de duikschool, en gaat morgen afspraken maken om de eerste duiklessen in te plannen. Daarnaast probeert hij twee tot drie keer in de week met een fietsclubje te MTB-en. Vandaag zijn er nieuwe banden op zijn fiets gezet, want tot nu toe heeft hij elke keer dat hij mee geweest is, lek gereden.

De meiden vermaken zich ook nog aardig. Gelukkig hebben ze hun “DS” mee, waar ze ’s middags vaak even op spelen in hun gekoelde slaapkamer. En vanmiddag (en gisteravond) hebben ze gespeeld met de dochter van mijn collega, die maandagnacht is aangekomen. Zij verblijven hun eerste week hier in een hotel en hebben Carice van Houten praktisch als buurvrouw. Die is hier op Bonaire om een documentaire voor het WNF te maken geloof ik.
Op school gaat het geloof ik ook wel aardig, ze vertellen er niet zoveel over.

Heb tot nu toe nog maar één keer hardgelopen, heb nog niet de fut gevonden om dat structureel te gaan doen. Ben al wel aardig aan de warmte gewend, maar hardlopen is toch wel weer een ander verhaal. En verder is er qua sporten (behalve zwemmen dan misschien) ook niet veel voor mij weggelegd hier.

En het werk? Ook dat loopt wel aardig. Maar daar ga ik jullie nu niet mee lastig vallen :-)

Cruiseschip in achtertuin

2010-09-12T20:45:00.001-04:00

“Er ligt een cruiseschip in onze achtertuin”.
“Ik sta pannenkoeken te bakken, terwijl ik rechts van mij de zon in de zee zie zakken”.
“Ik duik nog even in het zwembad in de voortuin hoor”.

Dat klinkt allemaal goed hè? Dat is het ook. Maar, uiteraard is niet helemaal een hemel op aarde hier. Onze appartement bevalt een heel stuk beter dan het vorige huisje. Maar het is wel erg minimaal ingericht. Een prachtige keuken, voorzien van zo’n Amerikaans koel-vriescombinatie met 2 deuren. Waar het vriesgedeelte zit, kun je aan de voorkant ook ijsblokje, gecruncht ijs of koud water tappen. Een over, maar geen ovenschaal. Een vaatwasmachine, maar zo weinig glazen, bekers, borden en bestek, dat je er de vaatwasser nog niet eens voor de helft mee kunt vullen. Geen grote (soep)lepel, dus bij het pannenkoeken bakken maar een klein koffiekopje als lepel gebruikt. Een wasmachine, maar geen droogrek. Het doet me een beetje aan een liedje van Herman Finkers en Brigitte Kaandorp, of Acda en de Munnik denken. Verder gaan ze hiernaast een restaurant bouwen. Vrijdag waren ze de boel aan het uitgraven, met als gevolg dat ons hele appartement voorzien was van een laagje stof. Na drie keer dweilen voelt het niet meer zo vies aan je blote voeten.

Het weekend was heerlijk, lekker relaxt. Dat moet ook wel, je moet je hier vooral niet druk maken, veel te warm voor, en ook nergens voor nodig. Toen ik zaterdagochtend de porch opstapte, lag er een klein cruiseschip aangemeerd voor ons huis. Grappig gezicht. We hebben de auto die we voor de rest van ons verblijf op Bonaire hebben gehuurd opgehaald. Een stoere SUV, 4WD, waarmee we ook het national park Washington Slagbaai in mogen. Lekkere auto. Weggeregend bij het zwembad van hotel Plaza, dus maar boodschappen gaan doen en een voorraadje ingeslagen. Best duur hier hoor! Een liter melk van meer dan 2 euro, 6 appels voor 3 euro, weinig verse groente en fruit. Maar gelukkig wel (dure) hagelslag. ’s Middags is Theo nog wezen MTB-en en zijn de dames gaan “shoppen”, voor zover dat hier mogelijk is. Maar eerst hadden we nog met oma afgesproken om even de msn-en. Daar was nicht Demi ook, leuk om elkaar even te zien.

Vandaag hebben we de zuidpunt van Bonaire gedaan en zijn we naar het surfstrandje geweest. In tentje aan zee een broodje gegeten, met de voetjes bijna in het water. Hoog vakantiegevoel zo hoor. Nog wat rondgereden en toen een verkoelende duik in het zwembad in de voortuin. Met z’n allen wat papiaments zitten oefenen, valt niet mee. En ’s avonds dus oerhollandse pannenkoeken gebakken. Op naar de derde week.

Wat foto's van deze week:

Van week 2 bonaire

nieuws

2010-09-11T15:29:00.000-04:00

Hot news deze week was natuurlijk de grote brand bij de Bopec. Waarschijnlijk ontstaan door een blikseminslag. De brand was niet meester te krijgen, vandaar dat werd besloten de olietank gecontroleerd, zoals dat zo mooi heet, uit te laten branden. Dat heeft uiteindelijk meer dan twee dagen geduurd. Het was wel een spectaculair gezicht, vlammen die tot 80 meter boven de olietank uit sloegen. En een enorme rookontwikkeling. Gelukkig stond de wind de goede kant op, dus we hadden er geen last van. Alleen op het moment dat het zou gaan regenen, zou het mogelijk een gevaar voor de volksgezondheid opleveren, vanwege de neerslag van roetdelen etc. De kinderen mochten op school dan ook niet buiten spelen in de regen.

Verder deze week onze verhuizing. We hebben ons huisje van het resort dus verruild tegen een mooi nieuw appartement, ocean view. Helaas geen internet en tv, dus we zijn nu wel wat van alle nieuws verstoten. Geen live US Open voor het slapen gaan. Das wel jammer, maar we hebben nu een prachtig uitzicht over zee. Het is nu avond, en van de zee is dus niet zo heel veel te zien, maar wel spectaculaire bliksemschichten in de lucht boven Klein Bonaire (een klein eilandje voor de kust, waar veel schildpadden schijnen te zijn, moeten we nog gaan zien). Ook een leuk zwembadje voor de deur, wat wil je nog meer. Dat het niet meer zo ontzettend warm is? Het is niet meer zo ontzettend warm :-)

Ook op het werk de nodige vorderingen gemaakt. Met de gedeputeerde van onderwijs zaken besproken, met het bestuur van de stichting die nu de studiefinanciering regelt, met de beheerder van het softwarepakket dat nu gebruikt wordt, en met allerlei mensen van RCN, o.a. financiën, huisvesting en communicatie. Wat communicatie betreft, er worden vanuit RCN verschillende themaweken georganiseerd om de burgers te informeren over allerlei veranderingen als gevolg van de transitie. Zo stond deze week in het teken van de Zorg. Er wordt dan een speciale brochure uitgebracht, die huis aan huis wordt bezorgd, advertenties in kranten, spreekuren op kantoor, maar ook uitzendingen op radio en tv. Nu moet je je van de tv-uitzendingen niet zo heel veel voorstellen, ik kreeg er een beetje jaren-50-televisie-gevoel bij. Zwart-wit beeld (en dat lag niet aan het kleine tvtje wat wij hadden), slecht geluid en de panelleden die voor een winkelruit zaten, zodat je de mensen over straat zag lopen en auto’s voorbij zag rijden, bovendien spiegelde het raam, zodat je ook de opname-mensen steeds zag lopen. Maar goed, het wordt op tv uitgezonden en is hier een effectieve manier op de mensen te benaderen. Ze kunnen dan ook een gratis telefoonnummer bellen en vragen stellen. In de week van 20 september wordt er een themaweek Onderwijs georganiseerd, en je raad het al, wie ziet er in het panel? Haha, ben benieuwd hoe dat gaat. Samen met collega Fleur, kwartiermaker OCW en de gedeputeerde van Onderwijs. Hoop dat de uitzending kan worden opgenomen (of misschien ook wel niet…).

De kinderen vermaken zich gelukkig ook prima, school is leuk, Pascal had deze week tussen de middag een vriendinnetje mee. Verder kunnen ze elke dag naar het zwembad, wat natuurlijk heerlijk is. Om een uur of zeven, als de zon onder is, liggen ze al uitgeput op bed. We staan dan ook vroeg op, ongeveer ook tegelijk met de zon. Onze dagen door de week zien er ongeveer als volgt uit: Kwart over zes gaat de wekker, nog even lekker 5 minuten blijven liggen. Insmeren tegen de muggen, ontbijten, tassen pakken en in de auto. Eerst wordt ik weggebracht naar kantoor RCN, dan worden de kinderen naar school gebracht. Theo geniet dan van zijn vrije ochtend, is druk bezig met geschikte woonruimte zoeken, wat we nu hebben is weer tijdelijk, maandag horen we of iets anders doorgaat. Verder heeft hij een andere auto geregeld, die we morgen op kunnen halen. Heeft nog weinig gefietst, komt allemaal nog wel. En volgende week informeren naar een duikcursus. Tussen de middag eten we samen een broodje, om half 2 begin ik weer, op kantoor bij de FINEB en de kinderen op dinsdag en donderdag om kwart voor 2 weer naar school, tot kwart over 4. Ik om half 5 weer vrij. Lekker even zwemmen, weer insmeren tegen de muggen, eten, spelletje spelen of stukje wandelen en kinderen naar bed. Wij nog wat opruimen, afwassen, lezen, achter pc of tv kijken (nu dus niet meer). En dan ook naar bed. En dat is wat ik nu ook ga doen. Om vervolgens morgen dit bericht te kunnen plaatsen. En dan lekker genieten van ons tweede weekend op Bonaire!

Verhuisd

2010-09-10T13:56:00.002-04:00

We zijn verhuisd! Theo heeft vanmorgen al onze spullen naar ons nieuwe appartement, met uitzicht op zee en Klein Bonaire, gebracht. Dus ik heb net een broodje gegeten tussen de middag in ons nieuwe onderkomen. Zag er prima uit, nog heel nieuw en wel wat kaal (en geen tv en internet...), maar heel stuk beter dan waar we zaten.

Om een indruk te geven hoe het er ongeveer uitziet, hierbij een link naar de site van het appartementengebouw: http://bonaireshore.com. Wij zitten op # 1, dat is op het plaatje in het grijze gebouw links onderin.

Ik zal vanavond proberen weer een verhaaltje te schrijven over deze week en er hopelijk weer wat foto's bij doen. Voor het publiceren moet ik dan wel even stiekem internet "pikken" van het hotel verderop in de straat.

Bon fin di siman (ofzo).

Onder de panne

2010-09-08T16:33:00.000-04:00

Voorlopig zijn we weer even onder de panne, net een huurcontract getekend voor een appartement met uitzicht op zee (als er tenminste geen groot cruiseschip in de haven ligt). We verhuizen vrijdag. Kunnen we voor maximaal 2 maanden in, maar willen we gebruiken als "overbrugging". Nadeel van deze woning is wel dat we er nog steeds geen internet hebben! Zijn dus beperkt in ons contact met Nederland. Wil je mailen, gebruik dan mijn gmail of Lisanne's live-adres, want die van telfort kunnen we moeilijk bekijken.

Zo, mijn werkdag zit er weer op, ik ga weer huiswaarts. Als het goed is, heeft de huisman de boodschapjes weer gedaan en is hij even ontslagen van zijn verplichtingen, zodat ie kan gaan fietsen met zijn fietscluppie.

Later!

nieuwe foto's

2010-09-07T15:48:00.000-04:00

Heb wat foto's toegevoegd aan de diashow in één van vorige berichten. Heb nog geen internet bij eigen huis, dus doe dit even tussen bedrijven door op werk.
Er zit één foto bij van het huis dat het helaas niet is geworden. Kunnen jullie zelf zien waarom we zo verdrietig zijn dat dát niet door ging :-( En nu zal ik er niet meer over zeuren!

Het weer

2010-09-07T07:49:00.002-04:00

Ik zit een beetje te dubben wat en hoe ik precies op mijn blog zal gaan schrijven. Af en toe (natuurlijk zo vaak mogelijk, maar we beschikken zelf nog niet over internet) over de belevenissen van de afgelopen dagen, of er zo nu en dan eens een onderwerp uitlichten. De belevenissen van de eerste dagen heb ik al beschreven, laat ik nu eens een onderwerp bij de kop nemen. En wat houdt een Nederlander nou meer bezig dan Het Weer?

Bonaire, een eiland waar het altijd zomer is. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik van mooi en warm weer houd. Maar aan de (gevoels)temperatuur van de kleine week dat we nu op Bonaire zijn, moest ik zelfs heel erg wennen. Ik heb nog geen minuutje lekker in de zon gelegen (ok, een minuutje misschien wel) en dat zegt heel wat!
Op het moment dat we dinsdagochtend om half vier in de ochtend het vliegtuig uitstapte, overviel de warmte ons. Het was toen ook wel heel extreem, omdat er bijna geen wind was (vanwege Earl, weet je nog). Maar ook de dagen erna was de warmte, hitte mag ik eigenlijk wel zeggen, slopend. Dit is overigens niet bedoeld als klaagzang, maar om aan te geven hoe onze beleving is. De overgang tussen een dag werken in de airco en vervolgens de hitte weer instappen is enorm. Theo, die eigenlijk het snelst van ons allen “last” van de warmte heeft, zal er hopelijk ook snel aan wennen, omdat hij overdag nauwelijks met airco’s te maken heeft. Bij de kinderen op school is het ook prima te doen. De airco’s zijn daar in hun nieuwe gebouw nog niet aangesloten, maar de lokalen worden op een andere manier luchtgekoeld. Een collega van mij was daar van de week en gaf aan wat een wereld van verschil het was tussen de Pelikaanschool (waar Pascal en Lisanne heen gaan) en een andere school waar geen airco was. De kinderen vielen daar bijna flauw van de hitte.
Elke morgen als je uit de slaapkamer komt, waar de airco heerlijk op 27(!) graden is afgesteld, is het weer even van: O ja, het is hier errug warrum! Nu schijnt september de warmste maand te zijn, dus wat dat betreft kan het alleen maar beter worden.

We hebben ook de tropische buien al mee mogen maken. Wat een bak water komt er dan uit de lucht vallen zeg! Maar dat is maar van korte duur, even later schijnt de zon al weer volop. Gelukkig is het ook regelmatig wat bewolkt. En aan het eind van deze dag begon de temperatuur zowaar wat te dalen. We hebben hier geen thermometer, maar het was de eerste keer dat we zaten te eten zonder dat het zweet van Theo’s gezicht droop. En dat is ook wel een goede graadmeter.

Zoals al eerder gezegd, het huisje waar we nu zitten ligt vrij beschut. Heel graag zouden we daarom wat aan zee vinden, waar je iets meer verkoeling hebt door de zeewind. Dat ene huis hè, ach, wat vind ik het toch jammer dat dat niet doorgaat… Dus toekomstige gasten: help ons snel mee wat moois te vinden, komende zaterdag moeten we hier al weer uit en we hebben nog geen betaalbaar gemeubileerd huis met extra (derde, voor het eventuele bezoek) slaapkamer, zwembad en uitzicht op zee gevonden!

huizenjacht

2010-09-05T09:40:00.001-04:00

Het was ook te mooi om waar te zijn. Het prachtige huis aan zee, met eigen zwembadje, gaat niet door… Wat een teleurstelling! Theo was er al een beetje bang voor, omdat de eigenaar nog steeds had gereageerd via de makelaar. Wat blijkt: hij had het huis ook via een andere makelaar in de korte verhuur gedaan. En die kwam gisterenmiddag de sleutel ophalen, omdat het huis in oktober, januari en maart voor korte periode was verhuurd. Het is niet eerlijk, wij hadden toch ook al aangegeven dat we het voor de lange periode wilde?!? Maar blijkbaar werkt dat niet zo. Wat ontzettend jammer! Maar zoals gezegd, het was ook te mooi om waar te zijn. Nog wel gevraagd of we het dan niet toch voor vier maanden kunnen huren, met uitzondering van de we(e)k(en) in oktober, maar daar hebben we weinig hoop op. Verhuur voor korte periode levert veel meer op.

Nu maar weer op zoek naar wat anders. Dat is wel lastig, met zoiets moois in je hoofd wat net aan je neus voorbij is gegaan. Je gaat toch alles vergelijken, en dan is alles minder. We willen in ieder geval weg uit het huisje waar we nu wonen (dat moet trouwens ook volgende week zaterdag), en ook het ressort hier is niet ideaal. Weinig wind en zwembadje is oud en vies. Misschien moeten we toch maar uitwijken naar een appartement, liefst aan zee, maar dan wel met eigen zwembad. Ik hoop maar dat we snel wat vinden. Het is nu zaterdag en de makelaars zijn tot en met maandag gesloten, vanwege de Dia di Boneiru. De tijd begint te dringen…

Vrijdagmiddag zijn we nog met z’n allen naar het strand gegaan en hebben we gesnorkeld. Zo’n mooi gezicht, de onderwaterwereld met al zijn verschillende vissen. De kinderen vonden het ook prachtig. ’s Avonds uit eten geweest en daar kwamen we voor de tweede keer mijn collega’s uit Nederland, die hier op vakantie zijn, tegen. De kinderen waren uitgeput, dus bij thuiskomst gelijk het bed in. En wij hielden het ook niet lang meer vol, dus volgden al snel.

Nu stiekum in ander hotel om te internetten....

Hierbij hopelijk een diashow van wat foto's

Dag 3

2010-09-03T08:03:00.000-04:00

De derde dag op Bonaire zit er al weer op. En we beginnen al aardig te acclimatiseren, hoewel het hier heel erg warm is, dat vinden zelf de Bonairianen. Wat hebben we tot nu toe beleefd? Een terugblik.

Dinsdag
Om 03.30 uur plaatselijke tijd landde het vliegtuig op luchthaven Flamengo Airport. Zodra de deuren van het vliegtuig open gingen, werden we al verwelkomd door de warmte. Onze taxi stond al te wachten en bracht ons naar ons tijdelijke verblijf, een bungalowtje op het ressort Bonaire Exclusief, ook wel bekend als het Macamba-pleintje.
Hoewel het in Nederlandse tijd inmiddels 10.30 uur was, zijn we toch allemaal nog naar bed gegaan, om in het goede ritme te komen. Dat lukt bij de kinderen natuurlijk niet. Gelukkig konden ze het wel volhouden om tot half zes op bed te blijven liggen, al luisterend naar muziek en verhaaltjes op de MP3speler die ze als cadeautje van Theo en mij hadden gekregen (en waar ze erg blij mee waren!).
Theo heeft nog wel doorgeslapen tot een uur of zeven, maar die had dan ook de hele nacht niet kunnen slapen.
Bij daglicht zagen we dat het huisje wel ok was voor korte periode, maar wel oude meuk, dus niet iets om de rest van ons verblijf te blijven wonen. In het ressort is gelukkig wel een zwembadje, dat maakt het wel aangenaam. De kinderen om zeven uur gelijk het zwembad in.
Inkopen voor ontbijt gedaan, zoals hagelslag, vlokken, pindakaas, speculoos, pindakaas en muisjes. Tis hier echt Nederland! Lekker buiten op de “porch”, zoals dat zo mooi heet, gegeten terwijl het zweet al van Theo’s gezicht droop.
De huurauto die we hebben is ook een enorm ouwe bak, een grote Toyota pick-up. Maar het rijdt, en daar gaat het om. :-)
Om tien uur hadden we op school afgesproken om kennis te maken en een kijkje te nemen. Pascal was direct al zo enthousiast, dat ze de volgende dag gelijk naar school wilde. Lisanne wat minder, maar die is dan ook meer van het soort de-kat-uit-de-boom-kijken. Maar omdat ze ook zo’n zenuwpees is, bedachten we dat het ook voor haar beter zou zijn direct naar school te gaan en gelijk door de zure appel heen te bijten.

’s Middags zijn we bij alle makelaars langs geweest om te kijken of er wat leuks is qua huisje. Liefst met zwembad natuurlijk, of direct aan zee, zodat we wel de verkoeling kunnen zoeken. Want dat is hier echt wel nodig! Het aanbod was minimaal, dat was even een tegenvaller. Bij drie woningen langsgereden waarvan we dachten dat het misschien wel wat zou zijn. We waren niet echt laaiend enthousiast. Nog even over nadenken.

De kinderen vielen ondertussen natuurlijk constant in slaap in de auto. Dus boodschappen voor eten gedaan, buiten gegeten met gezelschap van de vele (avond)muggen die hier ook wonen. Helaas houden de muggen dezelfde etenstijd aan als wij. Maar de spray werkt gelukkig goed. Na het eten de kinderen direct naar bed en wij volgde al spoedig.

In bed lag ik mij te bedenken wat ik mijn gezin had aangedaan. Zo warm, muggen, mieren die over het aanrecht marcheerde, omdat ze daar ons mueslibrood hadden gevonden, geen mooi huis in het vooruitzicht, moe. En had ik al gezegd dat het zo warm was? Gelukkig wel airco op de slaapkamer en al snel in dromenland.

Woensdag
Om half zes werden we pas wakker. Vandaag de eerste “normale” dag, de kinderen naar school, Theo huisvader (haha) en ik aan het werk. Tijdens het ontbijt op de porch helemaal lek gestoken, te laat in de gaten dat de muggen ook op hetzelfde moment ontbijten. Eerst de kinderen naar school gebracht. Wat een verschil die meiden, Pascal huppelend naar binnen, Lisanne aarzelend mijn arm vasthoudend. Gelukkig kwamen er geen tranen. Maar ik ging wel met een knoop in mijn maag weg. Theo bracht mij naar het kantoor van het Regionaal Service Centrum, wat vanaf vandaag overigens de Rijksdienst Caribisch Nederland (RCN) heet. Daar werd ik verwelkomd door Fleur, mijn collega kwartiermaker van Onderwijs. Zij praatte mij over van alles bij. Ik kan de komende anderhalve week op haar plek zitten, want ze gaat privé naar Nederland.

Tussen de middag werd ik opgehaald door Theo en hebben we samen de kinderen van school opgehaald. Pascal weer huppelend naar buiten, Lisanne nog net niet huilend. De juf was kwaad geworden op twee jongens uit haar klas en sprak toen in het Engels. Maar gelukkig kwamen even later ook al wat enthousiastere verhalen. Theo was ’s ochtends nog bij een makelaar geweest om toch een afspraak te maken om een woning te gaan bekijken. Helaas was dat huis ondertussen al weg. Maar ze had nog wel een ander huis binnen gekregen, misschien was dat wel wat voor ons. Wel behoorlijk aan de prijs, maar Theo had toch een afspraak gemaakt om een uur om te gaan kijken. Helaas had ik om een uur ook al een afspraak staan, om de nieuwe kantoorruimte voor de onderwijsmensen samen met Fleur te gaan bekijken.

Nadat we de ruimte hadden bekeken ben ik naar het kantoor van de Fineb gegaan, de stichting die nu de studiefinanciering regelt op Bonaire. Daar trof ik alleen de directrice aan. De financiële medewerker had vakantie genomen, de andere medewerker was uit onvrede thuis gebleven. Het kostte mij enige moeite te achterhalen wat er nu loos was, maar blijkbaar was de beloofde salarisverhoging de afgelopen jaren nog steeds niet uitbetaald. Verder speelde er nog van alles. Leuke binnenkomer, welkom op Bonaire! Toch maar weer even teruggegaan naar kantoor van RCN, om even met Fleur te overleggen welke stap te nemen. Vervolgens wat gedesillusioneerd naar huis gelopen…

Het huis wat ze waren kijken leek heel mooi te zijn, uit de verhalen van Theo. Dus zijn we daar gelijk heen gereden, om te kijken wat ik ervan vond. Het enige nadeel is misschien dat het wat ver (5 km) en uit het centrum ligt en het er nog niet echt bewoond is, maar verder was het werkelijk fantastisch! Spiksplinter nieuw, eigen zwembadje, schitterend uitzicht over zee, heerlijk koel windje, mooi dakterras. Ook van binnen zag het er heel erg mooi uit. Maar de prijs…Teruggereden naar de makelaar om te zeggen dat we wel geïnteresseerd zijn, maar nog wel wat vragen hebben over bijvoorbeeld bijkomende kosten van zwembadonderhoud etc. De makelaar die over dit huis ging was al weg, dus Theo zou de volgende ochtend terugkomen. Als dit toch eens door zou gaan… Ik hoop het zo!

Na het eten ben ik nog naar de eerste informatie avond van school geweest. Daar werd uitgelegd hoe ze in de klas te werk gingen. Leuk om even te horen. Nog kort met juffen van Pascal en Lisanne gesproken. Juf van Lisanne vond het heel vervelend dat ze boos had moeten worden de eerste dag dat Lisanne er was. Ze had al wel snel in de gaten hoe Lisanne in elkaar zit, en heeft haar aan een tafel bij drie andere lieve Nederlandse meisjes gezet. Het is ook een hele nieuwe groep, kinderen moeten allemaal nog erg aan elkaar wennen. Maar komt wel goed.

Toen ik thuis kwam lag Theo net lekker in de airco op bed te lezen. Had al genoeg liter zweet verloren voor een dag. Zelf ook nog even liggen lezen, maar al snel ging het lampje uit.

Donderdag
Half zeven door de wekker wakker. Dat gaat goed, we leven al in de Caribische tijd. Broodje eten, douchen, tassen pakken en op naar werk en school. Hele ochtend overleg gehad, met Fleur afgesproken dat ik haar zou vervangen. Er speelt van alles op het eiland, nog steeds onvrede over salarissen in verschillende sectoren. En de naamsverandering levert behalve positieve geluiden natuurlijk ook negatieve klanken op. Geen BES meer, maar Caribisch Nederland. Geen Regionaal Service Centrum, maar Rijksdienst Caribisch Nederland. Vind het persoonlijk wel mooi klinken. Maar naamswijziging is altijd lastig, denk bijvoorbeeld maar eens aan alle wetgeving die er op dit gebied is. Maandag is de Dia de Boneiru, oftewel de Dag van Bonaire. Een soort Koninginnedag zeg maar. Waarop iedereen ook vrij is .
Weer opgehaald door Theo, hij is druk in onderhandeling voor het mooie huis. De eigenaar wil dat wij alle kosten voor aansluiting voor onze rekening nemen (tv, internet, water, etc). En ook het onderhoud van zwembad zou niet bij de huurprijs inbegrepen zijn. Theo wil aan sommige zaken wel tegemoet komen, maar niet voor alle kosten opdraaien. De makelaar neemt contact met ons op, zodra ze weer reactie van eigenaar uit Nederland heeft gehad. Spannend!
’s Middags kinderen weer naar school, ik weer naar de Fineb. Gelukkig was de medewerker waar ik veel informatie van nodig heb weer aanwezig! Ben druk bezig gegaan met overzicht te maken van studenten die in oktober studiefinanciering van DUO moeten ontvangen.

Nog even lekker gezwommen en Theo is met clubje mannen gaan mountainbiken aan eind van de middag. Hij was voor zijn fiets naar fietsenwinkel gegaan, want de druk van voorvork was eraf gegaan (ofzo) en daar was hij aan de praat geraakt met de eigenaar van de zaak, die ook in fietsclubje zit. Hij heeft heerlijk gefietst, het was wel loodzwaar (en warm natuurlijk).

En ik heb nu eindelijk even de tijd genomen om al onze belevenissen van de laatste 3 dagen aan het digitale papier toe te vertrouwen. Zijn jullie weer een beetje op de hoogte. We krijgen het hier steeds meer naar ons zin. En als dat huis toch eens mocht doorgaan…Duim voor ons!

Draai

2010-09-01T10:23:00.001-04:00

Vandaag mijn eerste werkdag. En even snel onder werktijd een korte update, want in ons huisje geen internet.

Na een goede vlucht (behalve voor Theo, want die kon niet slapen in vliegtuig en zat zo ongeveer met zijn knieën opgevouwen in zijn nek) aangekomen op Bonaire. Het is hier ontzettend warm, door de orkaan Earl werd de wind hier als het ware weggezogen, dus weinig verkoeling.

We hebben een redelijk huisje, met een zwembadje in de straat. Maar niet iets waar we vier maanden zouden willen blijven. Gisteren bij alle makelaars langsgegaan voor wat anders, maar aanbod is zeer beperkt. Te lang voor kort verblijf, te kort voor lang verblijf.

De kinderen zijn vandaag voor eerst naar school. Gisteren met z'n allen wezen kijken, was heel leuk. Pascal was zo enthousiast, dat ze vandaag gelijk naar school wilde. En Lisanne is zo zenuwachtig (hoewel ze dat niet echt laat merken, behalve dat haar hartje zo snel klopte) dat het voor haar ook goed is direct te beginnen.

Verder moeten we heel erg aan de warmte wennen. Zeker Theo, terwijl hij niet in airco-ruimte is overdag (op school en kantoor wel). Tijdverschil zijn we wel zo'n beetje te boven, vanmorgen pas om 05.30 wakker. En heel veel muggen op het moment! We moeten duidelijk onze draai nog vinden allemaal.

Dat was het voor nu, ik ga zo al weer in vergadering en hoop jullie snel wat enthousiastere verhalen te kunnen vertellen. Het is nu nog niet echt genieten...

Voorbereidingen

2010-08-29T03:27:00.003-04:00

"Jee, vier maanden Curaçao, wat heerlijk zeg! Hoeveel graden is het daar, is het daar nu zomer?"
"Nou, graadje of 30, het is daar eigenlijk altijd zomer."
"En wat ga je daar nu eigenlijk doen?"
"Ik ga niet naar Curaçao, maar naar Bonaire. Omdat Bonaire (net zoals Saba en Sint Eustatius) per 10 oktober een soort Nederlandse gemeente worden, is daar een nieuw studiefinancieringsstelsel voor gemaakt. En ik ga o.a. helpen met de invoering daarvan."
"Goh, leuk zeg, en wat vinden de kinderen daarvan, gaan die daar naar school?"
"Ja, die zijn leerplichtig, dus die gaan gewoon naar school. En ze vinden het natuurlijk wel spannend."
"Een internationale school zeker?"
"Nee, naar een gewone school. Ze spreken daar immers gewoon Nederlands. Hoewel de school waar ze heen gaan, wel de enige school op Bonaire is waar de instructietaal Nederlands is. Op andere scholen wordt vooral les in het Papiaments gegeven."
"En Theo dan, wat gaat ie daar doen?"
"Theo wordt daar huisvader. Verder wil ie graag z'n duikbrevet halen, zal waarschijnlijk veel gaan fotograferen en fietsen."
"Nou, dat heeft ie goed voor elkaar!"
"Inderdaad."
"Heel veel plezier, geniet ervan."
"Dankjewel, dat zal wel lukken!"

Bovenstaand gesprek heb ik de laatste twee weken ongeveer honderd keer gevoerd ;-)

De koffers zijn zo goed als gepakt, de vliegtickets zijn binnen, voor de eerste twee weken hebben we een vakantiehuisje in een ressort (zie onder links, in de kolom rechts, of zie rechts onder het kopje links, haha), de kinderen zijn ingeschreven bij hun nieuwe school. Vorige week zaterdag hebben we een afscheidsfeestje gehouden, heel gezellig. Leuke cadeautjes gekregen, waaronder veel drop, een woordenboek papiaments en een boekje van alle buren met afscheidswoorden, foto's van de straat, ons huis en henzelf. Hartstikke leuk! De kinderen hebben na een week school al weer afscheid genomen, ingelijste foto's van hun klas gekregen en we hebben heel veel kaartjes gehad. Het lijkt wel of we gaan emigreren!

Maar zonder gekheid, al is het "maar" voor vier maanden, het is wel een heel avontuur. Geweldig om zo'n kans te krijgen om met je hele gezin in de West te gaan wonen. En qua werk is het ook een hele leuke klus. En nu maar hopen dat ik het allemaal waar kan maken...

We vliegen maandag, hopelijk hebben we niet al te veel last van de tropische storm Earl, die op de bovenwindse eilanden wordt verwacht . We komen dinsdagochtend aan en dan...? Ik hoop het jullie snel te kunnen laten weten.

Binnenkort

2010-07-23T10:12:00.000-04:00

Binnenkort het vervolg: de belevenissen van een kwartiermaker studiefinanciering en haar gezin op Bonaire in de maanden september tot en met december :-)

Bon weekend

2010-07-09T18:10:00.000-04:00

Een abrupt einde van deze werkweek, oorzaak: stroomuitval. De dag begon al met enorme tropisch regenbuien, iets waar jullie in Nederland jaloers op zijn heb ik uit betrouwbare bron. Het kwam werkelijk met bakken uit de hemel! Dus de dag weer beginnen met een rondje harlopen was geen optie, dan zou het meer een uitvoering waterballet zijn geworden. Was misschien ook wel leuk geweest.

De werkdag besteed aan zoveel mogelijk voorbereidende werkzaamheden in gang te zetten. En erg blij dat hier iemand als Fleur zit, die al zoveel goed werk heeft gedaan. Maar aan de echte uitvoering ontbreekt het haar vaak domweg genoeg aan tijd, dus is het goed dat ik hier deze week was, al zeg ik het zelf :-) Zoals al eerder gezegd, qua werk zou ik hier wel direct fulltime aan de slag kunnen.

Vanmorgen met de afdeling communicatie gesproken en de coördinator die bezig is met dienstverleningsovereenkomsten tussen het RSC en de verschillende departementen. En vanmiddag gesproken met de gedeputeerde van onderwijs. Het "hoort" eigenlijk dat je hier als eerste mee spreekt als je op het eiland komt, maar dat was agendatechnisch gezien niet mogelijk. Uiteraard gedeeltelijk beleefdheidsbezoek en kennismaking, maar ook veel nuttige informatie gekregen waar ik zeker mee aan de slag ga.

Vlak voordat we het gesprek hadden was de stroom al uitgevallen. Schijnt vaker te gebeuren als het zo heel erg regent. Bij terugkomst nog steeds geen stroom, dus ook de pc's deden het niet meer. Dat had een voordeel dat Fleur en ik nog even samen wat dingen konden bespreken. Minstens zo vervelend als dat de pc het niet meer deed, was dat de airco het ook niet meer deed. Dus na een klein uurtje hielden we het voor gezien. We zouden nog wel de hele avond door kunnen gaan met dingen bespreken, maar dat moet later maar. De werkweek zit erop, ik heb ervan genoten.

Nu weer op mijn zonnebedje bij het hotel. Het is nog steeds bewolkt, maar het is heerlijk om buiten te zijn. Niet zo warm, maar 30 graden (haha, ik heb de airco in hotelkamer op 26 graden ingesteld, anders vind ik het te koud), en een heerlijk windje wat over het eiland blaast. Misschien vanavond nog een biertje met Fleur drinken. En dan morgen nog een dagje voor mezelf. Het vliegtuig vertrekt om 18.45 uur. Op tijd weer in Nederland om de finale mee te kunnen maken. En dan eindelijk weer bij Theo en de meiden! :-)
Zo, dit lijkt me een mooi einde van dit verhaal.

Nog maar 1

2010-07-08T20:26:00.000-04:00

Nee, nog maar 1 werkdag hier! Dat klinkt misschien wel beetje als een workaholic. Dat ben ik niet, maar ik zou hier nog zoveel willen doen. De tijd vliegt werkelijk voorbij. Een korte terugblik (nadat ik nu zie dat er 2 kids van een jaar of 16 een kamer naast mij in gebruik gaan nemen, daar gaat mijn rust...).

Vanmorgen eerst weer mijn sportieve bezigheden: rondje hardlopen en zwemmen. Om 8 uur begint de werkdag hier, dus in het autootje naar het RSC. Hoewel het misschien maar 1 km van hotel is, toch wel lekker om met de auto (ik geloof haast zelf niet dat ik dit schrijf) te gaan, zeker omdat ik vandaag nog andere afspraken buitenshuis heb. O.a. telefonisch overleg gehad met Hemmie, de kwartiermaker van de bovenwindse eilanden. Veel informatie gekregen over huidige studenten aldaar, dat komt wel goed. Daarna naar het "stand-van-zaken-overleg" geweest. Kwamen dingen aan de orde zoals inschaling en meenemen verlof van het nieuwe personeel, verslaglegging aan Nederland, communicatieaspecten, kortom, weer van alles wat. Daarna met de ICT-mannen gesproken, ook dat komt helemaal goed :-) Het is hier al veel beter georganiseerd dan dat ik in gedachten had.
Tussen de middag geluncht met mensen die ik van de Studie- en Beroepenmarkt ken. Leuk ze weer even te zien en bij te praten. Vervolgens op kantoor van FINEB langs geweest om nog wat vragen beantwoord te krijgen. Helaas is directeur eergisteren naar Curaçao gegaan, vanwege ernstige ziekte van haar man. Had graag nog wat dingen met haar besproken, maar dat moet dan later maar telefonisch of via de mail. Weer naar RSC gegaan om wat dingen met Fleur af te stemmen. En vervolgens naar SEK (weet niet meer waar dat voor staat), kennisgemaakt.
Ondertussen al bijna 5 uur, maar toch nog wat dingen afmaken op RSC. Om 6 uur naar Lagoen Hil gereden, om een huis te bekijken waar nu collega van RSC woont, maar die daar weg gaat. Daar nog gezellig biertje gedronken en met hem en zijn vrouw gekletst. Ze hebben hiervoor bijna 10 jaar in Canada gewoond, en zij kan hier niet echt haar draai vinden, dus gaat volgende maand weer terug met de kinderen.

Net wat bij hotel gegeten, had geen zin meer om nog naar restaurant te gaan. En nu weer lekker bij zwembad te tikken. Eén werkdag dus. Ik ben hier nog niet klaar!

Woensdag

2010-07-07T18:55:00.000-04:00

En toen was het al weer woensdag. Ik volsta vandaag vast niet met het plaatsen van alleen wat fotootjes. Maar dat komt goed uit, want ik heb vandaag geen foto's gemaakt :-)

Even kort verslagje over gisteren: weer begonnen met hardlopen (zei zij trots). Allerlei overleggen, van aannemen personeel tot betaalfunctie voor het uitbetalen van studiefinanciering. Dat maakt het werk hier ook zo leuk, je krijgt (vooral ook vanwege de kleinschaligheid) met van alles te maken, op allerlei terreinen, maar ook op verschillende niveaus: van bestuurlijk politiek tot detail in de uitvoering. Voel me hier helemaal op mijn plek!
Daarna met collega's Fleur en Louelle naar café El Mundo gegaan om voetbal te kijken. Ook de collega's hier zijn erg aardig en denk dat Fleur en ik goed kunnen samenwerken. Hoop dat zij daar ook zo over denkt :-)
Voetbal was natuurlijk 1 groot feest met de nodige biertjes, in de volle zon... Maar niet al te lang blijven doorfeesten, want moest 's avonds nog presentatie over studiefinanciering geven aan studenten die in Nederland gaan studeren. Maar dat ging natuurlijk hartstikke goed. Pas om 22.30 uur weer in hotel.

Vanmorgen eens niet begonnen met hardlopen, maar met videochatsessie met thuisfront. Leuk hoor, alleen jammer dat ik ze niet kon horen. Niet hardgelopen, in plaats daarvan een keer pancakes gegeten als ontbijt. Als je het dan toch fout doet, moet je het ook goed fout doen.
Even op RSC geweest om overleg met bestuur FINEB met Fleur voor te bespreken en toen naar de beoogde school waar mijn kinderen heen zouden kunnen gaan als we hier een tijdje gaan wonen. Leuk gesprek gehad met de directeur.
Vervolgens met het bestuur van de FINEB, de stichting die hier nu de studiefinanciering verzorgt gesproken. En daarna met de 2 medewerkers die we graag in dienst willen nemen gesproken. 's Middags kwamen er nog 2 mensen van het RSC om naar de huisvesting en ICT te kijken bij de FINEB. En daarna nog heel veel informatie gevraagd en gekregen van Jeff, de medewerker van de FINEB, voor als DUO per 10-10-10 verantwoordelijk is voor de studiefinanciering hier.
Kortom, weer een heerlijke werkdag. Nu nog even met de verslaglegging aan de gang, aan de rand van het zwembad bij het hotel. Je kunt je beroerdere werkplekken voorstellen!

Ajo

Olé, olé olé olé olé!!!

2010-07-06T18:02:00.003-04:00

Bijdrage van vandaag: Wat een feest!!!

Need I say more?
Ja, ik moet over 2 uur nog prestentatie geven. Weet niet of ik daar nog verslag van ga doen :-/